საკუთარი ლექსები

მაგარი ლექსია. ერთ ერთი საუკეთესო ქართულ ლიტერატურაში

მე მინდა იყოს ნათელი ღამე,
მინდა ვარსკვლავებს მეც ვუთხრა რამე.
ცის კაბადონზე ნათელი მთვარე,
ცის უსასრულო სხივით ელვარე.

მინდა უსიტყვოდ მესმოდეს შენი,
მინდა ფიქრები გესმოდეს ჩემი.


მინდა ღრუბლები განვდევნო ციდან
არც წვიმა მინდა თვალცრემლიანი.
მინდა განათდეს მთელი სამყარო,
მე მინდა ღამეც იყოს მზიანი.

პოლიტიკაში დაიკიდეს ჩემი იამბური პენტამეტრი და დავდებ აქქ

ნარმო ნანა - ჩემი ქალაქის ქუჩები

ჩემი ქალაქის ძველი ქუჩები
მდარე საწვავის მსხვერპლი გამხდარა,
არა გრცხვენიათ მამულიშვილნო,
პრემიუმი რომ მაინც ჩაასხათ?!

სპორტის სასახლე ერთ დროსა ჩანდა,
ერთ დროს ბარნოვზე გავლა არ ჭირდა,
ვაკეში ბიჭო,ძაღლს ვერ გაიყვან,
თუ სადმე წინა ჯიპი არ ჩახტა.

ოხ ეს სოფლელნიც ჩამოთრეულან,
ყურძნის ფულებით მოვა მანქანა?
მაიმარკეტის დედა შევ##ი!
კატალიზატორი ვაბშე არა დგაას.

ნეტავ შემეძლოს,ნეტავ ვიცოდე,
როგორ ვუშველო ჩემსა ქალაქსა,
პირბადეს მაინც გავუკეთებდი,
პირი ვიცოდე,პროსტა სადა აქვს

თუკი დაგედო ბევრი ვალები
დრო არის შენი გარდაცვალების
მაგრამ ფიალა არაა სავსე
ჯერ ვერ გაგიშვებთ, ჯერ უნდა დარჩე

უნდა გეცხოვრა თეთრი ფერებით
ხედავ, პრობლემებს ვეღარ ერევი
შენ არ მიგიღეს და გარეთ დარჩი
ბოლო მარშუტკა წაგიყვანს სახლში

მე შენ გიყიდი აიფონ შვიდს,
გახდები ჩემი? მაჩუქებ შვილს?


:D

ნუ შევხედავთ ერთმანეთსა

ჩაგვაჭორიჭორებენო,

გაგვიგებენ სიყვარულსა,

დაგვაშორიშორებენო.


ნუ ჩაყვები ჭორის ძაფსა

დაგრეხილი თოკიაო,

აიფონი დამიწუნე,

ხელში შეგრჩა ნოკიაო.




:D :D

თუ არ დაგეზარებათ, იქნებ წაიკითხოთ ჯერ დაუსრულებელი პოემა. ცხოვრებაში თურმე ხანდახან შეიძლება მოხდეს რაღაც ისეთი, მუზას რომ მოგიზღვავებს და სტრიქონებს დაგაწერინებს...
წინასწარ მადლობა ყველანაირი შეფასებისთვის. 

ჯერ დავდებ პირველ ნაწილს, ინტერესის შემთვევაში დანარჩენსაც დავდებ. 
სათაურიც სამუშაო ვერსიაა 


https://www.docdroid.net/ozamX8O/kldis-mosakitkhi.docx

შვილო გილოცავ დაბადების დღეს!
დაესწარი ბევრს! გაიზარდე და გაძლიერდი!
მე მართალია ამ სიტყვების მეტს ვერაფერს გჩუქნი, შენს მეათე დაბადების დღეს
ვერც კი გნახულობ,
ვერც კინოში მიმყავხარ და ვერც ნაყინზე გეპატიჟები,
რაც უსათუოდ გეწყინება,
თუმცა როდესაც გაიზრდები მიხვდები ჩემსას...
მე მამა თვალით არ მინახავს, ჩემს დაბადებამდე გაქრა იგი დედაჩემის ცხოვებიდანაც და ვინ იცის საერთოდაც ცხოვრებიდანაც.
შენ კი მე გზრდიდი, დედა თვალით არ გინახავს, როგორც მე მამა.
ხოლო დღეს ვწევარ ჩემს საწოლზე, საწოლის თავთან, სკამზე მიდგას ბოთლით არაყი
და სიმწრისაგან ვწრუპავ ცოტ-ცოტას.
წარმავალია ყველა ქვეყნად და ყველაფერი, მამებს შვილები, შვილებს ცვლიან შვილიშვილები,
მე კი მინდოდა ამ წერილით უბრალოდ მეთქვა:
სუსტი ვიყავი თუ ძლიერი, არასდროს მწამდა
კაცის, რომელსაც ყალბ ლაქუცსა და იქედნურ მლიქვნელობაში დავინახავდი.
მე დღეს საკუთარ ბოღმაში ვკვდები,
შენ კი გიტოვებ ამ რამდენიმე დასალოც სიტყვას:
გაიზარდე,
გაიხარე,
იცხოვრე, მოკვდი, მოკვდი როდესაც მოვა ჟამი
არსთაგანმრიგე გიხმობს თავისთან.
მე კი სულ მალე ბოლო ბოთლსაც ბოლოდე ჩავცლი
და მთვრალ ალიონს მდინარეში გადავუძახებ!

ჰიმნი სიღარიბეს
ჩვენ მაშინ ჯერ კიდევ
მიმზიდველ რამეებს ვხედავდით სიღარიბეში-
წერს ჩარლზ ჩაპლინი თაის "ავტობიოგრაფიაში"...
შიმშილი , თანამდევი სიღარიბის, შეურაცხმყოფელიცაა
იმდენად რამდენადაც , საშინლად შეურაცხმყოფელია კუჭი რომ გეწვის,
იმის გამო რომ ფული არ გაქვს.
სანამდე გაუძლებ შიმშილს, 40 დღეში ფიზიკურად გაგანადგურებს, მარა იქამდე
რას გაძლებ.
ეს მიმზიდველი რამეები რაა თუ იცი?
ალბათ , მადლიანი ლუკმაა რომელიც ყველას ყოფნის,
ყველა იყოფს და ყველა კმარობს.
მაგრამ შიმშილი? შიმშილზე ცუდი ალბათ მხლოდ სიკვდილი თუა...
რომელიც ამ შიმშილსვე მოჰყავს.
გაჭირვება უნდა დაიძლიოს.
21-ე საუკუნის პირველი ოცი წელი გავიდა, შიმშილის პრობლემა არ იძლევა
მსოფლიოში.
დაფიქრებაა საჭირო , როგორ , რანაირად...
ამდენი მილიარდერია და მილიონობით მშიერიცაა.
ეს ცხოვრება არათანასწორია თავისი არსით.
ვერასდროს იქნება თანასწორობა, მაგრამ ზოგიერთი უფრო თანასწორია, ვიდრე დანარჩენები.
* * *
***
როგორც შემიძლია ისე ვწერ, როგორც მეწერება.
არ მოგწონს, ბოდიში, მაგრამ სხვანაირად არ შემიძლია
ჩემს სიმწარეს ამ სიტყვებით, ასე გამოვთქვამ.
ბევრი რამეა , რაც მაკლია, ან რაც არასდროს მღირსებია ამ ცხოვრებაში,
ესეც მწარეა, ბედის ხვედრი თუ რაც არის.
მაგრამ თავს უბედურად მაინც არა ვგრძნობ.
ღამით ვიძინებ, დილით ვდგები საწოლიდან და კვლავ ვარსებობ,
კვლავ ვფაჩუნობ, კვლავაც მივდივარ, როგორც წყარო, როგორც მდინარე,
კალაპოტსაც გავცდები ზოგჯერ და შეიძლება
სხვის კუთვნილ ტერიტორიაზეც ამოვანთხიო
ის რაც გულში ვეღარ დაეტევა, რამაც წამლეკა .
როგორც, მჭადის ნატეხშია მთელი მჭადის გემოო,
ხარანაულის მეტაფორა რომ ვიხმაროთ,
იმ არ გაჩენილ შვილში არის ჩემი ფორმულა,
ანუ სულაც რომ არაფერში, ვინც აქ დარჩება.

საქმე თავისი ქონდა
და ცოლი თავისი ყავდა
და არაფერს აღარ ჩიოდა
ოღონდ საჭმელი ეჭამა
შიშველი არ ყოფილიყო
სავსე ქონოდა ხელადა
ღვინით და სული
სიხარულით
და სახლი
ჰქონოდა.
მრავალი წელი იცოცხლა და
ბოლოს ჭირი მოჭამა,
ამ ქვეყნის ტბორმა , ტალახმა
ფეხებიც რომ ვერ მოჭამა
იხსენიებენ შვილები,
სანთელს უნთებენ კვირა დღეს
და მისი საფლავის ქვიდან
ღიმილით უცქრეს მუდამდღე
ამ წუთისოფლის დინებას....

Schrauben sind rund,
und die Welt ist flach.
Meine Nerven sind
wie ein zarter Ast - ამბობს ის.

საუკეთესო

სიმულაცია არის თუ
რა არის რეალობისა?
ვერარ გავიგე მთვარეა
თუ ნელი ციცინათელა

უმთვარეო ღამე ზაფხულის,
სიცხიანი წევხარ ლოგინზე.
მოდის აჩრდილი განშორების,
მოაქვს ბოდვები...

ნეტავ ქარი მოეტანა.