მიხეილ ჯავახიშვილი, ??

დღევანდელობასაც შეეფერება

melodyman/

იაღოველი ხარ ბრატ? რატომ ებრძვი მღვდლებს

გენიოსები ერთ დღეს დაბადებულხართ

merciamercia


ლიბერასტი ჯავახიშვილი.

ნუ ახლა...
ჩემი თავი მაინც ბოლოს მოვიხსენიე. <3

"...აშორდია მხოლოდ იღიმებოდა და სამახარობლოს თხოულობდა, მერმე წამოდგა და სთქვა:

- ჩვენს კეთილშობილთა საერთო ოჯახს ერთი პატიოსანი ოჯახი კიდო მოემატა. ყოველმა კაცმა იცის, რომე ჭიპი კვაჭანტირაძის ბაბუა აზნოური იყო, მარა საცხა ისე მოხთა, რომე ეს პატიოსანი კაცი რაცხა წიგნში არ ჩაწერეს. აწი მე გავასწორე ისტორიის უსამართლობა, ჩემო სილიბისტრო. მოგილოცავ დიდებულ ოჯახურ დღესასწაულს და გისურვებ, რომე ღირსეულად ატარო მეფის წყალობა. გოუმარჯოს ჩვენს ახალ მოძმეს!"

ოცი წლის შემდეგ:

"-დაუბრუნე აპოლონჩიკს თავადობა, ნიკოლაშა! - ჩაერია გრიშკა - აპოლონჩიკს ეს არის ეხლა თავადი უწოდე. მეფის სიტყვა კანონია, უკან ვეღარ წაიღებ!
ნიკოლოზი გაწითლდა. კვაჭმა დაამშვიდა:
-დიდო მეფევ! თავადობა კვაჭანტირაძეებმა მეშვიდე საუკუნეში მიიღეს. მერვე საუკუნეში ჩემი წინაპარი საქართველოს ჯარის მთავარსარდალი იყო. მას აქეთ საქართველოს მეფეებს თოთხმეტი კვაჭანტირაძე ჰყავდათ ვეზირებად, მინისტრებად და კათალიკოსებად. მეთვრამეტე საუკუნეში ოსმალებმა ჩვენი ციხე და სასახლე აიკლეს, დაანგრიეს და დასწვეს... საბუთებიც მაშინ დავკარგეთ. მთელმა კავკასიამ იცის, რომ ჩვენ თავადები გახლდით და ამიტომ ჩემი მამა-პაპებიც აღარ გაჰყვნენ საბუთებს. აზნაურობა შეგვრჩა, ამაზე მეტი არც მიძებნია.
-კეთილი... ეგრე იყოს! - წაიბუტბუტა მეფემ და რაღაც ჩაიწერა.
"აშორდია, გაფასდი!" - წამოიძახა გულში კვაჭმა."




This post has been edited by Menestrel on 16 Nov 2013, 19:00

Solveig

მანანა იმას აწვება რომ დაჭერამდე დაწერაო დასმენებიო
და ნოე ხომერიკი პირადად მაგან დაასმინაო და იასონ ჯავახიშვილიო

This post has been edited by rockforever on 20 Nov 2013, 01:07

rockforever

რა ვიცი, პირადად მე მართლა მიჭირს მაგის დაჯერება, რომ 23 წელში ეგ ექნა ჯავახიშვილს.

დაბორიალებს კვაჭი კვაჭანტირაძე და გულში იღრინება, ზოგჯერ გულის დარდს ბესოს გადაუშლის და ქვრივ დედაბერივით აწუწუნდება, ზოგჯერ კი ქურდულად კუთხეში მიიმალება, აკვნესდება და ჩუმად იცრემლება...

რა გატირებს, კვაჭი კვაჭანტირაძევ? რად გიკვნესის ეგ ჭრელი გული? რად გებურება ეგ მჭრელი თვალები? რად გეჭმუხვნება ეგ გაშლილი და ნათელი შუბლი? რა დაგემართა, კვაჭუნი? ჭამა-სმა - თავსაყრელი, ტანისამოსი - ყოველგვარი, ფული - გამოულეველი, ქალები - შერჩეული, ცხენები და ავტო, მსახური და მეგობარი, ძველი და ახალი... კიდევ რა გაკლია, კვაჭი კვაჭანტირაძე?
დახოცილი მეგობრები? დიდი ხანია მოინელე.
სილიბისტრო და პუპი? ძალიან კარგად არიან.
დიდება და სახელი? გქონდა და შენვე გაექეცი.
მშობელი ცა და დედამიწა? საბურთალო მოგელის.

მაშ რა გინდა, კვაჭანტირაძევ? მუდმივი ხეტიალი? მარადიული დევნა ბედისა? უთავბოლო სირბილი და ქროლვა უთავბოლო ქვეყანაში? ოქროს გალიის დამტვრევა და გაფრენა? მაშ რა გინდა, რა?
შენც არ იცი.

მესმის შენი, კვაჭი კვაჭანტირაძევ!
მესმის შენი, კვაჭიკოვ!
მესმის და ვიცი...
მაგრამ ისიც ვიცი, რომ ბოლოს და ბოლოს შენს ღირსეულს და ნამდვილ საქმეს მიაგენი.
მაშ არხეინად დალპი მაგ ორმოში და მშვიდობით იყავი.

"მოგზაურობა? არა, ეგ ჩვენი საქმე არ არის. სამი წელიწადია თანამგზავრებს ვეძებ და ერთი ქართველიც ვერ ვიპოვნე, ისევ უცხოელები გამომყვნენ... მაგიტომ მოხდა, რომ გერმანელებმა, ინგლისელებმა და რუსებმაც კი საქართველო ქართველებზე უკეთესად იციან. გურული სამეგრელოში არ დადის, მეგრელი - კახეთში, კახელი - იმერეთში, ხოლო ბორჩალოს, ჯავახეთს, მესხეთსა და აჭარა-ჭანეთში არც ამერელი შეიხედავს და არც იმერელი. ერთი მტკაველი მიწა გვაქვს, ერთი მუჭა ხალხი ვართ, ჯერ ჩვენი თავიც არ გვიცვნია და მთელ ქვეყანას ვეჭიდებით, მის გადაბრუნებას ვლამობთ."

("კვაჭი კვაჭანტირაძე")

მის ჩანაწერებს ვკითხულობ...
ძალიან საინტერესოა.

"ჯაყო ვეღარ მშვიდდება, დაჭრილ დათვივით დაბორიალებს, ხუთგირვანქიან მუშტებს ჰაერში ატრიალებს, ჰბორგავს, იმუქრება და ხვიხვინებს:
- დაიცადებდე!... მოიცადებდე! ყველას სეირს გაჩვენებდე ჯაყოი, თქვე ყაჩაღებო, თქვენა! აბა ახლა ივლის ჯაყოი ხალხის გულისთვის, ახლა დაგიკლებდე ჯაყოი ნალოგსა, როგორ არა! მამა გიცხონდათ! ჯიბე მაგრად დაიჭირებდეთ! დაიცადეთ!.. მომიცადეთ!..
თეიმურაზი გულში შხამიანად ხითხითებს:
-შენი ჯერიც მოვიდა, განა! ხომ გითხარი: უხილავი სამართალი შენისთანა ავაზაკს ურმით დასდევს მეთქი. დაგეწია, განა! ეს ერთი და სხვა ათასი!
- სამართალი აღარსად ვიქნებოდე?!
- ჯაყო და სამართალი? - ჰფიქრობს გულში თეიმურაზი. - ეხლა ჰყვირი? არა გიშავს-რა, ღმერთმა მოგიძღვნა. ეგ ერთი და სხვა ათასი! ეგ ერთი და სხვა ათასი!
- ღმერთი აღარა ხარ?! - ჰგოდებს მაგრად ნაკბენი ჯაყო.
- ხი-ხი-ხი! - იცინის გულში თეიმურაზი. - ჯაყო და ღმერთი?! ჯაყო და სამართალი?! განგებამ მხოლოდ კლანჭი გაგკრა და გოჭივით აგაჭყივლა, მაგრამ ნეტა მაჩვენა შენი ბღავილი, როცა მისი ბასრი კლანჭი ყანყრატოში დაგწვდება. მოახლოვებულ არს ჟამი განკითხვისა..."

(მიხეილ ჯავახიშვილი, "ჯაყოს ხიზნები" 1924წ.)

ჩემი აზრი მიხელ ჯავახიშვილის ,,თეთრი საყელო" - ს შესახებ - https://trileri.wordpress.com/2014/07/14/%E...83%9A%E1%83%9D/

თითქმის ერთი საუკუნის წინანდელი ისტორია ფემინისტ და არისტოკრატ მარგარიტა ყაფლანიშვილზე, რომელმაც, საქმე საქმეზე რომ მიდგა, "ტყიდან გამოვარდნილი ბანჯგვლიანი დათვი" ჯაყო ამჯობინა ინტელიგენტ, მაგრამ ფიზიკურად სუსტ თეიმურაზს.

მანამდე ჯაყოსა და თეიმურაზს შორის ასეთი საუბარი გაიმართა ქალთა უფლებრივი მდგომარეობის შესახებ:

ერთხელ თეიმურაზმა უთხრა ჯაყოს:
- ჯაყო, ეგრე რათა სტანჯავ შენს ცოლს? ძალიან ბევრი სამუშაო აქვს.
- დედაკაცი მუშაობისთვის ხარ გაჩენილი, მაშა!
- ყველანი მუშაობისთვის ვართ გაჩენილი, ჯაყო. მაგრამ დედაკაცს უფრო ადვილი საქმე ერგო, რადგან მამაკაცზე სუსტია.
- დედაკაცი ხარ სუსტი? შენ რა გესმის, ბრინკა! ქალაქელებმა გააფუწეთ დედაკაცი, თორემა ჩვენ ჩვენი ძველი ადათი შეგინახეთ.
- ცოდოა ნინო, ჯაყო, ცოდო!
- ჯაყომ ცოდო არ ვიცის.
- ჯაყო, ახალი კანონით დედაკაცი და მამაკაცი თანასწორნი არიან.
- ვიცის ჯაყომა, ვიცის! დედაკაცი და მამაკაცი ლოგინში ხართ თანასწორი.
- დედაკაცის დაჩაგვრა მხოლოდ თათრებმა იციან.
- ეგეც ვიცის ჯაყომა. გენაცვალე თათრებსა, კარგი ვაჟკაცები ხართ თათრები.
- ჯაყო, შენ ხომ ქრისტიანი ხარ?
- მაშ, მაშა! ქრისტიანი ხარ ჯაყოი.
- მაშ ყური მიგდე. სახარებაში სწერია, რომ...
- ვიცის ჯაყომა, ვიცის! ჯაყომ სამჯერ დაიწერე ჯვარი და ღვდელმა სამჯერ გითხრა ეკლესიაში, რომ ქმარმა ცოლი უნდა დაგაშინოო და, აი, ასე უნდა შეინახოო, აი! მაშ, მაშა!
და ჯაყომ ხუთგირვანქიანი მუშტი ისე შეანძრია, თითქო შიგ ქვა ედო და მისი გაჭყლეტა უნდოდაო.
თეიმურაზი მალე დარწმუნდა, რომ მგელს სისხლიანის ჭამას უკრძალავდა, ამიტომ ნინოს გამოსარჩლებას თავი დაანება.


გენიოსი იყო ეს კაცი! რაც მეტი დრო გაივლის, უფრო მეტად მივხვდებით ამას.




This post has been edited by Menestrel on 17 Oct 2014, 22:17

"ფემინისტკა" ცუცქია vs. "ოჯახის ქალი" ხათუთა

იმ საღამოს ქალთა კრებიდან ცუცქია გვიან დაბრუნდა – ამრეზილ-აშლილი და უცნაური ბრაზით გატენილი.
– ცუცქი, თქვენს კრებაზე რა მოხდა?
პასუხის მაგიერ სხაპა-სხუპით მაყრის ათას ბრალდებას: რაც ამ ქვეყნად უბედურება ხდება, მხოლოდ მამაკაცების ბრალია. ყოველივე საძაგელი და მხეცური ჩვენი ხელიდან გამოდის. ჩვენ დავიმონეთ კაცობრიობის საწყალი ნახევარი, დავიმონეთ და ყოველგვარი უფლებანი ავხადეთ.
– ყოველგვარი, ყოველგვარი! ვსე პრავა, ვსე!
– მაინც?
– აი თუნდ სამსახურის უფლება. რას იტყვი? ნუუუ, გავარი! სთქვი!
დოინჯი შემოიყარა და ისე დამიდგა, როგორც მრისხანე ხელისუფალი ჯიბგირს.
– აკი მსახურობთ, ქალო! მეტი რა გინდათ?
– ხა-ხა-ხა! მსახურობენ, მსახურობენ! მადლობელი, ბატონო ჩემო, უღრმესი მადლობა!. ჰმ! ჩვენ, მამაკაცებს – სრული ბატონობა და ხელისუფლება, საწყალ დედაკაცებს კი –
– მანქანა, რეგისტრატორობა, მოახლეობა, ოჯახის მოვლა და ბავშვების გაზრდა, არა? მადლობელი, დიდი მადლობელი! ოჩენ ნადო!
მე სქესის ბუნება მოვაგონე.
ბუნების გახსენებაზე ცუცქია უარესად აცუცქდა: ბუნება, ბუნება! ოჩენ ნადო, ბუნება!
– ბუნებაც თქვენ მოიგონეთ და მისი კანონებიც. დიაღ, თქვენ მოიგონეთ, თქვენ, თქვენ! ვი, ვი!
ამიერიდან დედაკაცებს ვეღარ მოვატყუებთ. მორჩა! გათავდა! გაიგეს ჩვენი ცუღლუტობა, გაიგეს!
– თანასწორობა, სრული თანასწორობა, – აი სადღეისო ლოზუნგი! პაიმი ნაკონეც, პაიმი!
– მესმის, ჩემო კარგო, მესმის. – ვაქრობ ჩემს ალმოდებულ ნახევარს. – აგრე იყოს, თანახმა ვარ. ბაასი გადავდოთ.
დამარცხებას გავურბივარ, განა?! არა, ცუცქია არ აპირებს კამათის გადადებას. მრისხანე გამომძიებელივით ზის და ბრალდებულს მოტეხას ურჩევს. ბოლოს მძიმე ზარბაზანიც მოიშველა:
– ქალების ვაზვანიე ჩიტალ? წაიკითხე?
– არა. ეგ მოწოდება ვერ წავიკითხე.
– არც ჟენსაიუზისა?
– არ მახსოვს.
– შენ ჩამორჩენილხარ, ოტსტალ, სოვსემ ოტსტალ!..
დანაშაული ვაღიარე: ძალიან ჩამოვრჩი მეთქი...




This post has been edited by Menestrel on 25 Nov 2014, 19:57

ამ გადაცემას რომ ვუყურებ სულ მეტირება ბოლოს.

+1

სამარცხვინოა მაგ პირის მხრიდან მიხეილზე რაიმეს თქმა, თუმცა მოტივი გასაგებია