გურამ დოჩანაშვილი

სამოსელ პირველს ვიხსენებდი და ამხელა რომანში მგონი ერთადერთი ადამიანური სიყვარულია
ზეზუხბაიასა და ანას შორის
ვნებიანი, მიწიერი, იმედგაცრუებული

დანარჩენი ძალიან, ძალიან ჰაეროვანია და ხანდახან არაბუნებრივიც :D

მიგაგდეს ფისო?! :)

ყველაზე მეტად ჟოაოს და მისი ცოლის (დამავიწყდა სახელი :( ) სიყვარულის ამბავი მომწონს და ზოგადად, ყველა რეალურია და ადამიანური.

გულს ნუ გაიტეხ, გაგივლის :)

kaatinga

ნწ :)

კონსესიონი? :)

რა ვქნა მაგრამ ჟოაო არ მიყვარს, არც ის მგონია რომ დიდად უყვარს ცოლი :D უბრალოდ შეეჩვია და თანცხოვრობს როგორც ხდება ხოლმე
ძირითადად სოფლებში მინახავს მაგათნაირი ცოლ-ქმარი

burke

ოხ ბურკე, ბურკე.

ნი აბიჟაიწეს ნო ნი ხრენა ვი ნე პონიალი ებაუთ ზეარ ატნაშენიახ

სამოსელი პირველი მაქვს მხოლოდ წაკითხული.კარგია რათქმაუნდა


ვოე დულიო,შე ჩემაო და რო ესვრის სასმისს აი მაგ მომენტზე გავჭედე იმდენი ვიცინე.მერე ჩემს ძმას წავუკითხე სიცილსიცილით :D ქართული ხასიათია და ასწორბს

თუ არ ვცდები ბიძინას ფულად დახმარებას არ იღებს :up:

სამოსელი პირველი არ მომეწონა

კაცი რომელსაც ძლიერ უყვარდა ლიტერატურა
ძალიან კარგია
სხვები არ მაქვს წაკითხული

(IMG:https://img.forum.ge/JZin4iJNiJyza.jpg)

1939 - 2021

:(

გული დამწყდა.

ღმერთმა აცხონოს

კაცი რომელსაც ლიტერატურა უყვარდა

,,- ქვეყნად არსებულ ხმაურთაგან ერთს გამოვყოფდი - ხმადაბლა, კრძალვით ამბობს რესპონდენტი, - ყველაზე საშინელს, უსიამოს, გულდამწყვეტსა და ვინ იცის, კიდევ რა - ესაა პირველი გორახის დაცემა საფლავში ჩადგმულ კუბოს სახურავზე, გაგახსენდათ, არა? ყრუ ხმაურია, საზარლად ფშვნადი... ესეც არ იყოს, შეუძლებელია, ხანდახან ძილი არ გაგიტყდეს და, ბნელი ღამით, უეცრად დაღვიძებულს, უცნაური, განსხვავებული სიცხადით წარმოგიდგება სიკვდილი, რომელიც, დარწმუნებული ბრძანდებოდეთ და, მოვა... ეს ერთადერთია, ერთადერთი, რაც დანამდვილებით იცი, მაგრამ დღისით, მზისით, ოჰოჰო, ხალხში, უჰ რა გულზე ხართ, ფრუტუნით იბანთ პირს, საუზმობთ, და შებოლილ ძეხვს ისე ღონივრად ღეჭავთ, თითქოს რკინა იყოს, ერთმანეთს ხვდებით და ზოგი - უფროსი ბრძანდებით, ზოგიც - უმცროსი, არ არსებობს მხოლოდ ტოლი, ეს თქვენთვის, უმეტესობისათვის, მისალოცთათვის - „მისალოცი“, ხომ იცით, ჩემებურად რასაც ნიშნავს - ვისაც პირველად წაკითხვის მრავალი ბედნიერება წინა აქვს და მე და კლიმი კი, აბა, რამ გაგვყო, მიწოდეთ მე თუნდათ ფოტოკაბინეტის მთავარი დირექტორი და იმას - თანაშემწე, მაინც ერთნი ვართ, რადგან: ჩვენ ძლიერ გვიყვარს ლიტერატურა, და თქვენგან, მისალოცთაგან განსხვავებით, დაწინაურებას სულაც არ ვცდილობთ, და სიკვდილისაც ნაკლებად გვეშინია, რადგან მრავალჯერ მოვმკვდარვართ და ყველაფერი, აჰ, ყველაფერი გამოგვიცდია..."



This post has been edited by user117 on 3 Apr 2021, 17:29

ჩემი დოჩანა
დღეს ძალიან გვიან გამეღვიძა, ალბათ ამ ამბავს ვემალებოდი

სადღაც 15 წლისამ გაგიცანი, და რამდენი გზა გაგვლივლია ერთად...

ბნელ გომურში, ნაკელში ჩამჯდარს ფლეიტაზე დამიკრავს

ვაკეიროების სიკვდილის გამო გვიმრაში თავჩარგულს მიტირია

დიდი კლდის ტვინში ვმჯდარვარ, იმ კუნაპეტში, მოკუნტული და მუხლებზე თავდაბჯენილი, წვივებზე ხელებშემოხვეული, ზურგმორკალული, მთლად დაგორგლილი და სიყვარული არ იყო, არა

სარკეებიან დარბაზში, ციცქნა ნელისთან ვალს-ბოსტონი მიცეკვია

უზარმაზარ კარცერ ლუქსში მჯდარს, სიმშვიდე მყვარებია

შუა ზაფხულში, ივლისის თვეში, დაღმართზე საზამთროები დამიგორებია

სერზე ვმდგარვარ მე

ზღვის გაღმა, კოშკში, მცხოვრები ქალისკენ დოლაბდაკრულს გამიცურავს

დიდი, ყავისფრად დალაქული ხელები მქონია

ფარული ლექსები ქურდულად დამიწერია

მინდა, არ მინდა - გმირი ვყოფილვარ

გულრეჩხყოფილს, ანდრადეს კოვბოიკის საყელოჩაბღუჯულს მირბენია

შორეულ ეგვიპტეში, ნილოსის პირას, ჩანაცრებული ფიცრული მიგლოვია

მხიარული ბორცვის თავზე მინავარდია

ადამიანის სიკვდილი მინახავს, რომ ადამიანები მყვარებოდა

ყვითელ უდაბნოში შუბზე წამოცმულს, ლტოლვილისთვის სიმამაცე მიჩუქებია

ბაქანზე მდგარს, მატარებლები გამიცილებია

ძალიან მიყვარხარ და ეს დასასრული არ არის, ჩვენ - ორი სალახანა, კიდევ ბევრჯერ ვივლით ფრთხილი ნაბიჯებით ქუჩებში, ერთმანეთს თავზე დავადგებით და სხვისი სახლების ფანჯრებში ქურდულად შევიხედავთ, მერე ჩვენი ტანსაცმლის ნაკუწებს ცეცხლში ჩავყრით და კვამლად ქცეული ჩვენი ამბები ზეცაში აედინება

ცოცხალი ლეგენდა იყო :(
დიდებული შემოქმედება დაგვიტოვა.

ძალიან დამწყდა გული :cry:


ყველანი საბოლოოდ იქ მივდივართ

სამოსელი პირველი რომ მაჩუქეს ჩემმა ძმამ წაიკითხა პირველი აღფრთოვანებული იყო, მერე წავიკითხე მე და არ მომეწონა (ვერ მივხვდი) ცოტა ხნის მერე წავიკითხე თავიდან და ეხლა კიდევ მინდა თავიდან მაჩუქონ არ მომეწონოს და კიდევ თავიდან წავიკითხო. დომენიკო

ზე მორეირა რო კამორელთა ლაშქართან გაიჭრება ორი ხმლით

რა მაგრა იცხოვრა და რეები წერა,როგორ ასწორებს