გურამ დოჩანაშვილი

neitraluri

აბა სიმარტივეს ჩვენთან რა უნდა?.. ყველაფერი სწორი ძნელია..

მიჩინიო
როგორც ვატყობ ჩვენთან (ფორუმზე ეგ პრინციპი მოქმედებს) შენი "ესე" წავიკითხე მეორე კურსის პრაქტიკებზე, გადავქექე მეხსიერება და ეგეთი ვერაფერი გავიხსენე
ისე დოჩანაშვილი რაღაც სეხვედრაზე ვნახე და მივხვდი რომ კაცი ნე მირა ს ეტოგო, მერე მარშუტკაში შემხვდა და დაპატიჟები შემრცხვა, არადა უნდა გამეკეთებინა, გაუხარდებოდა

ხშირ-ხშირად მინდება დავაფიქსირო, რომ უზომოდ მიყვარს ეს ადამიანი და მისი შემოქმედება

sibneleSi mocekvave
[quote]დიდი განსხვავება არ არის რომანაა თუ ომარა.

განსხვავება არის!

[quote]დოჩანაშვილმა კალამი გაიფუჭა სამწუხაროდ[/quote]

კი, როგორ არა!!!!!!!

[quote]მიუხედავად იმისა, რომ "სამოსელი პირველის" ავტორია და ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი მწერალი, რეალობა ასეთია და ვერსად გაექცევი [/quote]

გაიქეცი ლოლა, გაიქეცი

არ დაიჯერო ცუდი როცა გიყვარს

არის წიგნები, რომლის ბოლო ფურცლის მოახლოვებაც საშინლად გტკენს გულს. ცდილობ ბოლოს ნელნელა წაიკითხო, იქნებ კიდევ გაგრძელდეს სიამოვნება...
ბოლოს მაინც მთავრდება ნაწარმოები და გრჩება დიდი სიამოვნების გრძნობა... თან წყენაც, რომ დამთავრდა, აგრძელებ სარჩევის კითხვას ან რაღაც სხვა ფურცლებს, რაც ბოლოშია... გიჭირს შეგუება იმ აზრთან, რომ უკვე წაიკითხე...

ქართველებს უამრავი კარგი მწერალი გვყავს. გურამი საოცარია...

otariani

აი, ეს თემა http://forum.ge/?f=36&showtopic=33648686 ნახე და მიხვდები, რომ სადაც საჭიროა იქიდან არ გავრბივარ.

მწერალი კერპი არ არის, რომ გამუდმებით თაყვანი სცე.
და კიდევ, რაც უფრო გიყვარს, მით უფრო გტკივა, როდესაც ის ნაღდი და გენიალური რომ ფერმკთალდება.

ბოლო ორ რომანში რომ ნაღდია, ეგეთ ნაღდი არსად ყოფილა.

თაყვანს არც ერთ ადამიანს არ ვცემ, მათ შორის, არც დოჩანაშვილს.

რაც შეეხება გაფერმკრთალებას, მემგონი, ეგეც გადაჭარბებული ნათქვამია. უბრალოდ, ბოლო წლების ნაწარმოებები გაცილებით რთული ენით უწერია და ეგ უკან დაწევას არ ნიშნავს. ბოლო ორი რომანი სულ სხვა ტიპის ნაწარმოებებია სამოსელთან შედარებით და ამის გამო დაწუნება არ მოსულა. შინაარსით კი "ლოდი ნასაყდრალი" კიდევ უფრო ღრმაა ვიდრე სამოსელი. ღრმა ნაწარმოებია "ომარა და გივიც", რაოდენ პარადოქსულადაც არ უნდა მოგეჩვენოს.

This post has been edited by otariani on 20 Jul 2006, 17:25

ნაღდად ვერ ვბედავ ამ წიგნის კითხვის დაწყებას............................არა წიგნის სიდიდე არ მაშინებს,უბრალოდ დედაჩემის განცდები მახსოვს ყოველი გვერდის წაკითხვისას შემდეგ სხვადასხვანაირ შეფასებას აკეთებდა,ხან იძახდა გენილაურიაო,ხან -მგონი ცოტათი სხვაგან გადაუხვიაო........თუ ოდესმე გადავშლი ჩემს აზრს მოგახსენებთ .

'ჰაერში ვარ ასაგდები ოლიმპიური ჩემპიონივით' და მიხარია

ბოლო ორ რომანში რომ ნაღდია, ეგეთ ნაღდი არსად ყოფილა.

თაყვანს არც ერთ ადამიანს არ ვცემ, მათ შორის, არც დოჩანაშვილს.

რაც შეეხება გაფერმკრთალებას, მემგონი, ეგეც გადაჭარბებული ნათქვამია. უბრალოდ, ბოლო წლების ნაწარმოებები გაცილებით რთული ენით უწერია და ეგ უკან დაწევას არ ნიშნავს. ბოლო ორი რომანი სულ სხვა ტიპის ნაწარმოებებია სამოსელთან შედარებით და ამის გამო დაწუნება არ მოსულა. შინაარსით კი "ლოდი ნასაყდრალი" კიდევ უფრო ღრმაა ვიდრე სამოსელი. ღრმა ნაწარმოებია "ომარა და გივიც", რაოდენ პარადოქსულადაც არ უნდა მოგეჩვენოს.

otariani
ბოლო ორი რომანი რა ენითაც უწერია ის არ არის რთული ენა. რთული პროზა უფრო სხვა რამეს ნიშნავს. აქ კი საერთოდ გაუგებარია რასთან გვაქვს საქმე. ზოგიერთი წინადადება მთელი გვერდი და გვერდნახევარიც კი გრძელდება. მერე კიდევ ისეთმა უცნაურმა სიტყვათწარმოქმნებმა გაიტაცა, რომ არც კი ვიცი რა ვუწოდო. მოკლედ, ეს ჩემი მწერალი აღარ არის. ის, რაც მიყვარდა მასში, ის სილაღე, ძალიან ზუსტი და გემრიელი იუმორი, ძალდაუტანებლობა, ჰარმონია, ჰაერი სტრიქონებს შორის, საერთოდ აღარ არსებობს...
ის, თუ რატომ მოხდა ასე, რატომ გაუუცხოვდა დოჩანაშვილი თავის მკითხველსა და საკუთარ თავსაც კი, ამას თავისი ობიექტური და სუბიექტური მიზეზები აქვს და ეს იმ მკითხველისა და ადამიანებისათვის, ვინც მას ახლოს იცნობს, კარგად არის ცნობილი.


როდესაც სამოსელს და მის არაჩვეულებრივ მოთხრობებს ვკითხულობდი, ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი, როდესმე ამ სიტყვებს დავწერდი. სამწუხაროდ, მისი ერთგული მკითხველების უმეტესობა სწორედ ჩემსავით ფიქრობს. და თუ ვინმეს მოსწონს დოჩანაშვილის ახალი რომანები, ეს რა თქმა უნდა კარგია და ძალიან მიხარია.
ისე, დოჩანაშვილმა საერთოდ რომ გადადოს კალამი და აღარაფერი დაწეროს, ამით მას არაფერი დააკლდება. უკვე შექმნა ის, რაც ერთი დიდი, კარგი და ძალიან მაგარი მწერლისთვის სავსებით საკმარისია

sibneleSi mocekvave

ქრისტიანულ ეკლესიაში არიან ბერები, რომლებსაც "სალოსებს" ეძახიან. დოჩანაშვილი "სალოსებს" მაგონებს. ამიტომ ლანგრით მორთმეული აღარაა მისი ნაწარმოებები

სალოსები გონებრივად ჩამორჩენილები "არაამქვეყნიურები" არიან, რა კომპონენტში გამოიწვია ეგ ასოციაცია?

სალოსი არის ქრისტესთვის სულელი, ანუ ეს არის ისეთი ადამიანი რომელიც თავს ისულელებს, რათა დაუფარავად თქვას მწარე სიმართლე. სინამდვილეში ასეთი ადამიანები შეიძლება წმინდანებიც გახდნენ. (მაგ: ბერი გაბრიელი)

*** ******* ********* ***

ადამიანი, რომელიც თავს განზრახ ისულელებს, იგიჟებს.
რატომ მოხდა დოჩანაშვილის სალოსთან ასოცირება ჩემთვისაც გაუგებარია.


რაც შეეხება ნაწარმოების ლანგრითა და ხონჩით მორთმევას ამას ნამდვილად არავინ ითხოვს. ჩემი აზრით, გურამ დოჩანაშვილი ასეთ მარტივ და გადაღეჭილ ლიტერატურას არც არასდროს ქმნიდა.

ყოვლად სასარგებლო ქალბატონო, დიდო სენიორა ანნა, მანიანი....... -
სიყვარული არის. ©