მიხეილ ჯავახიშვილი, ??

ჯაყოს ხიზნები ჩემი უსაყვარლესია.......

"ჯაყო გმინვაა ჩემი სულისა" და არა მარტო ჯავაიხშვილის...

არადა, არსენა არაა სუსტი რომანი...

ესენი ერბოზე გვხრაკავენ და ისინი ზეთზეო-ამის თქმა იოლი არ იყო მაშინ...არც მიხვედრა...ბოლო თავი რომაა, ნინო ჭავჭავაძის დღეობა ალექსანდრეს სასახლეში და თავადაზნაურთა საუბარი, ეგ თავი ღირს რამდენიმე მწერლის მთელ შემოქმედებად, ჩემი აზრით, რა ტქმა უნდა....

ხომ არ იცით სად შემიძლია მოვიძიო ჯავახიშვილის მოთხრობები ინგლისურ ენაზე?

არჩიბალდ

შეავსო ნეტავ კროსვორდი? ლუბა ჯაჭვაძე ერქვა

სულისშემძვრელი ნაწარმოებია ნამდვილად...პატარა ვიყავი რო წავიკითხე და მახსოვს ისე განვიცადე გაბრუებული დავდიოდი...
მასეთი სიყვარულის ისტორია იშვიათია ალბათ მსოფლიო ლიტერატურაში...
ელექტრონულად არამგონია სადმე იყოს,მე ვერ მოვძებნე

გაქანებული ომი იყო და ლტოლვილობაში ვნატრობდი "ლამბალო და ყაშას" წაკითხვას. სადაც ვიყავი, იმ ოჯახს არ ჰქონდა. დავბრუნდი თუ არა, გადავიკითხე და ვინეტარე "ბედი მდევარით".

სადაც რუსის წმინდა სისხლი დაიღვრება, იქ რუსეთიაო, არა? - ჰა, ჰა...

Nnino
მანდ ის მომენტია შედევრი-კაიდარ მოლას და ყაშას დიალოგი.

იმ გზაზე თვალი კაიდარ-მოლასაც მოვკარი, რომელსაც წეღან გამოვემშვიდობე. მისი თავჩაღუნული ვირი მარდად მიაბიჯებს. კაიდარ-მოლაც თავჩაღუნულია. ცალ ხელში გადაშლილი ყურანი უჭირავს და კითხულობს, მეორეში კი გაშლილი ქოლგა აღუმართავს.
ქვეიდან მეორე ვირი გამოჩნდა. ზედ წითელი ყაშა ზის, იმასაც ქოლგა და ლოცვანი უჭირავს. ორივე ღვთის მსახური ისეა გართული ქრისტესი და მაჰმადის ნაქადაგარით, რომ ვერც ირგვლივ ამჩნევენ ვინმეს და ვერც ერთიმეორეს ხედავენ.
აქლემების ქარავანი და რუსული “აბოზი” ერთმანეთს შეხვდნენ და გზა გასტენეს. ყაშასი და მოლას ვირები დარჩენილ ვიწრო ბილიკს გაჰყვნენ. ბოლოს ერთმანეთს თავებით დაეტაკნენ და შედგნენ.
ყაშამ და მოლამ ერთსა და იმავე დროს მოსწყვიტეს თვალები წმინდა წიგნებს და ერთმანეთს შეაჩერდნენ. მერმე, როგორც მოწმენი ამბობდნენ, ასეთი ბაასი გააბეს:
_ რატომ გზას არ მაძლევთ? – გაიკვირვა ყაშამ.
_ რატომ თქვენ არ მაძლევთ? – გაოცდა მოლაც.
_ მე წმინდა სახარებას ვკითხულობ, _ რიხით გაახსენა კაიდარ-მოლას მართლმადიდებელმა.
_ მე კი წმინდა ყურანს ვკითხულობ, _ აისხლიტა ყაშას საბუთი მუსლიმანმა.
_ რომ კიდევაც დამენახეთ, ქრისტიანი ყაშა წარმართ მუსლიმანს გზას არ დაუთმობდა, _ შეუტია წითელმა მღვდელმა.
_ ყაშა ლაზარ! თქვენი პირიც ისეთივე უწმინდურია, როგორც თქვენი ფეხი, რომელსაც წელიწადში ერთხელაც ძლივს დაიბანთ ხოლმე, ხოლო თქვენი სიტყვაც ისეთივე უწმინდური, როგორც თქვენი ვირის ყროყინი, _ დინჯად მოუჭრა ჭაღარა მოლამ.
_ ჩემი კი არა, თქვენი ვირია უწმინდური, _ გაკაპასდა ყაშა.
_ ჩემი ვირი თავრიზის მუშთეჰიდის საჯდომი ვირის ჩამონავალია, _ გაახსენა თურმე ყშას კაიდარ-მოლამ თეთრი ვირის ჯიშიანობა, _ ხოლო თქვენ და თქვენი ვირიც ერთი უწმინდური სულიერის ნაკეთები ბრძანებულხართ.
აივნიდან დავინახე: ყაშა ლაზარემ ქოლგა დაჰკეცა და მისი წვერი მოლას ვირს დაატაკა. კაიდარ-მოლამაც დაჰკეცა თავისი ქოლგა და მისი წვერი ყაშას ვირს უჩხვლიტა. ეხლა კი მკაფიოდ მომესმა მათი მუქარა და კივილი:
_ გზა მომეცი, შე უწმიონდურო! _ აფეთქდა ყაშა. _ давай дарогу, басурман паршивый – й – й!
_ დოღუზ-ით! _ გაცხარდა კაიდარ-მოლაც.
ყაშა ლაზარემ ქოლგა მოიქნია და კაიდარ მოლას დინჯად დაჰკრა შუბლში, თანაც დააყოლა:
- Вот теве, чорт окаянный!
კაიდარ-მოლამ ქოლგის წვერი ყაშას წაჰკრა და აფრიანი ქუდი მტვერში გადმოუგდო.
ყაშა გაცხარდა და გაგიჟდა; ვირიდან გადმოხტა, მოხუცი მოლა ვირიდან გადმოიღო და მტვერში აგორავა. მუშტით და ფეხით სცემდა და იმეორებდა:
_ Вот теве! Вот теве! _ ესეც შენ! ესეც შენ!
რუსი სალდათები იცინოდნენ და იძახოდნენ:
_ Аи да по-оп ! Ай – да мулла –а!
ქარავანს ხუთიოდე თათარი მოსწყდა. კაიდარ-მოლას გაგიჟებული ყაშა ააგლიჯეს და ააბურთავეს.
ყაშას ათიოდე მგზავრი ასურელი მოეშველა. მოლასაც ათიოდე თათარი წაესარჩლა. ყოველი მხრიდან კივილით და მუქარით მორბოდნენ. ჰაერში ჯოხი ტრიალებდა. მოჩხუბარნი მტვრის კორიანტელში გორაობდნენ.
უცებ მარჯვენა მხრიდან ნაცნობი კიჟინა მომესმა:
_ ლამბალო, ქიოფა-ოღლი!
მაშადი ჰასანი მტვერში შეერია. განზე ყაშა ლაზარე ერთ თათარს სჯიჯგნიდა, ლამბალო ყაშას წაადგა და შესძახა:
_ ყაშა ლაზარ, ლამბალო! მობრუნდი!
ყაშამ ანაფორა გაიძრო ერთმანეთს ეცნენ და წესიერი კრივი გაიმართა, არც ძიძგილი, არც ჭიდილი. ყაშას კრივი ალბათ რუსეთში ჰქონდა ნასწავლი, ლამბალოს კი ტფილისში, ავლაბარში ან ვერაზე. მათი მუშტების ბრაგაბრუგი მეც მესმოდა. რუსები და ზოგი მოჩხუბარი გარს შემოეხვივნენ და წესიერ კრივს ხალისით, კიჟინით და წაქეზებით უცქეროდნენ.
ყაშა უფრო ღონიერი იყო, მაგრამ ლამბალო უფრო მარდი აღმოჩნდა. მუშტი და სილა სეტყვასავით დააყარა. როცა სავსე მუშტს ფერდში მისცემდა ან გაშლილ სილას ყბაში გაულაწუნებდა, ზედ მხიარულ ყიჟინასაც მიაყოლებდა:
ლამბალო, ქიოფა-ოღლი!
_ Так его, так его! _ ამხნევებდნენ სალდათები, _ ოხო-ხო! ყაშა რამდენჯერმე წატორტმანდა და წაიქცა. ლამბალო წაქცეულს ხელს არ ახლებდა, მაგრამ წამოწეულს სულსაც არ მოათქმევინებდა. ყაშა უკვე ლასლასებდა და ხელებს ჰაერშიღა ასავსავებდა.
_ ლამბალო! _ მიაძახა ერთხელ კიდევ თათარმა და ისე მძლავრად დასცა ორივე მუშტი, რომ გულაღმა გადაქცეული ვეღარ ქამოდგა.
_ ოხო-ხო! _ იფეთქეს რუსებმა.
კრივი გათავდა.

სწორედ ეს "ლამბალო და ყაშა" მჭირდება ინგლისურად. არსებობს თარმნანი? მირჩეთ, რა, ვის ვკითხო??????

ჯავახიშვილის "გივი შადური" არაჩვეულებრივია... ძაან შთაბეჭდილება მოახდინა ჩემზე




This post has been edited by just smile19 on 7 Jan 2009, 02:55

"პოლიტიკა ძროხაა. ზოგი აძოვებს და ზოგიც სწოვს"

ზუსტად არ მახსოვს.მგონი,მეშლება
შემისწორეთ

მიყვარს ეს სიტყვები

ეს კი თეიმურაზის და ივანეს დიალოგიდანაა "ჯაყო".......
ეს ნაწილი ძალიან მაფიქრებს:

"
-ან სულაცვეღარ მნახავთ,ან გამარჯვებული დავბრუნდები. ჯაყოსავით
უნდა გავძლიერდე, ჩემი სიბრმავის გამო ცხოვრებამ გამჭყლიტა. ეხლა წელი უნდა ავიწიო და
ცხოვრება მე თვითონ უნდა დავთრგუნო.
-მადლობა ღმერთს ჩემი ნათქვამი ჭკუაში დაგჯდომია-გაიღიმა ივანემ.
-შენი ნათქვამიც,ჩემი გამოცდილებაც და დაკვირვებაც ამას მეუბნებიან, რომ უძვალო
სხეულში უნდა ფოლადის ხერხემალი ჩავიდგა და უძლურ საგულეში რკინის ნაჭერი
უნდა ჩავიდო.
-აი ეგ მომწონს...
-კმარა ესოდენი მცონარეობა,
ყბედობა,
ლანდების დევნა,
უნიადაგო გატაცება,სრული უცოდინარობა ამ ქვეყნის გარდუვალ კანონებისა და
მუდმივი ფრენა ვარდისფერ ღეუბლებში,რომლებიც სინამდვილეს დაეტაკნენ და უმალვე გაიფანტნენ. იმ ღრუბლებში აშენებული კოშკები თავზე ჩამომენგრნენ და უკანასკნელი
იმედი და რწმენა დამიმსხვრიეს...............ძალა,მხნეობაგამარჯვება,ბასრი კბილები და
ძლიერი მკლავი,
უნდობლობა და დაუნდობლობა- აი ამიერიდან რა ეწერება ჩემი ცხოვრების სახელმძღვანელო წიგნაკში.
-გასასტიკებულხარ,თეიმურ.
-ვინც თავის მტერს იბრალებს,ის თავისივე თავს ღუპავს. გულჩვილნი და გულკეთილნი ამ ქვეყნად ვეღარ გაძლებენ. მეც ცხოვრების წიგნაკში ასეთი
სადღეისო 10 მცნება ჩავიწერე: მგლებთან მგლობა და ცხვრებთანაც მგლობა...................."

gabarzgaleba

მართალი გითხრა ვერ მიგიხვდი რა შუაშია?

დიდი კი არა-უდიდესია.თანამედროვეობაში ხელოვანი ასრულებს დიაგნოსტიკისა და წინასწარმეტყველის ფუნქციას.რაც უფრო მასშტაბურია მისი ანალიტიკა და წინასწარი ხედვა(შესაბამისი ხატოვანებით,რაღა თქმა უნდა)-მით იზომება მისი სიდიადე და გენიალობა.ეს ფუნქცია საქართველოში მწერლობამ იტვირთა..სხვა დიდთა მსგავსად ჯავახიშვილშიც ღაღადებდა ჭეშმარიტების ხმა,რომელიც აჟღერდა"ჯაყოსა"და"კვაჭიში"..... ისემც ყველაფერი კარგი აგიხდეთ...
ებრაელებს საოცარი და საშინელი წყევლა აქვთ ერთი-"ღმერთმა ჭეშმარიტება შენით ნუ გაცოდინოს და სხვისგან ნუ დაგაჯეროსო".....უმეცრებასა შინა გაკერპებულ არს ერყოფილი ხალხი ბაბილონისა....

კარგად ამბობ

ეხლა უნდა დამეფოსტა და ვნახე რომ უკვე დაწერილი მქონია ადრე, იგივეს ვიმეორეობდი
უ-დი-დე-სი ქართველი მწერალი, მოაზროვნე, მსოფლიო მაშტაბის...

ბოკაჩოს და დე სადის წიგნების შემდეგ, ალბათ ყველაზე მამხილებელი...
მე რაც წამიკითხავს ყოველ შემთხვევაში

ბოლო ადგილზე არ გავა, რომ მაგარი ეროტიკული ფრაგმენტები აქვს.

თემურ ჩხეიძის ვიდეო დრამა "თეთრი კურდღელი" მარინე ჯანაშიას და ედიშერ მაღალაშვილის მონაწილეობით

ჯავახიშვილი გენიოსი იყო. რამდენჯერაც არ მივუბრუნდი, რაც არ უნდა წავიკითხო, ყველაფერი დღევანდელ ყოფას მაგონებს, არასდროს არ ძველდება, საოცარია.

ყველა "აჯაყოს ხიზნებზე" და "ლამბალო და ყაშაზე" ლაპარაკობს.
გასაგებია რომ აქტუალურია.

მაგრამ სხვა ნაწარმოებები?

თეთრი საყელო, კურკას ქორწილი, ეშმაკის ქვა, ტეტიები, მიწის ყივილი, ტყის კაცი, პატარა დედაკაცი, მდევარი, ორი შვილი.... და კიდევ რამდენი.

ჩანჩურა -ჩემი პირველი შეხება ჯავახიშვილთან 9 წლის ასაკში .
ისე განვიცადე და ისეთ შოკში ვიყავი 1 თვე ვეღარ ვეკარებოდი წიგნს.


არსენა მარაბდელზე მინდა ვთქვა. დაასვეს ბეჭედი რომ სუსტია და მორჩა.
არ არის ასე, კიდევ ერთხელ გადაიკითხეთ და ნახავთ რომ ბევრი რამე სხვანაირად იკითხება.

This post has been edited by abelo on 10 Feb 2009, 03:11