საკუთარი ლექსები

ფალკონე

ვის შევჩივლო, რუსთაველი მკვდარია!
ისღა დამრჩენია, რომ როგორც პოეზიის მოყვარულმა, გამოვთქვა უდიდესი გულისტკივილი, რომ მამაშენი მატეო ფალკონე არ არის.

მხოლოდ არ დამიწყო იტალიური, მატეო ვინ არისო?

This post has been edited by gochaj on 23 Jan 2013, 19:18

შენ გამიჩინე ფარული სევდა,
ბოლომდე დამღრღნის შენი მშვენება,
შენ არ ხარ ქალი, შენა ხარ ელდა,
ბოროტი ზღაპრის საშინელება.

მე შენში მხოლოდ ქიშმიში მიყვარს

მე შენში მხოლოდ ქიშმიში მიყვარს!
ორჯერ დავწერე რაღა მახარებს,
შენ როცა წახვალ მძინარეს ვიცი
საბანს არავინ გადამაფარებს

ხანდახან როცა შევთვრები ცოტა
და ჰიმნს ვმღერივარ დემონთა წრეში,
შენ ჩემს ხმას ვიცი (როგორც ყოველთვის)
გამოარჩევ იმ ათას ხმებში.

"ოცდამეათედ ისწავლე კოცნა,
ოცდამეთედ მიწუხებ დამტენს,
ისევ მახვევდი გრძნობებს და ამბებს
ეს სიყვარული რით ვეღარ მანდე.

ოცდამეათედ ქრება ნათურა,
ოცდამეათედ შენ იხდი ტანზე.
მომცემ არ მომცემ გავიდა ღამე,
ეს "სისპეტაკე" რით ვეღარ მანდე...

მაგრამ !
დროდადრო იცვლება პროზა,
და შეეცვლება ჩვენს რომანს პოზა
ოცდამეათედ გიყვები ზღაპრებს,
შენც ოცდაათჯერ იკივლებ ...
ჰააააიიიიმეეეე !!!"

სულ ცინცხალია , წეღან გამოვაცხე ქალი და მამაკაცის განყოფილებაში :D:D

ბუსკოპე

ლექსის რიცხვებმა თავდაპირველად ასოციაცია შემიქმნა გალაქტიონის შედევრის ? "ჩააწყვეთ რიგში 13 ტყვია", მაგრამ მალე მიხვდი, რომ შემეშალა.

ისე, მაგრად გაუწვალებიხართ იმ არსებას, ანდა პირიქით, ის გაგიწვალებიათ, ლექსის მუზაზე რომ დადექით. 30 დღე მეტის-მეტია. ან ერთი უნდა გაქცეულიყო ამ 30 დღეში, ან მეორე. მაგრამ ეტყობა, დაფიცებული გქონდათ, ანდა დაგინებული, რომ ბოლომდე მიგეყვანათ საქმე.
ახლა, რამდენიმე ჩასწორება მინდა შემოგთავაზოთ:
ასე მგონია, ეს ტაეპი: "მომცემ არ მომცემ გავიდა ღამე, ეს "სისპეტაკე" რით ვეღარ მანდე"..ცოტა სხვაგვარად უნდა იყოს: ეს "ქალწულობა" ჯობს. უფრო ააშკარავებს და ამძაფრებს გრძნობებს.
ნაცვლად "დროდადრო იცვლება პროზა, და შეეცვლება ჩვენს რომანს პოზა", რამდენადმე გაუგებარია. უნდა: "თუმცა დროდადრო იცვლება პოზა (ეს სვსებით გასაგები მიზეზის გამო), არ შეიცვლება რომანის პროზა"(იგულისხმება, რომ მარად ერთგული იქნებით).
"ჰააააიიიიმეეეე"-ს ნაცვლად, სხვა რაიმე მძაფრი, ემოციური შეკივლებაა საჭირო. მაგრამ ოცდაათჯერ თუ არაფერი განდო, რანაირად კიოდა ოცდაათჯერ? სიმწრით, რომ არაფერი გამოვიდა (ასე ჩანს ლექსის დასაწყისში), თუ ნეტარებით (ზღაპრებს რომ ისმენდაააა)? ეს დასაზუსტებელია.
იმედია, ეს ობიექტური კრიტიკული შენიშვნები მისაღები იქნება.

gochaj
:D:D:D კაი იყოო :D:D:D:D
ჯიგარი ხარ

ეხლა რა ხდება "ქალი და მამაკაცში " გახსნეს თემა "გოგო რო ბიჭს აწვალებს " ხოდა მივუძღვენი თემის ავტორს.
30 ს რაც შეეხება იმიტო რო მაგ დროს რულეტკაში 30 ს ველოდებოდი, რიიცხვი სხვა ვეღარ მოვიფიქრე ...

* * *

madam_fisunia
არ თქვა ახლა ჩემიაო გული მეტკინება :( :|

დღეს შეწყდა თოვა...
და გარინდულის მიწის სისველე სისხლში მომაწვა.
გადაუფრინა გრძნობამ სივრცის უცხო ტრამალებს,
შორს მთის სილურჯემ დაკარგული დარდი მოჰყარა.

მე მინდა ქროლა...
გადავუვლიდი ტყეებს უცხო, მშვიდი ქარივით,
მერე მოვალ და ქალაქების ქუჩებს დავივლი,
შენი სასახლის თითოეულ კიბეს დავითვლი,
და შემოვგლიჯავ გადაჯაჭვულ კლიტეს მთვრალივით.

მე მოვალ შენთან...
და ჩემ თვალთა სიღრმეს თმებით მოგაწვდი.
ჩვენ ვიწეწებით უცხო ქართა უხმო ქროლვაში.
მე დავივიწყებ ყველა ნაჭორს, ყველა მოძახილს,
ხომ ხედავ, ჩემი გული სისხლით მოგართვი.

დღეს შეწყდა თოვა...
აღარ ცვივა წმინდა ფიფქი ცოდვილ მიწაზე,,
აღარ ივსება უსასრულო თეთრით შორი სინაზე.
როცა ჯალათი გადამაკრავს დამპალ ფიცარზე,
გამიხარდება, სიყვარული მაინც ვიწამე,

მე აღარ ვიცი რა ვქნა ახლა, უშენოდ, მარტომ:
უნდა ვიტირო თუ დაჩოქილმა სნთელი ვანთო,
ძილში მანათებს შენი სული-თვალები ფართო
და ვიოლინოს გატანჯული ბგერები მათრობს.

მიყვარდა თოვა...

ხელს ვაწერ: "მე"

: D

შემიფასეთ რა, ეს უნიჭო ნაცოდვილარი...
* * *
merabsoni
კარგი ლექსებიაა... :)


This post has been edited by ElEnIkOoO(*_*) on 15 Feb 2013, 23:27

თითქოს ჩამენგრა სული,ჩემგან როდესაც გაქრი,
სხეული შერჩა მიწას შენ ანგელოზი გახდი.

მეკი მივყვები ქუჩას და დარდი მომკლავს ვიცი,
ისევ მთვრალი ვარ ღვინით და შენს საფლავთან ვიცდი.

მხოლოდ მიწა მყოფს შენგან,შავი წყეული მიწა,
მე შენი ერთ დროს ქმარი ეხლა საფლავში გიცავ.

არ მოვაკარებ არა არც ძაღლს და არცერთ ბალახს,
აქ გაგითენებ ღამეს,ლექსებს დაგიწერ ახალს.

ამოგაკითხავ ცაში,გიხილავ ისევ ისეთს,
დროს გავაჩერებ წამით,ღმერთს რომ შევთხოვო იქნებ,

გამოგაბრუნოს ჩემთან გაგხადოს ისევ ჩემი,
მაგრამ უფალი ცოდვილს მპასუხობს თბილი მზერით.

ვერ გაუფრთხილდი შენსას შენი გეგონა რადგან,
არ უფასებდი ტრფობას დარდს არ უგდებდი არად.

ყოველდღე სახლში მისულს არ უკოცნიდი თვალებს
არ იხუტებდი გულში ბავშვურ ქათქათა მაჯებს.

არ პასუხობდი ღიმილს გამონათებულს წმინდას,
არასდროს არ უქებდი ბავშვს რომ უქსოვდა წინდას.

შენი გეგონა სრულად,ვერ წაგართმევდნენ სხვები,
ვერ დააფასე მისი სხივით ნაქარგი თმები.

ეხლა აღარ გყავს გვერდით და არ ეძებო ხალხში,
გადმოვასახლე ჩემთან ანგელოზების სახლში.

აქ ევლებიან თავზე და არ აკლებენ ღიმილს,
არ შეუკრავენ წარბებს როცა სახლიდან მიდის.

შენ გყავდა იგი გვერდით ვერ მოუფრთხილდი იცი?
ეხლა ის არის ჩემთან შენთვის ის არის სხვისი.

ანგელოზია ჩემი ფერად ღრუბელზე დავსვი
შენკი იარე მარტო გაიგე მისი ფასი.




აიი ჩემი

დასერილ ოცნებებს
სისხლი სდით წვეთ-წვეთად
წკაპ-წკუპ.

იშლება მომავლის ფერადი ხატება,
სადღაც, შორეთში ლურჯი ცის ზმანება
მიჰყვება აწმყოს კლანჭებს ავნებას,
მე ხომ ყოველთვის მთვლიდნენ თავნებას...
წკაპ-წკუპ.

ირღვევა სინდისი, ირღვევა რწმენა,
ირღვევა კაცის ყოველი ჩვევა,
"შენ უცხო ხარ!"-ო მითხრა დღეს დედამ,
თუმცა არ მიგრძვნია ნატეხი სევდა.
წკაპ-წკუპ.

სიჩუმე მფატრავს, როგორც ქირურგი,
თუმცა გვამი ვარ, ამქვეყნიური,
ყურს მადებს გულზე, ცემა არ ისმის,
და წვეთავს სისხლი წითელ სასმისის.
წკაპ-წკუპ.

ძნელია, როცა ფერები ქრება,
ერთ დროს იყო და არ არის მეტი,
როცა აღარ გწამს ნაცადი სევდა,
სიცარიელე გრძნობააა მეტი.
წკაპ-წკუპ.

ჰოდა, გაუშრა ოცნებებს სისხლი,
მეც დავამთავრე რწმენის რექვიემი,
მალე ავდგები უძილო დილით
და წამიყვანენ უფერო ფერიები.

____________
ესეც ჩემია...
"უჩინარი" ესე ვაწერ ხოლმე ლექსებს ჩემ სახელს : D D

ეგრე ჯობს, თორემ უფერო ფერიები კი არა, ღარიბაშვილის ფერიები წაგიყვანენ
"დღეს შეწყდა თოვა" - მომეწონა.

ეგრე ჯობს, თორემ უფერო ფერიები კი არა, ღარიბაშვილის ფერიები წაგიყვანენ
"დღეს შეწყდა თოვა" - მომეწონა.

:D
ღარიბაშვილის ფერიები :lol:

გამიხარდა რომ მოგეწონა ^.^
* * *
მგონი გათენდა,
ცივი ფანჯრის მიღმა წვიმას აპირებს,
სილურჯე აწვიმს უარაფრო მთების ნაპირებს.

ისევ აცივდა,
შენი სითბოს დარჩენილი კვალი მომადნა,
და უგზოუკვლოდ დაჩეხილი ქარიც მოვარდა.

წვიმა რომ არა,
გადავივლიდი ცხრა ზღვას იქით გადამკვდარ ველებს,
წვიმა რომ არა,
გადავისვრიდი მონაცრისფრო ქალაქს და ფერებს
წვიმა რომ არა,
შენ მოგიტანდი დარჩენილი სითბოს ნაფლეთებს
წვიმა რომ არა,
შენ ხომ იცი, რომ სიზმარშიც ჩუმად დაგეძებ.

შენც დამეძებდი,
და მელოდე გადაპენტილ მინოდრზე მარტო
მე არ მოვედი,
ჰოდა იფიქრე არ არისო ეს გრძნობა სანდო
შენ რა იცოდი,
რომ ის თოვლი რომელსაც ათბობ
იყო ძვირფასი ჩემთვის ყველაზე მეტად კარგო...

და შეწყდა წვიმა,
გაირინდა გრძნობების ფარდა,
სიჩუმე, ის რაც ყველაზე მეტად მწამდა,
ეს დღე უშენოდ ჯოჯოხეთის გზას გავდა.

მოისმა ზარი..
და კარმა ჩუმად გაიჭრიალა
მგონი მოხვედი
გულმა ჩუმად გაიფრთხიალა...

ესეც ცხელ-ცხელი ;დ


This post has been edited by ElEnIkOoO(*_*) on 17 Feb 2013, 00:07

როგორც იქნა ვნახე ეს თემა :D:D
აქ მაგარი რაღაცები გაეძრობა :):):):):):):)
წავედი ჩავუსაფრდი

" სულნი სალხინებლისანი” პროსპერ მერიმეს...

"გუშინ ღამით გავიღვიძე მთვრალმა
მომელანდა რომ ცას გავდა ჭერი,
ალკოჰოლით გაბრუების გარდა
ამ ღელვაში ვერაფერი მშველის.
ჩემი ნიჭი დაიკარგა სადღაც,
ვეღარ ითმენს მეცხრე მუზა ღალატს,
ასე ვიცი გავბრუვდები ხვალაც,
ნელა-ნელა გამითხრიან სამარხს.
დამესიზმრა პროცესია ახლო,
ხალხი ჩუმად მაცილებდა სადღაც ,
დონ ჟუანის გაკვირვების მსგავსად
ვერ ვხვდებოდი როდის გავხდი ავად.
იქნებ ღამით გავიპარე ძილში ,
ან მანქანამ გამიტანა სწრაფად,
ერთი იყო, ვერ ვხვდებოდი რა მჭირს,
ნუთუ ას დამიმთავრდა სწრაფვა.

ქალი ვნახე, შემოსილი შავით,
ნორჩ თეძოებს უმალავდა კაბა,
მკერდი ქონდა მოღეღილი მაინც,
ეს უყვარდა გარდაცვლილსო ალბათ. . .
კაცი იყო დაჯმუხნილი სახით,
სევდას წვრი დაუტყია კვალად,
შევამჩნიე ბანცალბდა მაინც,
სმა უყვარდა გარდაცვლილსო ალბათ. . .
ბავშვი ვნახე, შიშნარევი მზერით,
სიკვდილს მასშიც ჩაუვლია ჩუმად,
მაგრამ ხმაში სიბრალულზე მეტი
გაოცება იყო უფრო ნათლად.
მღვდელი ვნახე მოღუღუნე ენით,
კუბოს ლოცვებს უკითხავდა ალბათ. . .
მაგრამ იმდენ მოღუღუნე სიტყვას
ვერ გავუგე ვერაფერი ნაღდად.
შუნდეო _ ეს მესმოდა მხოლოდ,
თითქოს მხოლოდ პატიება მწადდა,
და იმ ხალხსაც დაეკარგათ სახე
სიცოცხლეში ასე რომ მმართავდა.
აღარ ქალი , თავის სავსე მკერდით,
აღარც კაცი_ გავსებული ქვევრით,
მხოლოდ მკაცრი მოგონება ჩანდა,
ამ ცხოვრებას ჩაუვლია სწრაფად.

გამეღვიძა გაოფლილი საბნით,
ვაი თავო , საცოდაო, ბრმა ხარ,
გამახსენდა დონ ჟუანის დრამა
გვერდით ბოთლი გამოცლილი ხარბად.”











ესეც ჩემი ))
* * *
თავისუფალი _ ირიბი ლექსი


"სასაცილო მოჩვენებები, თითქოს მზე გარდაიცვალა
და ანათებ მის მაგივრად შენ,
მინიატურული სევდები, თითქოს გზა გაიცრიცა
და დავდივართ მის ნაპირებზე ჩვენ...
ხელახლა გაღებული კარებები,
ახალ-ახალი განმუხტული წრე,
ნამთვრალევი სახეები ყოველ დილით
იპარსავენ წვერს.

შეურაცყოფილი საწოლები
ვეღარ გვიშორებენ ჩვენ,
გაფერადებული ღამეები,
ხანდახან რომ გადაიძრობენ ფერფლს.
ჰაერში დახატული ტილოები,
ისე რომ ვერ დავინახოთ დღე,
ჩვენ ალბათ იგივენი დავრჩებით,
დრო ვერ შეგვიცვლის ბედს.
ჩვენი ამონასუნთქი ჰაერით
მთვარე ისაზრდოებს დღეს.
ნაპასებს დავითვლით რგოლებით,
არ მოვერიდებით ხმებს,
ალბათ ხვალ ამ დროს გავქრებით
რა გადაურჩება ბევრს.

ჩვენი ისეთი რამეა
რომ ვერ გავუცვლით სხვებს.

შავ-თეთრი ცისარტყელა იხატება,
გამოგვინაცრისფერებს თმებს...

გამონისლული ფანჯრები,
კედლებზე შეცარცული გაშტერებული სახე,
მილულულ თვალებშჳ , გაბზარულ მზერაში
ასახული ფერებით იკვალავენ გზაბს.

მონაცვლეობით გაპარული წუთები,
წინ და უკან მოსიარულე წვეთები,
ადამიანები კარგები ცუდები,
წამლის მომლოდინე,
შეშლილი სახეებით,
ქალების ხამები,
ხამები . . .

ქუჩები გაშავებული,
ცივი და მთვრალი ღამეებით გაბერილი დრო,
დროს მაინც ვერ გადავურჩებით,
ბოროტია. . .
ამღებია. . .
დრო.

თავისუფალი სიჩუმის მუსიკა,
ნანათხოვარ სულში მოიკიდებს ფეხს,
თავსუფალი ხმაურის მუსიკა
მოპარულ სხეულში ააჟღერებს დაჭიმულ ვენებს,
თავისუფალი სიცივის მუსიკა,
თავისუფალი ქარის , ყინვის, ცის , მიწის, ცეცხლის...
ჩემში გაანათებს მზეს . . . ”



ესეც მეორე ლექსი ))

ლაიო

ირიბი ლექსი მომეწონა : )
* * *

ესეც ჩემი მორიგი ნაჩხლაფორთალი ;დ


დაიღვარა მთვარე ლამპიონის შუქზე,
დაფეთებულ თვალებს დააცეცებს სულზე,
ლურჯი მთების ტყე-ველს გარინდული ვუმზერ,
შორეთიდან დაქროლილი სიოს ჩურჩულს ვუსმენ.

გაანჩხლდება სევდა ღვინის სმაში,
ნაცრისფერი ვარსკვლავები გაიჭედა ცაში,
ჩუმ სიზმრებად მესახება ლანდი შენი მზერის,
და მოცარტი ჩამჩურჩულებს ნოტებს მონატრების.

სიყვარულის რექვიემი გულის ნაღველს აშლის,
თეთრთმიანი ჯადოქარი ბედის კარტებს გაშლის,
შავი გემი მისრიალებს ოცნებების ზღვაში,
გადათელავს ყველა ვარსკვლავს ლურჯი ნისლის ცაში.

თუმცა, მალე მიწყნარდება სული,
ბორგვას შეწყვეტს გადაღლილი გული,
მერე მოვა იასამნის სუნი,
ვარდისფერი ელვარება შუქის,
ოქროსფერი ბრწყინვალება სისხლის წვეთებს წაშლის,
მოვა მზე და ჩაანათებს გაწამებულ ზღვაში.

თვალშიც იმ ცეცხლს დამიბრუნებს,
მარტო შენ რომ იცი,
ჩვენ ხომ ვიცით, რომ გზის ბოლოს
ერთმანეთი გვიცდის.

This post has been edited by ElEnIkOoO(*_*) on 28 Feb 2013, 23:49

შენი თვალები, სულის კარები
შენი ღიმილი, ლამაზი თეთრი
მთელი არსებით შენ მენატრები
შენ ხარ წყვდიადში ნათელი ღმერთი

შენ აღარ გახსოვს, ჩემი სიტყვები
მე კი უშენოდ ვეღარ ვიქნები
შენ დაივიწყე ის დღე და წელი
როცა პირველად შეგახე ხელი

ეხა ვფიქრდები, მე შენ გპირდები
მალე მიხვდები, რომ მე გჭირდები
ჩაგიკრავ გულში,გაკოცებ ტუჩში
ერთად ვიქნებით ჩვენ სიყვარულში