ამპარტავნება და განკითხვა, (თავდაცვა თუ შინაგანი ბარიერი?)

ვინც ჩვენს ჭკუაზე არ დადის ამპარტავანს ვეძახით ხოლმე.

ზოგადად სხვის ჭკუაზე არც უნდა იაროს ადამიანმა, ამპარტავნება უფრო ისეთ გადაწყვეტილებებში ჩნდება სადაც 1 ზე მეტი ადამიანის ბედია დამოკიდებული კონკრეტულ გადაწყვეტილებაში. თორე პირად გადაწყვეტილების დროს თუ ვინმეს ჭკუაზე არ დადიხარ ეგ საერთოდ არ არის ამპარტავნება

რომ ამბობენ, განუკითხაობაა ქვეყანაშიო, ნიშნავს, რომ სულიერად მაღალგანვითარებული ხალხი ვცხოვრობთ საქართველოში?

"თუ მოღვაწე საკუთარი საქმით სიქადულს მიეჩვევა, ორნაირ ვნებას მოიტანს - გულს ატკენს მოყვასს და ამპარტავნობით საკუთარ სულსაც დაღუპვისკენ მიმართავს"