საკუთარი ლექსები

შენ გინდა სოციუმში ინტეგრირება
იწყებ ემოციების დემონსტრირებას

მძღნერი.
:drug:


ჩემი სამკუპლეტიანი პოემაა,რომლის 2.5 კუპლეტი ჯერ არ დამიწერია :yes:

//მერაბ ფირცხალაიშვილი//
***
ამოცანა გვეკითხება
სად ვიშოვოთ ბევრი ფული.
სათქმელად კი ადვილია
ამოხსნა აქვს ძალზე რთული.
ჯერ ის უნდა გავარკვიოთ
თუ რა არის თვითონ ფული.
ფული? - გქონდეს უფლებაა,
ასრულების სიხარული.
ფული ზოგის ნატვრა არის
ზოგის ტანჯვის დასასრული,
ზოგის შფოთვა...
ზოგს კი ფული
მიწაში აქვს დაფარული.
ზოგი მისთვის თავს გაწირავს,
თვალს ლიბრი აქვს გადაკრული,
ზოგიც კიდე არად აგდებს
იმდენი აქვს მამას ფული.
ზოგმა ფულით ფული ჰპოვა,
ზოგმა ფულით სიხარული.
ზოგმა ფულზე სულ გაყიდა
კაცობა და სიყვარული.
თუ ფული გაქვს კაცი ხარ და
თუ არა გაქვს?!
არ გაქვს ფული?
- შენს სიცოცხლეს ელოდება
სიღატაკით დასასრული.
ზოგი კაცი ფულით მოკვდა
ზოგი კიდე უფულობით.
ვინაც ფული სისხლით ჰპოვა
ხმა გაითქვა უგულობით.
ეხლა ვზივარ და იმას ვჭვრეტ
სად ვიშოვო ისე ფული,
რომ ღირსებით შევრჩე ქვეყნად
და არ ვიყო დანატრული.
ისევ შემრჩეს კაცობა და
ისევ შემრჩეს წრფელი სული,
არ შევცქერდე ამ ქვეყანას
ფულის შიშით დაზაფრული.
ალბათ ყველას ცხოვრებაში
დგება ძველის დასასრული,
მეც ამ გზაზე ვდგევარ ახლა
და მჭირდება რჩევა სრული ...
ამოცანა გვეკითხება
სად ვიშოვოთ ბევრი ფული.
სათქმელად კი ადვილია
ამოხსნა აქვს ძალზე რთული.
_მერფი_


* * *
<^><^><^><^><^><^><^><^><^>
//მერაბ ფირცხალაიშვილი//
***
მოდი ყველაფერი დავიწყოთ თავიდან,
მოდი დავივიწყოთ წყენა.
დავბრუნდეთ იმ წამში, რომელი წამიდან
გულში შემოვიდა ტკენა.
მოდი ყველაფერი დავიწყოთ სხვაგვარად
სხვაგვარი ცხოვრება დავიწყოთ მინდა.
შენცა გყავს, მეცა მყავს, ყველას ყავს ამ ქვეყნად
სალოცავი და წმინდა.
დამთავრდეს, დრო მიდის, ცხოვრება ილევა,
გვაკმაროს უფალმა დარდი.
ისედაც გავებით ცხოვრების მახეში,
ისედაც ბევრია ბარდი.
არაფერს მოველი, მეც არას გპირდები
არ გვინდა უაზრო რჩევა.
დამთავრდა წარსული, ეს წამიც ილევა,
იცვლება ეს ჩვენი ქცევა.
არ ვიცი დღეს ვინ ვართ, რომ ხვალის ვიცოდეთ,
დავგეგმოთ მზიანი დილა.
მე მცივა, შენ გცივა, ვიღაცა იწვება,
სადღაც კი საამოდ გრილა.
გრილა და გრილოდეს, ზოგს სითბო სწყურია,
თბილი საღამო და კერა.
დავბრუნდეთ იმ წამში, რომელი წამიდან
ვერავინ ვერ წაგვშლის, ვერა!
-მერ'ფი_

I'm sitting on the cloud,
something's wrong with me,
who can heal me now,
I'm in your dream.

სულის ნაწილად როცა გიწამე,
მტკიოდა ძლიერ,რაღაც უღმერთოდ,
შიმშილი სულის მეძალებოდა
და მომიწია ყოფნა უენო.

უსიტყვოდ ისე შემისისხლხორცე,
ისე დამითბე სულის სადგომი,
მე დავინახე შენში იმედი
და ძალა ფეხზე წამოსადგომი.

დღემდე მაცოცხლებს ის ელექსირი,
რომ დამიწამლე რაღაც უებრად,
ჩვენი სულები დღე-ღამ ერთმანეთს
ჩვენს უნებურად ესაუბრება.

უშენოდ ყოფნას მეტად ვერ შევძლებ,
ფიქრის დარაჯად დამიდგე მინდა,
თუ გიპოვიდი ცხოვრების ბოლოს,
მაშ განვლილი გზა ამადაც ღირდა.
))))))))))) :bis:

მინდა მდიოდეს ცრემლი ზვირთებად,
გული ნატრობდეს შენს ჩახუტებას.
მინდა მიჩქებდეს სისხლი მდუღარედ
და უშენობა მწვამდეს მთუთქავდეს.
მინდა გიყვარდე, ცამდე, უსაზგვროდ,
გტკიოდეს გული, ჩემგან შორს ყოფნით.
მინდა ვიბრძოლოთ ბოლო წუთამდე,
ეომ არ დავმარცხდეთ და წარვიშალოთ
განა, რთულია ძლიერ გიყვარდე?
და გწვამდეს ცეცხლი სიყვარულისა.
* * *
რად მითრთის გული?
რად ბობოქრობს, ასე მძლინვარედ
რას ლამობს სული?
რომ დაგეძებს,
შენ ჩემს სიზმრებში?
რად ვგრძნობ შეხებას შენი ხელის,
მე ჩემს სხეულზე.
განა გავგიჟდი?
თუ მონატრებამ დამათრო ძლიე.
მინდა ვიყვირო,
რომ შეგიგრძნო გულით სულამდე
და რომ შევიგრძნო,
შენი ტუჩის ამბორი ტკბილი.
მომნატრებია შენი გული
გიჟური ცემა,
მომნატრებია თვალების შენი
გიჟური ცქერა.
მომნატრებიხარ და არ ვიცი
რა ვუყი ჩემს თავს.
მომნატყრებიხარ,
ო რა ძლიერ მომნატრებიხარ.

den 007

რადგან არავინ ვუპასუხა, გავბედავ და ვიტყვი.
სხვისი არ ვიცი, მაგრამ როგორც მამაცი ჯარისკაცი შვეიკი ამბობდა, მაქვს პატივი გითხრა: ხარ სექსუალურად დაუკმაყოფილებელი და შეშფოთებული (ოზაბოჩენნიი’).

This post has been edited by gochaj on 15 Jan 2013, 22:37

მოვირგებთ ნიღბებს უხეშს და ყალბებს,
ვერთობით ისე და ვერც კი ვამჩნევთ
თუ როგორ ვკარგავთ ჩვენს ნამდვილ სახეს და
ადამიანად დაბადებულებს აღარ გვიფეთქავს მარცხენა მხარეს.
ძარღვებში სისხლი აღარ არის სიცივეს ვუძლებთ,
სიამოვნების ჟრუანტელი სითბოზე არა... ცოდვებზე გვივლის,
ნიღბის მოხსნაზე სულ აღარ ვფიქრობთ,მაგრამ სხვა ნიღაბს
უფრო ცოდვიანს,უფრო ბოროტს და მეტად შურიანს დაუფიქრებლად სახეზე ვიდებთ.
სიცივე უკვე მთელ ტანში გვივლის,
ვცივდებით უკვე გვამებზე მეტად,
სახეს გვიმანჭავს ღიმილი ცივი,
კმაყოფილებას ჩვენი თავის ვეღარსად ვმალავთ.
ვამწარებთ იმათ-ადამიანებს,ვინც კი სიცოცხლის ელექსირს გავდა,
ვცდილობთ მოვუკლად მათ სიყვარული
და სიცოცხლისთვის არ ქონდეთ ძალა.
ამხელა ბოღმით თითქოს ვერთობით
არადა თურმე თავს ვიკლავთ თავად,
როცა ვხვდებით ასეთი ყოფით
ჩვენ წილ სიყვარულს უაზროდ ვკარგავთ.
მაშინ ვინდომებთ ნიღბის მოძრობას,
როცა ჩვენ უკვე საკუთარი სახე აღარ გვაქვს,
ხატებთან ვდგებით ვინანიებთ ცრემლების დენით
ცოდვილი სული დარაბებთან გაზაფხულს ელის.


****
უჰაერობა...თუ ჰაერიც მგუდავს უშენოდ,
უშენოდ გული მიბუჟდება ვეღარ ვარსებობ,
მონატრებამ დაიკავა აზრი და ფიქრი,
ვნატრობ ღამეებს...დაგინახო,მოგხვიო ხელი
სიზმარში და... შენი თითების სიმსუბუქე
ვისუნთქო დილით.

This post has been edited by jangulashvili on 16 Jan 2013, 02:48

მაშინ როდესაც შეჭამე მძღნერი
ვფიქრობდი მხოლოდ და მხოლოდ შენზე
მე არ მინდოდა შემეხო ხელი
შენ აყროლებულ მძღნერიან ხელზე

ოჰ სამართალი ვეძებო როგორ
როგორ მოგაფსა დასვრილ სახეზე
დრო ისევ გავა
დაგლანდავ ღამით
და კვლავ მოგაჯვამ ლამაზ ბაგეზე.

ჩემი შეფევრეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეეე :mad:

ახლა დავწერე. :yes:

დიდ მდალობას ვუხდი ფალკონეს, რომლის 2.5 მარცვლიანმა პოემამ შთამაგონა ამ ლექსის დასაწერად :bis:

დრო ისევ გავა დაგლანდავ ღამით :lol:

იმედია რუსული იცით მოგეწონებათ

Над моей головой летают только вороны
И все мечтают, что их стая может белой стать.
А я ищу упавших, чьи крылья были сломаны,
Чтобы как белых птиц снова научить летать.

Спасибо Богу за подарок, что увел от кошмаров
Кому досталась наркота, а мне попала тетрадка.
Не даром по ночам я летаю только с ней
И наяву могу писать, что люди видят во сне.

Для кого-то чувства - это просто надписи в парадных
Но моя любовь как колкость сидативных препаратов.
Оправдал себя с лихвой, и больше нет нас
И по ходу за всю свою жизнь я любил лишь раз.

И этих птиц так много, что постоянно падают,
Пытаюсь их спасти день ото дня
Я поднимаю их с земли, и в небо запускаю заного
В надежде, что когда-то сбудется мечта моя.

И как-то мне стало страшно...
Я сделал слишком мало того, что действительно важно.
На коротком поводке у своих желаний
Часто ломаю голову, кто управляет нами.

С умным готов был поспорить, с глупым подраться
Но через тернии немых сцен до меня не докричаться
Плутал многими тропами. Лгал сам себе, видимо, знал,
Что по-любому любая тропа выведет.

Пропах дурной славой от этой темной силы.
Мой ангел-хранитель, где тебя носило?
Чувствую, мой пульс учащается.
Не бойся, перед рассветом тьма всегда сгущается.

Знаешь, там глубоко внутри тебя
Где за кромкой облаков в райской голубятне
Белые птицы зажигают звезды
Они готовы свить тебе гнезда.

Нам всем бывает так невыносимо трудно здесь
В миру страстей страхи берут нас всех
И вот уже где-то в перьях неба орут: "Я здесь!"
А за спиной слышен звук для его рук-гвоздей.

И я так рядом, и я так близко
Кую свои, кую чужие, пьян от яда брызгов.
Пьян от яда рисков, вороном летаю низко
Я, как и он здесь, должен быть рад огрызкам.

А в черном бархате ночи пятна белого ситца
Откуда прилетели эти мысли-птицы.
Если не поможешь им гнезда свить сам,
То кто заставит твой мир измениться?

ლაშა გელოვანი

განა სახეზე გიმილი რომ კრთის გულიც იცინიის?
ნუთუ ვერა გრძნობ ჩემი ბედის უკუღმართობას?
დიდი ხანია სულით ობლობას რომ შევეჩვიე,
სახეც ამიტომ შევაჩვიე ძალით გართობას.

მეგობრის არის მაგრამ წავა მგონი :) :) :)
* * *

ლაშა გელოვანი

ამ ცხოვრებაში რა გვავალია
ესე უაზროდ როდემდე ვიყოთ
ამას არ გეტყვის არავინ არა
ჩვენ უნდა მივხვდეთ და გავისარჯოთ.
ამას ამბობდა ჩვენი ილია
მგზავრის წერილი დაწერილია
მან მოგვცა თერგი და მყინვარწვერი
ახლა შენზეა შემდეგი ჯერი..
თერგი მოძრაობს და არ ისვენებს
მყინვარი დგას და განისვენებს
ჩვენც მასავით განვისვენებთ
თუ უძრაობით დავისვენებთ
ამიტომ არ ისვენებს მოძრავი სული
რაგაცას მივხვდი დამიგდეთ ყური...

ყურადღებას გავამახვილებ ახალი ტალღის ორ ნიჭიერ შემოქმედზე. უფრო სწორედ, ყურადღებას მივაქცევ მათ მიერ დაშვებულ შეცდომებზე:

den 007

ამ პოეტზე ერთხელ უკვე დავწერე, მაგრამ სათქმელი კიდევ დამრჩა:
პოეტს უნდა ეთქვა არა "შიგ გაქვთ", არამედ : "შ ი გ მ ა ქ ვ ს" და ამით მისი ორგაზმი სრული იქნებოდა.


Pessimist

პოეტს ჯერ ერთი უნდა დაეწერა: შ ე ვ ჭ ა მ ე და არა "შეჭამე". ეს უფრო ასახავს მის უზომო განცდას.
მეორე - ჯობდა ჩ ე მ ს ა ყ რ ო ლ ე ბ უ ლს, და არა "შენს აყროლებულს". ესეც შესანიშნავად გადმოცემს მის და არა სხვის მდგომარეობას....
მესამე - თავისი შარდი და განავალი, რომელთაც სხვისთვის ასე უხვად იმეტებს, ჯერ თავად უნდა გაეაზვებინა და კამოს მსგავსად მოქცეულიყო. ეს იქნებოდა დიდი პოეტური გმირობა მისი მხრიდან.

ბოდიში მოდერაციასთან.
როგორც ხალხურ ლექსშია: მე შაირი არ მინდოდა.., მაგრამ ხდება ხოლმე.

This post has been edited by gochaj on 23 Jan 2013, 01:27

merpi69

:up:

gochaj

საერთო ჯამში არაა ცუდი ლექსი. რითმი აქვს? - აქვს! რიტმი აქვს? - აქვს! საკუთარი პოეტური ხედვა აქვს? - აქვს! აბა რას ერჩი, როგორც ეგრძნობინება, ისე გრძნობს. :D

This post has been edited by bejanbejani on 23 Jan 2013, 01:55

gochaj
გამარჯობა გოჩაჯ
კარგი გამოსვლა იყო
მე მოხარული ვიქნები თუ ჩემს შემოქმედებასაც გადახედავთ, და რაც მთავარია გააკრიტიკებთ

დასაწყისისთვის შემოგთავაზებთ
პოემებს: ''ბოზ ელზას'' და ''სნობ თენგოს''

საკუთარი ლექსები (post #31197397)
საკუთარი ლექსები (post #31530800)

This post has been edited by ფალკონე on 23 Jan 2013, 08:05

გამისივდა ზედა ტუჩი,
ჩაითრია ქვედა ყბა...
ვერ მიშველა, კარგო, შენმა
ნაჩუქარმა წამალმა.

bejanbejani

ყბა-სახის ქირურგს მიაკითხე... :lol: