ერნესტ ჰემინგუეი, მოხუცი და ზღვა

ამ წიგნზე რატომ აფანატებთ "ცვეტშია" და "მაგარ როჟობას" ნიშნავს თუ რა ხდება ვერ ვხვდები ნახევარი წავიკითხე დამტანჯა საინტერესო ვერაფერი ვნახე მანდ და თან ძალიან სულელურადაა დაწერილი - პრიმიტიულად

ოცელ მოდი ბედი გაგეხსნა მემგონი

მარტო იმას თუ მეც?

უფრო გარკვევით თუ ისაუბრებ დამავალებ

უი, ახლა ვნახე ეს..
Bruno Dumont

გმადლობ

ფიესტა ბევრად მიყვარს

: ))

და მოთხრობები.

ერნი
რატომ მაქვს შენი ყველაფერი წაკითხული ა?
ვერ დაიტოვე რამე დესერტად?

"მშვიდობით იარაღო" წავიკითხე, მოვკვდი მოწყენილობით.


არადა, ეს ჰენრი ფიქრობს: მღვდელი მოსაწყენია, მეფე მოსაწყენია, ოფიცრები მოსაწყენნი არიან. თავადაც ეფიქრა, რომ მოსაწყენ რომანს წერდა.

ჰემინგუეის პოპულარულობის საიდუმლო ამომახსნევინა და მერე თუნდაც ბუღალტრადაც ვიმუშაო.

This post has been edited by serafita_asuli zevaxisa on 28 Oct 2011, 23:25

ძალიან დიდი ხნის წინ წავიკითხე,დეტალურად არ მახსოვს,მაგრამ ვიცი რომ არ მომეწონა...
აი ”მოხუცი და ზღვა” კარგად მახსოვს და ესეც ძლივს წავიკითხე მიუხედავად იმისა რომ ძალიან პატარაა...აზრი კარგია,ვერ უარვყოფ,მაგრამ ძალიან ძნელად იკითხება...

T1ko

მოხუცი და ზღვა მართლაც ძალიან დიდი ხნის წინ წავიკითხე, მაგრამ მახსოვს ერთი ამოსუნთქვით. მაგრამ იმ დროს ოსვენციმზეც ერთი ამოსუნთქვით ვკითხულობდი წიგნებს


ვაიმე, ისეთი საშინლად მოსაწყენი რომანია, ყოველი ბუჩქის, ყუმბარის გასროლის, წყლის ჭიქაში დასხმის, მათარიდან ღვინის ყლურწვის და სპაგეტის შესრუტვების აღწერამ დამღალა რააა..

უმაგრესია. უმარტივესი ენა აქვს, იმდენად, რომ გაააწელილი აღწერითი პასაჟები სულის ერთი მოთქმით იკითხება.

http://absolutelyfreelevan.blogspot.com/20.../blog-post.html


ერთხელ ირაკლი კობიძე ერთი ბანოვანის თანდასწრებით ჰემინგუეის მისდგა: "ეგ რა მწერალია – "ერთიც დავლიოთ, ბილ... ჯანიც გავარდეს, ჯეკ... სპილოებზე ხომ არ გვენადირა, ჯიმ... ეგრე ხომ მეც დავწერო..." მოდი შენ ჰემინგუეისნაირად დაწერე და მე ცოლად გამოგყვებიო, უთხრა ბანოვანმა.ირაკლიმ ეგრევე "გადაატრიალა პლასტინკა": ჰემინგუეისნაირი მოთხრობები თუ დავწერე, რაღა შენ შეგირთავ, წავალ და ლივ ტაილერს შევირთავო...

T1ko

ვაჰ არა და მე პირიქით მეჩვენება

ნუ მეჩვენება რა, ეგრეც იყო

ჩაძირულა თემა...

ბევრი მაქვს ამის წაკითხული და ამის გარდა ყველა მომეწონა....

მაგ წიგნის შემდეგ შემიყვარდა ჰემინგუეი. თითქოს არაფერი, ჩვეულებრივი სიყვარულის ამბავი, მარა მაგრად გადავეშვი ნაწარმოებში. მერე მიყვა ამას ფიესტა და არ მომეწონა, მერე მოთხრობები წავიდა და მოთხრობებმა მოიტანა რაც მოიტანა

Хемингуэй признался в убийстве любимого кота

Не публиковавшиеся ранее письма писателя показали Хемингуэя с совершенно новой стороны

Американский писатель Эрнест Хемингуэй всегда старательно культивировал образ настоящего мужчины — как в литературе, так и в жизни. Главными темами его произведений были война, охота, рыбалка, коррида. Неопубликованные ранее письма писателя, впервые представленные на выставке в Президентской библиотеке имени Кеннеди в Бостоне, показывают его с совершенно другой стороны.

Так, в письме своему другу, венецианскому аристократу Джанфранко Иванчичу, датированном 1953 годом, Хемингуэй рассказывает о том, как ему пришлось пристрелить любимого кота по кличке Дядя Вилли после того, как тот попал под машину и получил серьезные травмы. «Очень по тебе скучаю, Дядя Вилли. Мне приходилось стрелять в людей, но никогда в кого-то, кого я знал и любил на протяжении 11 лет. Кого-то, кто мурлыкал с двумя сломанными ногами», — написал автор.

Далее Хемингуэй рассказывает, как в тот день к нему на виллу пришла группа туристов. «У меня в руках по-прежнему было ружье, и я объяснил им, что они пришли не вовремя, и попросил удалиться», — пишет он. Незваные гости уйти отказались, а один из них даже заявил: «Мы пришли в очень интересное время — как раз вовремя, чтобы увидеть, как великий Хемингуэй плачет из-за того, что ему приходится пристрелить кота».

В экспозиции представлено более десяти писем, адресованных Джанфранко Иванчичу и датированных периодом с 1953 по 1960 год, передают «Вести.Ру» со ссылкой на ИТАР-ТАСС. Последнее из них было написано всего за год до самоубийства писателя. Некоторые послания напечатаны на машинке, другие написаны от руки. Большинство из них Хемингуэй писал на своей вилле на Кубе, однако некоторые были отправлены из Европы, из дома в штате Айдахо и даже с сафари в Африке.

Во многих письмах Эрнест Хемингуэй спрашивает про сестру Иванчича Адриану — свою последнюю любовь и музу, с которой он познакомился в Италии. Именно Адриана послужила прототипом главной героини романа «За рекой в тени деревьев», а ее визит к Хемингуэю на Кубу в 1950 году, по мнению литературоведов, вдохновил его на написание повести «Старик и море».

Организаторы выставки сообщают, что Президентская библиотека имени Кеннеди купила письма у Иванчича в ноябре 2011 года.