საკუთარი ლექსები

სექსებზე არა სწერემთ ლექსებს?

მარტო ოცნებებზე, დაბადებაზე და მგლებზე სწერამთ?

BEKO

რავა გეკადრებათ, გათხოვილ-დაოჯახებულია ყველა!

ეს ფრაზა მამშვიდებს, და რატომ, ნეტა? გადარევას ვარ

This post has been edited by chorven:) on 21 May 2008, 00:06

chorven:)

სულო ცოდვილო, გათხოვილ-დაოჯახებულებს სექსებზე ლექსები აღარ სჭირდებათ?
იქნებ არც სექსები სჭირდებათ?

:სექსებზელექსებისტრფიალი:

BEKO

სწორედაც რომ ამის თქმა მსურდა, ბატონი ბეკო

chorven:)

მეც იგივე ვიგრძენი

ის დადეთ რა, ო სიყვარულო რამოდენა ქუსლი გქონია უგენიალურესი ქმნილებაა )))))

BEKO
F R E Y A
რაღაცას მაგონებს, მეცხრე კლასის დროინდელს, ან მარკესს, ან დოჩანაშვილს... მაშინ ვინ მიყვარდა, ოღონდ აღარ მახსოვს

chorven:)
კი, კი სულ ზუსტად ეგ გავიფიქრე მეც
მაშინ მე ახალი აღმოჩენილი მქონდა დოჩანაშვილი და შენთან რომ ვაქებდი, ცხვირს იბზუებდი, პირველად მე აღმოვაჩინე, ნეტა რას მიყვებიო
შენი ლექსები არ უნდა დადო?

ო, სიყვარულო, რამოდენა ქუსლი გქონია...
მარჯვენა ქუსლი ხომ მარცხენა ქუსლის კლონია,
როდის იქნება, რომ კაცურად, როგორც შემფერის,
ორივეს რიტმულ პაკაპუკით გამარონია...

მართლაც შედევრი!

ა, ბატონო


მე ვმღერი, როგორც დამსხვერეული ლერწამის ღერი

strixnina
ეე ეგ სხვაა


...............

F R E Y A

როდის იყო, ლექსებს ვწერდი?
შენი ის ლექსი დადე რა, მე რომ მიყვარდა, ასე რომ მთავრდებოდა : "მოდი, დაეგდე, რა ჯანდაბა გინდა პარიზში" ეხლაც მიყვარს ეგ ლექსი


* * *
strixnina

ეს ხომ შედევრია, მაგრამ მამა ჯემალს აქვს დაწერილი იმავე თემატიკაზე სხვა ლექსი, რომელიც მე და ფრეიას ძალაინ გვიყვარს და თუ მოვძებნა, დავდებ
* * *
BEKO
მე ვმღერი, როგორც დამსხვერეული ლერწამის ღერი

* * *

მამა ჯემალმა მოგვაწოდა თავისი შედევრი და მისივე ნებართვით ვდებთ ამ ლექსს.


ო სიყვარულო, რამოდენა ქუსლი გქონია,
გულში ჩამკარი დამიტოვე კვალი ჭაღარა,
შარვლის ტოტივით ჩემი გრძნობა ფეხზე გკიდია,
შენს გამო დავრჩი გამოხრული კბილის ამარა.....გამოდის ლამარა...
ხის კენწეროზე ვზივარ მარტო, ცალ ფეხზე მდგომი,
პლასტენილივით იზილება ჩემი ფიქრები,
როგორც ხარჩოში ჩაგდებული ობოლი ხორცი,
ხის კენწეროზე შენგან დევნილი მარტო ვიქნები.
ავხედე ცას და დავინახე გირჩების გროვა,
ვთქვი, ჩემი "ნაშა" ბობოყვათიდან როდის ჩამოვა,
გირჩის ხორკლები შენ დაბალ-მაღალ კბილებს მაგონებს,
წახველ ბობოყვათს გავაყოლე თვალი ვაგონებს.
აქეთობისას ამ ცხელ გულზე დავლიე ფანტა,
მეგონა შენგან დატოვებულ დარდს გავიფანტავ,
ავხედე მთვარეს გამახსენდა "რუსკაია ვოდკა"
გახსოვს იმ ღამეს ჩვენ რომ ვჭამეთ "მლაშე სილიოტკა!"
გადამცდა ძვალი, გადმოვკარკლე ორივე თვალი,
დამახველა და გამომიჩნდა ხერხემლის მალი,
ეს ყველაფერი ტკბილ მოგონებად ჩემში დარჩება,
ო, როგორ მიჭირს ფიჭვისაგან ნაძვის გარჩევა...



საავტორო უფლებების დაცვის მიზნით, ლინკიც აქაა მიწისძვრა იყო ეხლა?

This post has been edited by chorven:) on 21 May 2008, 01:19

chorven:)

აბა აბა მახსოვს რაღაცებს თარგმნიდი...

ეგ ლექსი ჩემს თემაში გდია თუმცა შენ სულ სხვა გიყვარდა, შავ ქიმერებსა და მონეტებზე)) აღარ გახსოვს...

ამ ადგილზე სიცილისგან ვიჭაჭები

chorven:)

ეგ ლექსი მეც ვიცი

აღასპერი

მეათე კლასში იყო ეგ ლექსი რომ დაწერა, მაშინ კიდევ უფრო საყვარელი ბავშვი იყო

მგონი ზოგმა იცის შუტკა მუტაბაზე.......თინ ჯიზე გავარდნილი კომიკი ცუგა

იყო პატარა ძაღლუკა,
სახელად ერქვა მუტაბა,
პაწუკა იყო, გულჩვილი,
ძლიერ უყვარდა მურაბა.
მთელი ცხოვრება მგლებს დასდევს,
მუაგრად უყვარდა ტაკუნა,
საწყლები, მაგის შიშითა,
კი დაეჩვივნენ ხალტურას.
პროქტოლოგების კავშირში,
დიდი პატივით სარგებლობს,
ცივი ენითა პროჭს ლოკავს,
ლანცეტთან ენით პაექრობს.
მგლები შიმშილით კვდებოდნენ,
გადაეჩვივნენ ბატკნის ხორცს,
ძველი ბრძოლების მაგალითს,
ჩუმად უსმენდნენ მათში სწორს.
"დიდი თახსირი ცუგაა!"
გულის ტკივილით ყვებოდა,
მგლებში გმირულად ნაქები
მოხუცებული ბერმუდა.
შუა ბრძოლაში უეცრად,
მოგეპარება უკანო,
ცივი ენითა აგლოკავს,
გაგაფანცქვალებს უმალო.
პ.ს.
მე დავუდგავდი მუტაბას დიდ ძეგლს,
ოქროს ელფერით, ბრინჯაოს ქერქით,
ქვეშ წავუწერდი მრავლისმთქმელ სიტყვას:
"გადაუშალეთ პროჭები ფერხთით!"


2008წ. პოხუიზმის ხანა.