საკუთარი ლექსები

Neverborn
აბა გამოუშვი 1 ლექსი :)

ეს ლექსი დავწერე ჯიმ ჯარმუშის ახალი ფილმის ტრეილერის ნახვის შემდეგ ( Only lovers left alive) . მოკლედ, პატარა ისტორიაა 2 ვამპირზე, სახელად ადამი და ევა. იმედია ობიექტურ კრიტიკას არ დაიშურებთ, კიდევ მაქვს რამდენიმე ლექსი, თუ დაგაინტერესებთ, დავწერ აქ. აი თვითონ ლექსი :

არავინ თქვას, რომ მიწაზე,
არ არსებობს თურმე ბედი.
ერთმანეთს მან შეახვედრა-
შავი ყვავი, თეთრი გედი.

ტრაგედისს მოყვარულის, უფლის ალბათ ქმედებაა.
სისხლით სავსე ჯოჯოხეთის, ლუციფერის ვედრებაა.
რომეო და ჯულიეტა ხომ შექსპირმა დაწერა
ჩემი შავი ისტორია, სიყვარულმა აღწერა :

ერთ დროს, როდესაც უმწეო,
პატარა იესო ტიროდა,
სიყვარულისგან დამწვარი,
ვამპირი სატრფოს ელოდა.

არავინ იცის, რამდენი კაცისთვის კბილი ჩაუსვამს.
უტირებია ათასი, ერთ მსხვერპლს კი კითხვა დაუსვამს :
" ვხედავ, როცა ხელზე მკბენდი, თვალი ცრემლით გევსებოდა,
ხალხი გიყვარს, მაშ რატომ გვკლავ, ჩვენი სისხლი რად გინდოდა ?! "

"მე თქვენ ვერ გიტანთ, უვიცო ! "-
ასე უყვირა ვამპირმა.
მას გულში ხომ სხვა რამ უდევს,
კბილი ჩაასო დაღლილმა.

კაცით გამძღარი ატირდა, მას გაახსენდა ძველი დრო.
ჯერ კიდევ, როცა მიჯნური, თბილ სისხლით აღსავსე იყო.
ერთად ყოფილან კუბოში, თურმე ათასი წელია,
მათ ირგვლივ ზღვები ღელავდა, ხარობდა მთა და ველია.

არ აწუხებდნენ არავის, არ კბენდნენ თურმე ერთ კაცსაც,
არც ადამს ვინმე მოუკლავს, ცოდვა არ ადევს ევასაც.
მაგრამ შემცდარა უფალია, გაუჩენია მას კაცი,
ცეცხლზე დაუწვავს ხალხს ევა, უტირებიათ ვაჟკაცი.

გარნისხებულა მის მერე,
ადამი, კაცს არ ტოვებსო,
მიეპარება, ყელს უღრღნის,
ზიზღით კლავს, როგორც ვირთხებსო.

ათასწლეული გასულა, ვამპირს კვლავ ახსოვს მიჯნური,
არც ერთი ქალი არ უყვარს, არ უნდა ელეგანტური,
ვნებით აღსავსე, აღმძვრელი, მტრედივით დიდმკერდიანი,
განა არ მოსწონს?- გულს უკლავს ყოველი ადამიანი.

თურმე რამდენი წელია, ადამი სისხლსა აღას სვამს,
დასუსტებულა, გათეთრდა, დამგვანებულა ცოცხალ გვამს,
ჰგონია, თავს თუ მოიკლავს, სამოთხის კარში რომ შევა.
იქ სადღაც, მარტო, საწყალი, რომ ელოდება მას ევა.

გამოუთლია ხის ჯვარი, გულში დაურტყამს ნელა
და მოელანდა მიჯნური, არ უთხოვნია მას შველა,
ცივი სისხლი ჩქებს მიწაზე, აღარა სუნთქავს ადამი.
ასე მომკვდარა ვამპირი, ევაზე ფიქრით: "სად არი ? "

ცხოვრების მრუდე სიღრმეში
ძნელად გაიგებ რა ხდება
ცუდი ბანაობს თევზივით
კარგი უეცრად წახდება.

არაფრის მცოდნე უეცრად
იქნებ, მინისტრიც გახდება
მცოდნე ცხოვრებას ვერ აწყობს
ვერვინ გაიგო რა ხდება.

მიტომ არ მიკვირს ესოდენ
ცხოვრების დიდი მხატვრობა
დღეს თუ ჩიტის კვლაც გაწუხებს
ხვალ არ გაღელვებს მზაკვრობაც

ბეჟანბეჟანი

ცუდად ვარ :lol: :lol: :lol: :lol:


შენს სიყვარულს შევჭამ!

ისე ძლიერ მიზიდავ,
სიყვარული მინდება,
შენი სიყვარულისგან
გინება მებინდება.
გულში რაღაც მესობა
თქეშით სისხლი მდინდება
ამაოა ყოველი
რაც რომ ირგვლივ იქნება
შენთან ყოფნის წადლი
სიცოცხლეზე ძვირდება
და თუ გინდა პატარავ,
აქ დავისობ ამ დანაs
სული სადღაც გაფრინდა
გული-მიწაში ხმება
დაეხვია მატლები
შენს სიყვარულს იპყრობენ
გული ისე სუსტია,
ვერ დაიცავს - იგლოვებს...
ამოთხარე იცოდე!
არ გაწირო, იბრძოლე!
თორემ მივეპარები,
ჭია-ღუა გავხდები
შენს სიყვარულს შევჭამ და
მაინც შენთან დავრჩები!

გამარჯობათ :) ჩემი საკუთარი ლექსია და მინდა რომ მოისმინოთ და მითხრათ მოგეწონებათ თუ არა :) აიი ლინკი >> http://www.youtube.com/watch?v=qNDV2VLnnGE

დრომ დამღალა დროს ვემდური,
რომ არ იცის როდის გაჩერდეს
დამღალა კითხვამ! პასუხმა!
ოცნების დევნამ.....
მისმა თვალებმა დამღალეს,
მწვანემ, ცისფერმა....
უძილო ღამემ დამღალა
სხვათა გუნებამ…
დამღალა განცდამ, რომ დავბერდები
მკრთალი ნოტების წერით გართული
უიმედო, დუმილით სავსე

http://www.youtube.com/watch?v=XiPP7fA53fM

This post has been edited by bacteriophage on 17 Jul 2013, 02:51

:lol::lol::lol::lol::lol::lol::lol::lol::lol:

აფხაზეთი
დასავლეთისკენ გზას რომ გაჰყვები
და ენგურის წყალს რომ გადალახავ,
აბრიალდება ჩემი თვალები
და ძველ სამშობლოს ცას დავინახავ.
იქ იყო ძველად ჩემი ქალაქი,
ცხრათვალა სოფლის ციხესიმაგრე
იქ მიმღეროდა დედა ნანინას
და იქ ავიდგი ფეხი პირველად.
ბუნდოვნად მახსოვს ჩემი სოფელი
მოგონებებში თუ გამიელვებს
მაშინ მე ხომ სულ ბავშვი ვიყავი
მტერმა ესეც კი ვერ დაინახა.
დასავლეთისკენ გზას რომ გაჰყვები
და ენგურის წყალს რომ გადალახავ
გამახსენდება ძველი სამშობლო
და აფხაზეთის ცას დავინახავ.

მიწაზე ისევ მოვიდა გვალვა
ისევ გამოშრა ხალხის სულები
მზისა ამოსვლას ვინც ნატრულობა
მზის მხურვალებით დაღაფეს სული
სხივების სითბო აღარ ახარებს
მისი ნათელი უკვე მწველია
ხალხს ახლა მხოლოდ სიო სწყურია
ან წვიმის მოსვლას ელოდებიან
არასდროს გვიყვარდა ზამთრის სიცივე
ყოველთვის მხოლოდ მზე გვიზიდავდა
ახლა კი მისი სიცხით მომაკვდავთ
ზამთრის სიცივე არად მიგვაჩნდა
ერთი წყლის წვეთი ყველას სწყუროდა
გრილი ნიავი ყველას გვინდოდა
ცის მოწყალებით წყალი მოვიდა
ბუნებამ ოდნავ ნიავიც გვიბოძა
ხალხი დაწყნარდა ამოისუნთქა
გამშრალ თვალებში მზე ეტყობოდათ
გავიდა ხანი პატარა ხანი
ხალხმა ოდნავი შვება იპოვა
ისევ დაიწყეს კვლავ მზეზე ფიქრი
ისევ სხივები ენატრებოდათ.


პ.ს ჩემი დაწერილია და თუ რამეა ბარემ ჩემით გავალ :D

:givi:

სადღაც 7-8 წლის წინ ვცოდვილობდი მეც
ახლა რომ ვკითხულობ, ვიხოცები, განსაკუთრებით ადრეული პერიოდის ლექსებზე მეცინება
სიბრძნის კორიანტელი :D :D

რას მივაწერო ჩემი დუმილი,
თუ არა სათქმელს, ნაგროვებს დიდხანს,
იქნებ გავუგო სამყაროს ფიქრში,
ანდაც სათქმელი რითმებმა მითხრან...
რა ლამაზია დედასთან ბავშვი,
უმანკო სახით როცა იცინის
და გაიზრდება პატარა, მაგრამ
სახეზე დაჰკრავს ფერი სიცივის.
რა სინაზეა ფერები დილის,
ნამმოფრქვეული ყვავილი ლურჯი,
ფიქრდაკრეფილი მოხუცი ქალი-
ვისთვის თურქი და ვისთვის გურჯი.
საოცარია ეს სიყვარულიც,
გარდასახული სიგიჟე დროის,
აწითლებული ჩურჩული ჩუმი,
სახეარეული ღიმილი თრობის.
რა სათუთია გრძნობა უმწეობის
და გრძნობა სიშიშვლის,
მზედაბურული ღამის სიმარტოვის
დღისით შიშით სვლის...
რა ცინიზმია დაგერქვას ქალი
კბილებალესილ მოშურნეთ შორის,
როცა სიმძიმეს ვერ უძლებს სიტყვა,
როცა ვარდს ასდის სურნელი შმორის.
რა საბრალოა სულმოკლე კაცი!
კაცი, რომელსაც არ აქვს სიმართლე,
კაცი, რომელსაც ბილწი სული აქვს,
შუშის მზერა და ბუჩქის სიმაღლე...
რა სათუოა სიცოცხლე მაშინ
მწუხრი ბოგინობს სალმობით როცა,
ხალხი მორჩილებს ბოროტ ანგელოზს
და დაივიწყებს საუფლო ლოცვას.
რა უმიზნოა ახლა ეს ლექსიც,
განა რას შეცვლის თამაში პწკართა?
ისევ დაწვება ნისლი მიწაზე
და მათხოვარიც ბატონის კართან...




გასართობად ახლაც ვწერ ხოლმე
დაახლოებითთქვენ რომ წერთ,აი აიმ სტილში :gigi:


This post has been edited by keep_walking on 22 Jul 2013, 11:01

გაცვია ჭრელი,შემოდგომის ნაცვამი კაბა
და ნიავივით,შენი სუნთქვა სასიამოვნოდ
შესამჩნევია.
იცი რას ვფიქრობ,როცა წასვლას წუთები უჩანს,
შენ ხელისგულებს მაფარებ პირზე და ამით ამბობ,
რომ აუცილებლად უნდა მიხედო,ოთახის ყვავილს,
რომელიც თითქმის უკვე ორზე მეტ საათი არის,
სახლში მარტოა.
მე არ მწყინს ხოლმე.
მხოლოდ როცა წახვალ და გიმზერ,
ვიცი,რომ მალე...ძალიან მალე,ან იქნებ არც კი,
გახდები ჩემი ოთახის ყვავილი და
ყოველ ღამით,ფანჯარასთან დამელოდები.

დღეს ჩამიარა გვერდით გოგონამ,
ულამაზესმა ცისფერ თვალებით,
გამოვაყოლე მზერა ცბიერი,
ცოტა ბოროტი ცუდი აზრებით.

თითქოს გაიგო ჩემი ფიქრები,
მეკი დავმუნჯდი ჩავყლაპე ენა,
შეჩერდა წამით და შემომხედა,
ვერ გავუსწორე თვალებში მზერა.

თოვლივით თეთრი ბრწყინავდა კანი,
ქარი კი მის თმებს ზეცამდე შლიდა,
სულ რამდენიმე წამით მიმზერდა,
ჩემთვის კი წამი საათებს თვლიდა.

ბოლოს გავბედე ავწიე თავი,
მისი ფეხების შევწყვიტე ცქერა,
შემომაგება ვარსკვლავის მსგავსი
თვალები სადაც ცურავდა წყენა.

შემომაქცია შიშველი ზურგი,
ამოღებული ემოსა კაბა,
მეკი ვუმზერდი როგორც დასჯილი
ბავშვი რომელიც კუთხეში დადგა.

და აღარავინ არ ჩანდა მეტი,
ყველა ხმაური უკვალოდ გაქრა,
დედამიწაზე ვიდექით ორნი,
მე და ცისფერი თვალების განცდა.

გოგონა ალბათ ვიღაცის ცოლი,
ანდა საერთოდ უსიყვარულო,
გოგონა თეთრი ვითარცა თოვლი,
მიდის და ქრება უმისამართოდ.

მეკი სახეზე შეწითლებული,
თითქოს ფეხებზე დამადეს ლოდი,
ვუყურებ როგორ გაქრება ჩემგან,
ალბათ გახდება ვიღაცის ცოლი.

და ვხედავ როგორ უჭირავს ბავშვი,
თავის ქმარს როგორ ვნებებით ელის,
ემატებოდა მის ცისფერ თვალებს,
ამოუხსნელი შექრძნება დედის.

როდესაც გაქრა დამალა სივრცემ,
გონზე მოვედი ავწიე თავი,
ღმერთო შექმენი,ღმერთო შექმენი,
მილიონობით ასეთი ქალი.








ქორწილი იყო ჩემს გვერდით შაბათს,
ჩემს მარჯვნინ გოგოს გაეხსნა ბედი,
და ამშვენებდა ქალს თეთრი კაბა,
ორი კვირის წინ მას თხოვეს ხელი.

და ზუსტად ქვემოთ,ქვედა სართულზე,
ვიღაცას ბოლო მოუღო ბედმა,
ახალგაზრდა ბიჭს უთხრიან საფლავს,
და თავთან ცრემლით ასველებს დედა.

სამი თვის ბავშვის ტირილი ისმის,
და მისი ცოლი იხევდა პერანგს,
იზილებოდა ეს ყოველივე,
პანაშვიდი და ქორწილი ერთად.

ეჩეხებოდა მაყარი მამას,
შავებში ჩაცმულს დარდისგან დამჭკნარს,
ზედა სართულზე თხოვდება გოგო,
ქვემოთ კი ცოლი ქმარს ატანს საფლავს.

და არ იციან სიხარულისგან დაბრმავებულმა მამამ და დედამ,
რომ ქვემოთ მათი შვილის ხნის ბიჭი ჩაესვენა საფლავში კენტად,

ამ ყოველივეს მე ვუმზერ სახტად,
და მგონია რომ გასკდება გული,
აქ სიგნალების ისმის ხმაური
და ყვავილების მახრჩობს მე სუნი.

ასეთი რამე არვის გინახავთ
და გული ასჯერ ძლიერად ფეთქავს,
პირველად ვნახე,პირველად ვნახე,
პანაშვიდი და ქორწილი ერთად.

რავი,ჩვეულებრივია რაა..........................................

-ხედავ იმ ვარსკვლავს? მე გკითხე ასე
-რომელს? ცაზე ხომ სულ ვარსკვლავია
-აი იმ ვარსკვლავს ზუსტად ჩვენს თავზე
ჩვენ რომ გვიყურებს ხომ ლამაზია..
-მოდი მოვკრიფოთ ყველა _მითხარი
გამეცინა და გაკოცე მხარზე
-მოვკრიფოთ მაგრამ მერე რა ვუყოთ
იყოს დავტოვოთ ეკიდონ ცაზე
აქედან უფრო ლამაზებია
დედამიწაზე ყველა ფუჭდება
მოდი ვარსკვლავებს ნუ ვუზამთ ასე
ჩვენგან შორს ყოფნა უფრო უხდებათ
-მაშინ წამოდი ჩვენ შევუერთდეთ
ორი ვარსკვლავით მეტი იქნება
-არა ხალხისთვის არ შეიძლება
ადამიანი არ მოუხდება
-რატომ ვარსკვლავი რითი გვჯობია?
-არა უბრალოდ ჩვენზე წმიდაა
მათი ადგილი ხომ ზეცაშია
ცოდვილებისთვის მხოლოდ მიწაა
-იქნებ ისინიც ჩვენსავით იყვნენ
ასე იწვნენ და ამას ფიქრობდნენ
იქნებ ჩვენსავით მათაც უყვარდათ
და ჩვენნაირად ჩუმად ტიროდნენ..
-კი შეიძლება ისინის იყვნენ და მერე
უკვე იქცნენ ვარსკვლავად
ჩვენც შეიძლება ოდესმე ზემოთ
რომ გადმოვხედოთ მიწას თამამად
-იქაც ხომ ასე ერთად ვიქნებით?
ორი ყველაზე ლურჯი ვარსკვლავი
ჩვენ ხომ არასდროს არ მოგვინდება ცალ ცალკე ყოფნა
ცალკე თამაში
-არ ვიცი იქნებ ეს ვარსკვლავები
დასჯილი ხალხის სულები არის
ვინც ვერ შეირგეს გვერდიგვერდ ყოფნა
ღმერთმა დასაჯა და ტანჯავს ამით
-რითი?_მკითხე და ხელი დამადე
-არ ვიცი ალბათ რომ მარტოობით
ხომ შეიძლება ყველა მათგანი იტანჯებოდეს ამ სიყვარულით
რასად ხედავენ ეხლა მიწაზე იქნებ ისინიც ასე ამბობდნენ
ვერ გაიმაგრეს ეს სიყვარული
ერთმანეთს ალბათ აქვე დაშორდნენ
და ალბათ ახლა იტანჯებიან
ჩვენ რომ გვხედავენ ანდა სხვა წყვილებს
რომ მოენატროთ მათ ასე ყოფნა
მაგრამ ღმერთი მათ აღარ აწყვილებს
-მაგრამ მაინც ხომ ლამაზი არის?
-კი ლამაზია და თანაც როგორ
შენსავით ჩემო პატარა ბავშვო
შენსავით ჩემო პატარა გოგო
_და ამ სიტყვებით დამთავრდა ცქერა
და ვარსკვლვებმაც მოხუჭეს თვალი
მე მახსენდება ეს საუბარი და
ვარსკვლავების მრცხვენია ანი..
შენ ალბათ ეხლა ვარსკვლვი გქვია
და მელოდები რომ მოვალ რამით
მეკი სახლში ვარ ჩემი ცოლშვილით
უკვე ნატანჯი და სხვისი ქმარი




გუშუნ ჩავფიქრდი და ფეხით მივდიოდი,
ისე როგორც ადრე, მიყვარს სიარული,
რაღაც ძველმა გრძნობამ ისევ ამიტაცა,
გავხდი ბავშვური და ცოტა მხიარული.

მერე გავიხსენე ძველი ადგილები,
სადაც მივლია და სადაც არ მივლია,
უკან მოვიხედე და ვთქვი გაღიმებით,
ღმერთო ეს რამხელა გზები გამივლია.

გავცდი იმ ადგილებს სადაც ჩვენ ვიყავით,
სადაც ღამეები ერთად გვიტეხია,
ისევ გამახსენდი სულში დამიარა,
თურმე მომენატრე მაგრამ გვიანია.

გზები გავაგრძელე ისევ გაღიმებით,
გადავუხვიე და გავქრი სამუდამოდ,
ვეძებ ახალ გზებს და ახალ ისტორიებს,
ვეძებს სულ სხვა ადგილს,სხვასთან საგუნდაოდ.

ვგრძნობ რომ გაფერმკრთალდა შენი სიყვარული,
აღარც მენატრები, ალბათ სამწუხაროდ.
დრომ ხომ ამაცალა შენი სიყვარული,
ეხლა ეს ფიქრებიც უნდ აგამოვცვალო,

ისევ მივდიოდი უკვე უცხო გზაზე,
ისევ ღიმილით და ისევ შემართებით,
ალბათ დავბრუნდები უკან სულ სხვა გზებით,
მაგამ დავბრუნდები სხვაზე შეყვარებით.





შენ ბევრი რამე შეცვალე ჩემში,
შეცვალე თუნდაც ლექსების მუზა,
მე ბევრი რამე მივიღე შენით,
ის რაც აქამდე ჯერ მხოლოდ მსურდა.

მე ბევრი რამე ვისწავლე შენით,
სითბო და გულის უზომოდ გაშლა,
მე სიყვარული ვისწავლე შენით,
და მწარე გრძნობის უკვალოდ წაშლა.

მინდა რომ მუდამ ასეთს გიყურო.
ისევ ლექსები ვწერო და ვწერო,
რომ დავიყვირო რომ ვიღრიალო,
როგორ მიყვარხარ ძვირფასო ჩემო.

მე ბევრი რამე ვისწავლე შენგან,
ღამე უაზროდ ქუჩის გაცნობა,
და ხეტიალი წვიმიან ღამეს,
შენი ხელების ჩემით გათბობა.

მე არ ვპოეტობ, მე არ ვქედმაღლობ
და არც არავის არ ვედარები,
მოვალ უბრალო ადამიანი
და ყურში გკითხავ, ხომ გეყვარები?

დაველოდები სულმოუთქმელად,
შენი ტუჩიდან ამოსულ პასუხს,
გულში ჩაგიკრავ მაგრად გაკოცებ,
ქალი შენს გარდა არავინ არ მსურს.

მგონი ოცნებამ წამიღო ეხლაც,
ალბათ ვერასდროს ვეღარ გიხილავ,
შეგხვდები ისევ ქუჩაში სადმე,
გამიღიმებ და კვლავ მომიკითხავ.

ჩაივლი ღიმილს გამომაყოლებ
და მე ვიდგები პატარა ბავშვი,
გვერდზე მოგყვება შენი მეუღლე,
მეკი არავინ არ მელის სახლში.

და რცება შენი კანის სურნელი,
რომელზეც ადრე ტუჩებს ვაწყობდი,
არ დამაცადე რომ მეთქვა შენთვის,
ამდენი ხანი ჩუმად გნატრობდი.

შენ ბევრი რამე შეცვალე ჩემში,
შეცვალე თუნდაც ლექსების მუზა,
მაგრამ მე დაგტმე გაგიშვი ხელი,
რადგან ძვირფასო შენ ასე გსურდა.

არა :user: