უილიამ ფოლკნერი

[Tiko-Tiko]

Pathetikos

[Tiko-Tiko]

თანაც,ბებიაშენის თმისსამაგრით დაითხარა თვალები :user:

:D

[Antigone]

Pathetikos
ბიზანტინისტი,კი. უფრო ფართოდ მედიევისტი, სამწუხაროდ :D

[Antigone]

ვაგლახ, მწარე საწუთროვ!

[Pathetikos]

[Pathetikos]

ბებიის, რომელიც - ავაჰმე! - დედა იყო ამავე დროს შენი!

Antigone

[I_am_You_are]

კი ბატონო, მაგრამ პოლინიკე მაინც საბაბი იყო. ;)












ასე მგონია, ფოლკნერს ვთხრი თვალებს ამ უმოწყალო ოფტოპიკებით. :D

[I_am_You_are]

oli

[Charles IX]

აუ არადა არაფერი ისეთი. ერთი თუ აყევი, საკმაოდ ლაითია. მსუყედ ლაითი. ოღონდ გადამკითხველი ვერ აიტანს, მკითხველი სჭირდება.
განცდები მერე, პოსტ წაკითხვუმ. :D

[Charles IX]

Pathetikos

[Oliver]

მე!
და კიდევ ბართლომემ!!!

:gigi:
* * *
kaiser Soze

[Oliver]

მოდი, სანამ ასეთ რამეს იტყვი, გრიფიტის ფილმები მაინც ნახე. ჩარლიზე აღარაფერს ვამბობ...

[kaiser Soze]

xvlikideida

[kaiser Soze]

დოსტოევსკის მერე ვიღამ უნდა შელახოს ჩემი ფსიქიკა? რახან იმას გავუძელი, ამასაც ავიტან. ;)
არადა, მახსოვს, პირველად რომ დოსტოევსკის კითხვა დავიწყე, იმ დღეს ძალიან მაგარ ხასიათზე ვიყავი. ბაიერნს ბარსელონაში, ბარსელონისთვის ხოან გამპერის თასი (თუ სწორად მახსოვს) ჰქონდა მოგებული. ეს იყო შორეულ 2000 წლის აგვისტოში. ფანტასტიკური განწყობით ჩავუჯექი და ისე მომშხამა, რომ 15 წუთში წიგნი ზიზღის სავსემ ვისროლე... მერე მაინც დავამთავრე, მაგრამ საკუთარი თავი მეცოდებოდა, რომ ამას ვკითხულობდი. მეცოდებოდა იმიტომ, რომ იმ დღეებში როცა რაიმე წიგნს ვკითხულობ ხოლმე, წიგნის გმირების ცხოვრებით ვცხოვრობ და მათს პრობლემებზე ვნერვიულობ. იმ წიგნის სათაურს ახლა ვერ ვიხსენებ, სადღაც ციმბირში გადასახლებულ კაცზეა, რომელსაც ცოლი შემოაკვდა.
* * *
I_am_You_are

[SOUTH AFRICA]

გადაკითხვით ამ ბოლო წლებში ტომ სოიერს ვკითხულობ ხოლმე და ასე მახსენდება ბავშვობა.
სხვებს ვკითხულობ, ამ სიტყვის ზუსტი გაგებით.


This post has been edited by oli on 17 Feb 2007, 01:04

[SOUTH AFRICA]

[kaiser Soze]

ეხლა ამერიკელებსაც რომ აქვს კარგი კინოები მუნჯიკინოების სფეროში გადასვლა მაინცდამაინც არაა საჭირო მოქალაქე კეინი თუნდაც, ბოლოსდაბოლოს ეს ხალხი ამერიკელები რაც მართალია მართალია ნამდვილი პროფესიონალები არიან თავიანთ საქმეში ნუ ჰიჩკოკი თუნდაც მაგრამ რაღაც აკლიათ არა აქვთ ისეთი თანმიმდევრული აღქმა კაცობრიობის წარსულისა ისინი თითქოს ყოველგვარ ისტორიულ პასუხისმგებლობას გაურბიან და მხოლოდ დღევანდელი დღით ცხოვრებენ მარტო ევროპა კი ცოდოა კაენის ცოდვის მთელი სიმძიმის სათრევად
რაშიც ამერიკელები მართლა მაგრები არიან არის ბუნების დამორჩილება აუთვისებელ სივრცეებს ის ლეგენდარული ახალმოსახლეები რა შემართებით ითვისებდნენ შემთხვევითი არაა რომ მოხუცი და ზღვა ამერიკელის მიერაა დაწერილი შეიძლება ამერიკელებს სულიერება ისე არა აქვთ განვითარებული როგურც ევროპელებს მაგრამ ველურ ბუნებასთან ბრძოლამ მათ მტკიცე ხასიათი და სულიერი სიძლიერე მიანიჭა

მაგრამ ამერიკას ჯერ კიდევ დიდი გზა აქვს გასავლელი რვანახევრამდე ან მეშვიდე ბეჭედამდე ერთი შუასაუკუნეები მაინც (თუმცა ისინი თვლიან რომ თავიანთი შუასაუკუნეები დიდი დეპრესიის სახით უკვე გაიარეს)

This post has been edited by kaiser Soze on 17 Feb 2007, 14:22

[kaiser Soze]

kaiser Soze

[SOUTH AFRICA]

შენ მართლა ავტორიტეტმა შეგაშინა ალბათ და იმიტომ მოგეჩვენა ეგრე.წასაკითხად კი არა,აღსაქმელად უფრო რთულია .ხმაურსა და მძვინვარებაში არასოდეს დამავიწყდება თვითმკვლელის აგონია.დოსტოევსკიზე ძნელი წასაკითხი კია ფოლკნერი იმჰო,მაგრამ არც ჯოისივით სუპერ რთულია.სამყარო ჯოისზე უფრო ლამაზი და არტისტული რომაა ალბათ დამეთანხმებით.


ნობელის პრემიის დაჯილდოებაზე ფოლკნერის სიტყვის აუდიო ჩანაწერი


This post has been edited by SOUTH AFRICA on 17 Feb 2007, 15:00

[SOUTH AFRICA]

SOUTH AFRICA
ვინ მოიგონა რომ დოსტოევსკი წასაკითხად რთულია ერთადერთი რაც მართლა რთული იყო დოსტოევსკის კითხვისას წიგნიდან თავის აწევა (შედარებით რთულია წასაკითხად ზაპისკი მორტვავა დომა) ფოლკნერიც არ იყო რთული პრინციპში არც აღსაქმელად მაგრამ აღქმის პროცესი კითხვის შემდგომ გრძელდება და შეიძლება რამდენიმე წელი გაგრძელდეს და უცბად მიხვდე რომელიღაც ნაწარმოების რომელიღაც პასაჟის ქვეტეკსტს რომელიც რამდენიმე წლის წინ გქონდა წაკითხული ჯოისს კი ეს უნდოდა რომ მთელი ცხოვრება გაგრძელებულიყო მისი ნაწარმოების აღქმის პროცესი
მსუბუქ ნაწარმოებად მიჩნეული მარტოობის ასი წელი უფრო რთული აღსაქმელია ვიდრე ფოლკნერის ხმაური და მზვინვარება

[kaiser Soze]

kaiser Soze

[kaiser Soze]

100 % ხარ მეგობარო:)

[Johnnie Walker]

[Johnnie Walker]

ბუნებრივია მარტივი ჭეშმარიტებაა :)

[Festina Lente]

ყველაზე კარგი დასაწყისია A Rose for Emily, ძალიან კარგი, კომპაქტური ბუფერია ფოლკნერის სამხრეთის სიტუაციაში შესაყვანად.

"დათვით" დაწყება არ ღირს, ეგ უკვე შედევრია, უკვე კლასიკაა და შეიძლება დამწყები "ფოლკნერისტი" ცოტა დააბნიოს :D
ტრილოგიით და "სოფლით" დაწყებაც არ ღირს, ეგ საერთოდ, ჩავარდნაა, მე რომ მკითხო.
"სარტორისი" კაია, "ხმაური და მძვინვარება", "აგვისტოს ნათელი" - საერთოდ თიში.........................

მაგრამ მე უფრო ისევ "ემილით", ან სარტოროსით დავიწყებდი.

This post has been edited by Johnnie Walker on 17 Feb 2007, 19:05

[Festina Lente]

,,ხმაური და მძვინვარება" ძალიან კარგია. ძალიან საინტერესოა აქ გიჟის თვალით დანახული სამყარო.(მგონი ბენჯი ერქვა, აღარ მახსოვს) და კიდევ ის მახსოვს, როგორ დაინახა კვენტინმა კედის დასვრილი ტრუსიკი, როგორც მათი ოჯახის უბედურების სიმბოლო. ისე, ძაან უცნაურია ძმის დასთან დამოკიდებულების საკითხი. კაი ხორციანი თემაა, ვისაც ინცესტზე უყვარს გადაღება, თუმცა აქ მთლად ინცესტთან არა გვაქვს საქმე მგონი. ისე, ხომ არ არსებობს უკვე ამ ნაწარმოების ეკრანიზაცია?, მე არ ვიცი.
ფოლკნერს ერთხელ ჰკითხეს, თუ ვინ იყო მისი ყველაზე საძულველი პერსონაჟი და ჯეისონი დაასახელა, ბიძა რომ არის მათი. აუ, იმ ოჯახის გვარი გამახსენეთ ვინმემ რა. :(
ტომსონები თუ რაგაც ამგვარები იყვნენ, მგონი.

[Oliver]

[Oliver]

ამ სირთულეზე ვლაპარაკობ თორემ ტექსტის წაკითხვა კი არ მიჭირს, ვეჟო? :lol: :lol: ასეა, ყველა წიგნი რაღაცას ტოვებს ადამიანში, მაგრამ განსხვავება ისაა, რამდენ ხანშია აღიქვამ ამ "რაღაცას".
რემარკი (ჩემი უსაყვარლესი მწერალი) იმდენად მარტივია, რომ ძირითად სათქმელს უმალ ხვდები, მისი წიგნების მორალის აღქმას კი წლები უნდა.
თუ გაუგებრად ვწერ, ეს ჩემს უწიგნურობას დააბრალეთ. :user:

[humanoidi]

Festina Lente

[humanoidi]

შეიძლება ვცდები, მაგრამ ეგრე მახსოვს, რომ ტერენტი გრანელს უყვარდა მისი და.