საკუთარი ლექსები

გავცქერი აისს, სერზე, ირიბად
დილის სონეტში ვიღებ დო მინორს
ჩემ გოგოს ხელში უჭირავს რიბა
ერთად ვთამაშობთ ხოლმე დომინოს

მზე ყვითელია ლიმონი როგორც
გავკიდებ ჯინსებს, იქნებ-და გაშრეს
ყველა ამბავი ერთია ბოლოს
ცხოვრობდნენ ერთად, უვლიდნენ ბავშვებს

და სადმე ბემვე ამაკაპოტებს
უმალ უბსკრულში გადავეშვები

:babu:

რა პონტში კაიფობ ჩემზე?მე ხო შინაური ვარ................

narmonana
არ ვკაიფობ
კარგი იყო თქო
მინდოდა მეთქვა :up:


ჰაიკუ გამოვიდა :D

აყვავებულა ქვეყანა,ცაში ჭიკჭიკებს ფრთოსანი
იტირე ჩემო დუდუკო,სიტყვას იძახის მგოსანი
ღმერთო ნეტავი ამ ლექსის რითმები არსად გამექცეს
თუ რამე გულით არა ვთქვა,თავზე ოჯახი დამექცეს
ნეტავი ჩემო სიტყვაო,ქართველს დასდევდე ლანდივით
ისედამც დამშვენდებოდე,სულში ჩაგაწნა ვარდივით
იტირე ჩემო დუდუკო,ღვინო დამისხით ლომფერი
იქნება ისე ჩამავთვრე,გული გამისკდეს ოხერი
ცრემლი მიმძიმებს წამწამებს,როცა გავხედავ ანანურს
რა შეედრება ცისკარზე,კელაპტრიშვილის სალამურს
რა სუფრა გაიშლებოდა,შენ არ დაგეტკბო ოხერო
სადახარ ქართვლის ბულბულო,გონაშვილების ბოკვერო
დიდება ვინაც პირველად,მაალი ღმერთი ახსენა
ვინც ქრისტიანად განათლა,ჩემი გოგლა და არსენა
თვით ლომებს ერკინებოდა,ბერმუხა კულაგლდანელი
ღმერთმა აცხონოს ბიჭებო,ჩვენი ტერენტი გრანელი
კაცი ყოფილა ვენაცვლე,საუფლო გზა გაიკვალა
რომ მარგალიტას აჩუქა,მთელი ცხოვრება ნიკალამ
ღვინო დამისხით ლომებო,გადააწოდეთ ჭიქა შვილს
ერთი დამწვრისა ვუმღეროთ,ტატოს ბესიკს და გრიშაშვილს
ღვინით მოვურწყათ საფლავი,გულზედ შევუხსნათ საკინძე
ილიას,ვაჟას,აკაკის და გალაქტიონ ტაბიძეს
შენ შემოგევლე სიცოცხლე,შენმა ნათელმა გარგბანოს
გოგებაშვილის ენაო და ჩემო ქართულო ანბანო
ერთად ვიმღეროთ მგოსნებო,ლექსებით შევქმნათ საჩინო
ეს მადლიანი ქვეყანა,როგორმე გადავარჩინოთ
დიდება უფალს ლოცვები დილას კვლავ გავიმეორე
რომ მოგვივლინა ღვთის კაცი,წმინდა ილია მეორე
მისი ლოცვით და ვედრებით,მშვიდობის დილა თენდება
დედა ღვთისმშობლის სამოთხე,არასდროს გადაშენდება
გამთლიანდება ქვეყანა,მთვარე დაჰყურებს ალავერდს
ნიკოფსიიდან დარუბანდს,მალე გადავალთ ალავერდს
დავლოცავ ოქროს აკვანი,ვინნც გულზედ გადამარწია
ვინც კლდეში ააჩუქურთმა,უფლისციხე და ვარძია
ნეტავი ქართლის საგანძურს,შვილივით ვინ ჩაიშვილებს
ერის მადლობა ექვთიმეს,მის მოდგმა თაყაიშვილებს
ამალოკინა ნეტავი,პაპის წვერ-ულვაშ-შუბლია
ჰაი დედასა მათ ანდერძს უკვალოდ არ ჩაუვლია
ხის კავიანო გუთანო შრომის დრო დადგა და ხანი
სისხლით მორწყული ყამირი ზედ გულძე გადამახანი
ომნატრებია ცრემლიანს,ხანდახან პაპის სილაქი
ძვერთ ნამუხლარზე ვახაროთ ჩვენი ჯიში და ჯილაგი
კევრით გალეწეს ბალღები,ჯერ ხელშიც არ აგვეყვანა
მაინც ლომივით ღრიალებს ჩვენი ლამაზი ქვეყანა
ალაზანივით ოდესღაც,ჩამოგვივლია ჩვენც მდორე
ამ მიწას გამოუზრდია ცოტნე და ბერი თევდორე
ალბათ იმიტომ გაჰკივის,ყოველ ცისკარზე მამალი
რომ ტრფობას დაუფერფლია,დიდი შოთა და თამარი
რა მშვენება აქვს უფალო,ნიკორწმინდას და ზედაზენს
რომელ ტაძარში დავანთოთ შვილო სანთელი მე და შენ
ქართული მირონისათვის,დღესაც ცრემლებით ტირიან
დიდი პატივი მივაგოთ,ფარნავაზს,ნინოს,მირიანს
გიზგიზებს ძველი ბუხარი,მეკვლე მოგვადგა მურაბით
ვაიმე სურამის ციხევ,ცრემლი ჩამოგდის ზურაბის
რას გვაცნობს ჟამთამღწერელი,კრწანის მარაბდას მარტყოფსა
სისხლის ტბორები დამდგარა,გადაუვლია ღვარცოფსა
ჩვენს მტრებს და ამაოხრებლებს,ერთად შეჰყრია ბნედაო
რა სინანულით დაჰყურებს,ძველს ნარიყალად დედაო
რა ცოდო–მადლი ტრიალებს ღმერთო ადამის ხანიდან
გურამიშვილი ლეკებმა მოგვტაცეს ლამისხანიდან
კაეშანმა და სატანამ,ლამის ერთმანეთს აკოცეს
ვაიმე დავით გარეჯში წმინდა ბერები ჩახოცეს
წმინდა გიორგში ვილოცებ,სანთელს დავუნთებ ხატსაო
თელავში მუხლზედ ვემთხვევი,მეფე ერეკლეს ხმალსაო
თავდადებულო გმირებო,თქვე მტრისა სისხლის მსმელებო
ლაშარი ჯვარი გფარავდეთ,ვაჟკაცნო არაგველებო
გენაცვლე პაპის ვენახო,ხომ ხედავ ვეღარ გეშვები
შემოაქსოვე სამშოვლოს,ეგ შენი ჯაჭვის ფესვები
რომ ერთხელ ზეციურამდე,შენი სურნელი ავარდეს
მტერიც ჩამოთვრეს ოხერი,ხმალი ხელიდან გავარდეს
ღამეს კივილით აყრუებს,კვლავ შფოთავს გარდასულიო
უჯარმის ციხე ნანგრევში,ვახტანგ გორგასლის სულიო
გული სიცოცხლით მევსება,ბაგრატ–გელათის მხსენებელს
დიდება საქართველოს და,დიდება აღმაშენებელს
ვაიმე დედის ცრემლებო,ცაში არწივთა ყივილო
ლომგულა სააკაძის და ოჰ ქეთევანის ტკივილო
ჩამოვუქროლებ ალავერდს,მივეგებები მაყრიონს
ალუდა ქეთელაურო,დაგელოდები ბახტრიონს
გული გამკაწრეს ოხერი,მთის არწივმა და ძერამა
დამღალა ბაგრატოვანთა თვალცრემლიანმა მზერამა
ხმალი ავლესოთ არაგვზე,შე გულკლდიანო ფხოველო
შენ დაიფარე სამშობლო,ჯვარო და სვეტიცხოველო
ამ ლექსის მადლი გამიწყდეს,ჭინკა დამაჯდა მხარზედა
ზე ვარსკვლავები მეძახის,ჩვენთან ამოდი ცაზედა
ავალ და წვიმად წამოვალ,მტრის გულის დასამარხადა
მინდორს მოვაბნევ ყაყაჩოს,ქართლის ბაღ ვენახს დავხატავ
ისე დაგივსებთ ქვევრ მარანს,აკივლდეს სადევგმიროთი
მონია ომში დაღლილნი,ტანს იზელავდეთ ღვინოთი
იტირე ჩემო დუდუკო,მადლი მათ კარგად მხსენებელს
დიდება საქართველოს და მომავალ აღმაშენებელს

მოდი განახო ჩემი გულისცემა
სევდა,სიხარული,ფიქრში გარინდება,
სავსემთვარეობას გრძნობებიც იცვლება,
რაღაც დამთავრდება,რაღაც დაიწყება.

This post has been edited by Re-hanna on 2 Feb 2018, 17:45

:love:
მიყვარს შენი ლექსები:*

MyHope

მადლობა :2kiss:

ტომას ერნესტ ჰიუიმის გახსენება

I've seen him,sitting in the trench
on some wooden box,writing something
in the light of the stars.
and gunfires,sudden like laugh of the child,
flashing in the no man's land.

:love: :love:
კარგი ხართ,მაესტრო

giojavaxa
არიგატო :D

არაფერი განსაკუთრებული..

გზა თუ ამებნა შენკენ სავალი
სიზმარში მაინც უთუოდ გნახავ,
მე დაგიტოვებ ლოყაზე ამბორს
და ფეხაკრეფით უჩუმრად წავალ.

გადაიკითხეთ ბუმბერაზი კლასიკოსი - ამ განწყობაზე დავდექი

:up: .

ცამეტი წლის ხარ
ცამეტი წლის ხარ და შენი ტყვეა
ჭაღარა გულის ზმანება ავი, -
ჩააწყვეთ რიგში ცამეტი ტყვია,
ცამეტჯერ უნდა მოვიკლა თავი!

გაივლის კიდევ ცამეტი წელი,
მოახლოვდება გზა ოცდაექვსი,
მოცელავს მაღალ ზამბახებს ცელი,
ატირდება დრო და ჩემი ლექსი.



ოჰ, როგორ მიდის ახალგაზრდობა -
დაუნდობელი სურვილი ლომის!
და ყოველივე როგორ ნაზდება,
როცა ახლოა მზე შემოდგომის.

ესეც ბუმბერაზი გალაკტიონი!

:love: :love:

This post has been edited by Re-hanna on 15 May 2018, 10:55

ძილის წინ როდესაც წვიმს
როდესაც ზღვა შტორმებს ცლის
შავი ღურბლები ებრძვიან ცას
ხეები წყევლიან უტიფარ ქარს

სამყარო როდესაც ერჩის თავს!

მე ვგრძნობ რა მომელის
განვიცდი მას რისიც მწამს
ვუგდებ ყურს სულის ხმას
ვიძინებ ღრმად ვივიწყებ დარდს.

გაგონდება თუ არა

კარალეთის დღეები,

მთების ლურჯი კამარა,

უცხო სამოთხეები.


კიდევ შეგრჩა თუ არა

მხიარული თვალები,

თუ მზემ გადაუარა

და ჩაუქრო ალები.


მოვდიოდით მხარდამხარ

და დრო გვეუარესა,

აწ არ ვიცი, სადა ხარ

და რომელსა მხარესა.


გალაკტიონი