თანამედროვე ქართული პოეზია, ახალგაზრდა პოეტები

თანამედროვეში რას გულისხმობენ აქ მპოსტავი იუზერები?

ნაქურდალი წამები



საათს შეხედე!! წამებს გპარავს!!
შენ თავს შეხედე, უყურებ მპარავს!
ოცნებაში მიდიან ოქროს წამები,
მე კი საამო სენს ვეწამები.

შენზე ფიქრები მოწყენილ გულს ეფერება,
სიზმრებში ისევ მესმის ჩემი ვედრება.
სიჩუმეშიც შენს ხმას გააქვს გუგუნი,
და სილამაზედ გადუქცევია სევდის დუდუნი.

და თუ ასეა წესი და ასე გსურს შენ,
გულს უნდა მითბობდეს მე შენი მზე.
მზე რომელიც სიზმრის ბოლოს
ფიქრობს როგორ შემაღონოს.

ვიღვიძებ და მეგეგება ნაცრის ფერი,
აღარ მინდა, ვეღარ გხედავ, ვეღარც ვმღერი.
გული წამებით ფეთქავს, სული ამაყად ბორგავს
სანამ თვალები ცრემლისღვრას ია-ვარდებით მორთავს.

ბურწაპუჭარყანტული სიტყვების გროვა.

ჰა?

kukuruku

ეს რას ნიშნავს?

მანდ რომ მოვალ,
მინდა რომ არ დამხვდე.
მანამდე კი მელოდო დიდხანს,
მელოდო მოუთმენლად,
გარეშე დაძახებისა და,
გარეშე სინანულისა,
და მელოდო, არა მოსვლისათვის,
არამედ მელოდო.

ხოლო რომ მოვალ,
მინდა რომ აღარ დამხვდე.
სულ ახალი წასული იყო,
კარის ხმას რომ თითქმის გავიგებ.
ახალი გასული და მანამდე ნალოდინები.

მანდ რომ მოვალ
მინდა რომ დამხვდეს:
სახლი შენი ნაცხოვრები,
დამხვდეს საგნები შენი ნაქონი,
დამხვდნენ ნივთები შენი ნახმარი.
შენი კაბები გამეპრანჭონ გარდერობიდან,
შენმა ნაცვამმა ხელთათმანებმა დამისხან ჩაი
და შენი ნაწერი სიტყვები მელაპარაკონ,
შენმა სურათებმა გამიღიმონ,
შენი ზეწარი მომეტმასნოს
და შენმა ლოგინმა გამომაძინოს.
ხოლო დასასრულს
შენმა მაღალქუსლიანმა ფეხსაცმელებმა
გამომაცილონ_ კარებამდე,
და მე მივხვდები,
როგორი იქნებოდა შენთან ცხოვრება,
ამდენი რომ არ მელოდინე ,
თავის დროზე რომ მოვსულიყავი.

ხოლო როდესაც მე კარს დავხურავ
მიხვიდე სახლში,
სულ ახალი წასული ვიყო,
თითქმის ფეხის ხმას რომ გაიგებ,
და შენი სახლი
ჩემით სავსე დაგხვდეს ყელამდე.
და მიხვდე
ჩემთან ერთად როგორ იცხოვრებდი,
ამდენი რომ არ მელოდინე,
თავის დროზე რომ მოვსულიყავი.

ახლა კი,
ახლა...
მანდ რომ მოვალ,
მინდა რომ არ დამხვდე.
მინდა რომ არ დამხვდე!
მოსვლამდე კი...
მელოდო დიდხანს...

იორიკი

KetiKeti
თხრობის სტილს დახვეწა უნდა
საერთო ჯამში არაუშავს იმ ადგილს, სადაც საუბარია მის ნაქონ რაღაცეებზე, მაგრამ არაა გასაგები ლოდინის ჭეშმარიტი მიზეზი, როდესაც შეხვედრა ფაქტიურად არ უნდა გმირს...

palindromi-x
სიმართლე გითხრათ, ვერ მივხვდი, რისი თქმა გინდათ...

მე ძალიან მომწონს ეს ლექსი...

KetiKeti
მე არ შემოვიფარგლები ჩემი აზრის გამოთქმისას სიტყვებით -მომწონს ან არ მომწონს
თუ ვერ გაიგეთ, მერე რა

ალბათ არც იყო საჭირო გაგეგოთ

palindromi-x
მე, როგორც უბრალოდ მკითხველს, - მომწონს...


This post has been edited by KetiKeti on 1 Mar 2010, 21:25

ზნაჩიტ

ჩემი ფავორიტი ტანამედროვე ქართულ პოეზიაში

შალვა ბაკურაძე

აგე შეგილძლიათ მისი ლექსებისს ნახვაც

http://literatura.lit.ge/html/index.php?author=9283
http://literatura.lit.ge/html/index.php?page=14&author=5382




{უძლეველითა ძა...}


დადგება დღე და სიყვარული ვეღარ მოკვდება.
ვეღარც ბალახი გაიხარებს, ვეღარ იწვიმებს
წვიმა, მდინარე აორთქლდება, ქარი ხსოვნიდან

ამოიშლება. გამიქრება ის რაც მყოფნიდა
სიყვარულისთვის, წაერთმევა მიწას სიმძიმე.
დადგება დღე და სიყვარული ვეღარ მოკვდება.

ჩაქრება ღამე, დაღამდება ძილი, აქა იქ
ნასიზმრალივით მიმოფანტულ ფრაზებს, საუბრებს
წამი გააქრობს - ესე იტყვის: “აჰა, მოფრინდა

სიცარიელე, ღრუბლისხელა ანგელოზივით.
ის გადაუფრენს
ქალაქს
და ქუჩებს აღარყოფნის ეჭვით მოსილავს”
დადგება დღე და სიყვარული ვეღარ მოკვდება.

მანქანები და საათები გაქრწყლდებიან,
მოხუცს არავინ გააღვიძებს და ცოლს გზის მხარეს
თავს ვეღარასდროს შეუბრუნებს ქმარი ხანმოკლე,

მტერი გულს აღარ ჩამოიკბეჩს, შვილი არ მოკლავს,
მშობელი არ ცემს, მეგობარი არ გაიხარებს
დადგება დღე და სიყვარული ვეღარ მოკვდება.



დაჭკნება სიტყვა - ფიქრს შეიშრობს - სასულემდეც კი
ვერ ამოაღწევს და ტუჩებზე ლოცვის ნარჩენებს
აღარვინ მოწმენდს, შორ ზვირთცემას არ გაუთენებს.

ზღვას გვალვიანი ცა შეიწოვს, ცა თვალუწვდენელ
ხნულს ემსგავსება და ვარსკვლავებს აღმოაცენებს
დადგება დღე და სიყვარული ვეღარ მოკვდება





{ზღვისა ღელვათა}

2008.

ჩემი ხანმოკლე ლოცვებიდან, იცი, ერთერთი
ლოცვა შენია, შენ გეკუთვნის. ქუჩის ორივე
მხარეს ქვიშაა, თან ჯერ ქუჩის მეთორმეტედიც
არ გაგვივლია, არც ვაპირებთ. ვსხდევართ მორიგი

ფრთამოტეხილი მტრედისა და უდაზუთხულეს
წინადადების მოლოდინში. ქარი ჩვენიდან
ქვიშისკენ სუნთქვით იკარგება, მაგრამ უტყუარ
იმედს გვიტოვებს – რჩეულნი ვართ. ის ვინც გვდევნიდა

თვალდახუჭული დააბიჯებს თავის საყვარელ
ნაქალაქარში, სადაც ვერცერთ სიხარულს ზღვამდე
ვერ გაიგრძელებ, თვალს ვერავის ვერ შეაფარებ
და კლდესაც ალბათ ვეღარავინ გაგიმხელს: რამდენ

თევზად იყიდა მამაჩვენი? ირგვლივ ქვიშაა,
ჩრდილს მეგზურივით ვერ გაყვები, ცაზე ღრუბლებად
არ გადაიფრენს ის ოჯახი ვინაც გიშვილა
და ჰორიზონტზე მირაჟიც კი არ შეგუბდება.

არც სახლებია, არც ქოხები, მაგრამ უკეთ თუ
დააკვირდები, წარმოიდგენ, რომ ვერასოდეს
გაგახსენდება, ის რაც ხსოვნას გსურს შეუკვეთო,
რაც ყველა წესით და სიცოცხლით უნდა გახსოვდეს.

არაფერია. არვინაა რწმენის უღლებით
რომ გადაგღალოს, რომ შენს ნაცვლად წყურვილს ამბობდეს...
აქ სულერთია საკუთარ თავს რას მოუყვები
უკაცურ ქუჩას თუ სიზმრების მშრალ კალაპოტებს.

აქ სულერთია მერამდენე გულით ამოკრეფ
სიცარიელეს – უერთგულე, როგორც გენებოს,
მე შენთან ერთად ყოფნას ვირქმევ. ჩემი ხანმოკლე,
თითქმის უსიტყვო სიმღერები, გადარჩენები....

აღარ შემიძლია რა რითმებისა და ყალბი პათოსის თუ რომანტიზმის ატანა...

გეთანხმები. თითიდან გამოწოვილს ჰგავს ეს ყველაფერი, საქართველოში ვხოვრობდე სადაც ყველაფერი დავზე გამენგრა და მაინც რაღაც სისულელეებზე ვწერო გაუგებარია. ღმერთმა ჰქნას რომ ჩვენი მწერლობა ისეთ სიმაღლეზე დადგეს რომ თავის მხრებზე გადაიტანოს ამ საქართველოს უბედურება.
* * *

არ არის ცუდი ლექსი. საერთოდ რეზო ამაშუკელი ბევრისგან განსხვავებით მე მომწონს.

სადაც ყვავილები მთავრდებიან
და შენი თითები იწყებიან,
შენი თითებიდან დაწყებული,
ჩემი დაკარგული მიწებია.
არ ღირს ობლობაზე ლაპარაკი,
სულით ობლობასაც ნუვინ ტირის,
საკუთარ ძარღვებში დავწანწალებ,
ერთი უცხოელი ტურისტივით,
თანაც დაკიდებულს, საცალფეხოს,
ფართოდ ვიღიმები გულისტკივილს.
უკან ურდოები მომყვებიან
და მიტოვებული მეფეები,
როცა ყველაფერი წესრიგშია,
როცა ყოჩივარდებს ეფერები.
სხვებით სხვა მგოსნებმა გაიხარონ,
ალბათ, ჩემს გვირგვინად ეს აკურთხეს:
მთელი უშენობის მფლობელი ვარ,
დიდი დანაკარგის მესაკუთრე.

რეზო გეთიაშვილი

ელიავას ლექსები სად შეიძლება ვიშოვო ხომ არ იცით..?
ეხლახან უ-ტუბ-ში მისი ჩანაწერი ვნახე.. არაჩვეულებრივია..