მიხეილ ჯავახიშვილი, ??

abelo

გენიალურია... ახლა ესეც ძალიან აქტუალურია, უბრალოდ, აღარავის ახსოვს. აშკარად აჩვენებს, როგორ შეიძლება ბრბომ მოკლას ადამიანში კაცი ისე, რომ ფიზიკურად არც არაფერი დაუშავოს. სხვა საქმეა ამის შემდეგ ის ადამიანი სიცოცხლეს ინდომებს თუ არა...

არსენა სულაც არაა სუსტი, ჯერ მარტო ის სცენა რად ღირს, ძმას რომ ძმისთვის ასროლინებენ და ისიც ვერ გაუწევს წინააღმდეგობას. ამგვარი წიგნებით უნდა იზრდებოდეს დღევანდელი თაობა, მაპატიეთ და რეაქტიულ ცოცხზე გადამჯდარი "აჩკარიკი" ტიპების გაიდეალებით კი არა (არ წამიკითხავს და არც წავიკითხავ, კამათს ნუ დამიწყებთ "ჰარი პოტერის" ღირსებებზე).

Nnino
"ეშმაკის ქვა".
კარგია თუ ამ ნაწარმოებს სასკოლო პროგრამაში შეიტანენ.

არსენა ერთადერთია რომელიც არ მაინტერესებს მისი ნაწარმოებებიდან, მაგრამ არა სისუსტის გამო.

ჯავახიშვილის "კურდღელი"............
"ტყის კაციც".........................

რამდენიმე დღის განმავლობაში ვერ გამოვედი ემოციებიდან.........

"....ერთი ქვა ვესროლე....... მხოლოდ ერთი........ისიც ეშმაკმა მასროლინა...... მე არ მისროლია, არა....არა!........"

Nnino

annak

არსენა მარაბდელის ერთი თავი"ჩამოგდებული ნამგალა მთვარე" მთელ წიგნს ეყოფოდა.

"ათიოდე წლის წინ სულთანმა ერეკლეს შესთავაზა, ოღონდ ურუსს ნუ მიუდგები და მესხეთი მიირთვიო. მაგრამ მას მოწამლული ღვინოსი შეეშინდა და 1783 წელს მაგუგს გაუხსნა დარიალი და ფუჭი პირობა ჩამოართვა: თუ მაგუგმა გურია-იმერეთი, სამეგრელო, მესხეთი და ტაო-კლარჯეთი დაიპყრო, იგი ბაგრატიონებს მიერთვასო.

კარგა ხანია მაგუგმა თოვლიან ქედს გადმოალაჯა, ერთი ფეხი შავ ზღვას დააბიჯა, მეორე - ბაქოს, ახლა კი არეზსა და ნოეს კიდობანს ეჭიდება და ჯავახეთის ზეგანზე მიბობღავს, რათა თავის ვალი შეასრულოს: მთელი მესხეთი წამოიღოს და ოქროს ხონჩით ბაგრატიონებს მიართვას, რომელნიც მოსკოვსა და პეტერბურგში გადაასახლა, რადგან მათ ქართული ჰავა სწყენდათ და მოსწყინდათ."

აი ამ თავში ჩანს ჩვენი პრობლემა, ზოგჯერ ერთმორწმუნე რუსეთით შეგულიანებული, ვფიქრობთ და ვმოქმედებთ ჩვენივე ხალხის წინააღმდეგ.
"აი რა ყოფილა ომი! ისიც რა ომი, ჯვრისა და ნამგალასი, რჯულისა დ ხატისათვის".

ადამიანი რომელიც დღევანდელ პრობლემას ერთი საუკუნის წინ ხედავდა და მიზეზებზეც მიგვითითებდა, როგორ უნდა დაეწერა რაიმე სუსტი.

ჰო მართლა, სცენა- მებრძოლი მესხი ქალები,- სისხლს გაგიყინევს...

abelo

მე პირველად "პაპა დიმო" წავიკითხე და ვიტირე..პატარა ვიყავი მაშინ, ალბათ 8-9 წლის. მერე იყო "არსენა" და მიჰყვა დანარჩენებიც. "ჩანჩურა" ცოტა მოგვიანებით იყო.

18-19 წლისას უკვე გადაბულბულებული მქონდა მოთხრობები და რომანები და მერე პუბლიცისტიკას ჩავუჯექი. ჯავახიშვილი მართლა ძლიერი პუბლიცისტი იყო. რატომღაც არავინ საუბრობს იმ დიდ შრომაზე, რომელიც მან გასწია ქართული ენის სიწმინდის დასაცავად. თან-არ დაგვავიწყდეს-ეს გააკეთა კაცმა, რომელმაც ქართული ენა სამჯერ ისწავლა. პირველად-როცა ენა ამოიდგა, მეორედ-წინამძღვრიანთკარის სასწავლებელში და მესამედ-ყირიმიდან დაბრუნების შემდეგ.

სამწუხაროდ მე მხოლოდ რამდენიმე წერილს ვიცნობ ამასთან დაკავშირებით.

"პაპა დიმო"-სთან კი უცნაური სტორია მაკავშირებს
სკოლაში მასწავლებელმა დაგვავალა ნებისმიერი ორი ნაწარმოები აგვეღო და პარალელები გაგვევლო მათ შორის.
რა თქმა უნდა ოთაარანთ ქვრივის და თავსაფრიანი დედაკაცის ვარიანტი არ მხიბლავდა.
ამიტომ ავიღე "პაპა დიმო" და ამერიკელი ნოველისტის ალბერტ მალცის "თამაში"
თემა საკმაოდ მწვავე გამოვიდა და სოციალური საკითხების გარდა სხვა რამეებსაც შეიცავდა.

მოკლედ, რომ არა დაწყებული "პერესტროიკა", სკოლიდან გამრიცხავდნენ და კიდევ ვინ იცის რას გამიკეთებდნენ.
სკანდალი კი აგორდა მაგრამ მაინც გადავრჩი.

ასე რომ "პაპა დიმო" განსაკუთრებით მიყვარს. ჩემი პირველი დამოუკიდებელი აზრი, ბოლომდე გამომათქმევინა.

abelo

ძალიან მიყვარს მისი "სასიყვარულო" მოთხრობები
"ყბაჩამ დაიგვიანა" "მესამე"
შურისმაძიებელი მაიკო...
* * *

გეთანხმები

მე არ ვამბობ რომ სუსტი ნაწარმოებია, მხოლოდ არასაინტერესო
უ.ს. მთავარი გმირი ჩემთვის "არასაინტერესოა"
თორემ წაკითხული მაქვს და რომანში არის მონაკვეთები რომელიც ლამის ზეპირად ვიცი.

annak

და "მუსუსი"?
მსგავსი პრობლემა დღესაც აქტუალურია და არა მარტო პროვინციებში.

აი ამაში კი გეთანხმები.

abelo

ძალიან მიყვარს
კიდე ბევრია უბრალოდ სახელებს ვეღარ ვიხსენებ.
ავად როა ახალგაზრდა ქალი და რიგში ვიღაც კაცი მოეწონება. მერე ეს კაცი ეძებს მას.

მის მოთხრობებს, რომ ვკითხულობ თვალწინ მიდგება გარემო, პერსონაჟები მათი ჩამულობა, გამომეტყველება.
პერსონაჟები კი არ არიან "ცოცხლები" არიან ჩემთვის.

This post has been edited by annak on 11 Feb 2009, 14:41

annak

"ოქროს კბილი" ჰქვია, თუ არ ვცდები...

ჩემთვის ძალიან ძვირფასი მწერალია

გარეთ ხევისთავის სულივით ბნელა

”ლამბალო და ყაშა”
და”კვაჭი კვაჭანტირაზე”
მაქვს წაკითხული...

”ლამბალო და ყაშა”ძალიან მომეწონა..
ასეთი მძაფრი შეგრძნება არასდროს მქონია..
ყაშა..ანაფორიანი ჯალათი...
ჯერ მარტო მისი გარეგნობა როგორ აქვს აღწერილი..შემზარავია..
* * *

შეტანილია..
სკოლაში გავიარე მე ეგ..

მიხელი ჯავახიშვილს რომელმა მწერალმა ესროლა კახეთში სუფრასთან არ იცით ? ტელევიზიით ხშირად ამბობენ ამ ფაქტს მაგრამ მსროლელს არ აასახელებენ და მაგრად მაინტერესებს.

არჩიბალდ

დღეს წავიკითხე 1936 წელს დაწერილი მცირე ავტობიოგრაფია: 1912 წლის დამლევს კავკავში ცოლი შევირთე (ლუბა ჯაჭვაძე)