მარსელ პრუსტი

დავიწყე


ძნელი გასაგებია ისე

დღეს ვეძებდი დოსტოევსკიზე ანალიზს კამიუს Бунтующий человек-ში და პრუსტი ამოვაგდე

Что же касается Пруста, то он задался целью создать на основе
упорного изучения действительности некий замкнутый и единственный в своем роде мир, который принадлежал бы только ему
и знаменовал его победу над бренностью вещей и над смертью.
Но он пользовался совсем иными средствами. Они заключаются
прежде всего в пристальном отборе, в любовном коллекционировании счастливых мгновений, которые романист отыскивает в тайниках своего прошлого. Необозримые мертвенные пространства
оказываются, таким образом, выброшенными из жизни,
поскольку они не оставили о себе воспоминаний. Если мир американского романа — это мир людей, пораженных беспамятством, то мир Пруста — это сплошная память. Речь идет о самом
привередливом и требовательном виде памяти, который
отвергает раздробленность реального мира и которому достаточно
запаха старых духов, чтобы воссоздать тайну канувшего
в прошлое и вечно юного мира. Избрав внутреннюю жизнь, а в этой
жизни — самую сокровенную ее сердцевину, Пруст восстал против
того, что в реальности обречено на забвение, то есть против
машинального и слепого мира. Но это неприятие реальности
не означает ее отрицания. Пруст не совершает промаха обратного
тому, который встречается в американском романе, он не отвергает машинального. Он объединяет в единое и высшее целое
утраченные воспоминания и теперешние ощущения, боль в только
что вывихнутой ноге и минувшие счастливые дни.
Нелегко вернуться в те места, где ты был счастлив в юности.
Девушки в цвету вечно смеются и щебечут на морском берегу,
но тот, кто любуется ими, мало-помалу лишается права любить
их, а они в свою очередь теряют возможность быть любимыми.
Именно такой вид меланхолии свойствен Прусту. Она была
в нем достаточно сильна, чтобы отвергнуть все бытие целиком.
Но пристрастие к лицам и свету привязывало его к этому миру.
Он не мог допустить, чтобы часы благодатной праздности
были для него утрачены навсегда. Он решил воскресить их и
вопреки смерти доказать, что прошлое в конце времен превращается в нетленное настоящее, куда более подлинное и полновесное, чем оно было в начале. Именно поэтому столь важную
роль в «Утраченном времени» играет психологический анализ.
Истинное величие Пруста в том, что он описал не утраченное,
а обретенное время, собирающее воедино раздробленный мир
и облекающее его новым смыслом на самой грани распада.
Его нелегкая победа накануне смерти — свидетельство того,
что он сумел посредством памяти и разума уловить в быстротекущем потоке форм трепетные символы человеческого единства. Самый гордый вызов, который произведения такого порядка
могут бросить мирозданию, состоит в том, что они предстают
перед ним как единое целое, как замкнутые в себе и однородные
миры. Этим определяются сочинения, которым чуждо раскаяние.
Можно было бы сказать, что мир Пруста — это обезбоженный
мир. Но если это и верно, то не потому, что в нем никогда
не заходит речь о Боге, а потому, что он претендует на некое
самоценное совершенство и пытается придать вечности человеческое обличье. «Обретенное время», по крайней мере в своем
идеале , — это вечность без бога. С этой точки зрения роман
Пруста выглядит как одна из самых значительных и всеобъемлющих попыток бунта человека против своего смертного удела.
Он служит примером того, как романическое искусство переделывает само мироздание в том виде, в каком оно предстает
перед нами и заслуживает отвержения. По крайней мере один
из аспектов этого искусства заключается в том, что оно становится
на сторону твари в ее споре с творцом. А взглянув глубже,
видишь, что оно берет себе в союзники красоту мира или человека,
выступая против сил смерти и забвения. Именно поэтому его
бунт обретает творческий характер.

seeman

მაგ გახსენებაზე მეთქი სელინის შეხედულებასაც დავდებ-მეთქი პრუსტზე ყველაზე საკაიფოა გაუგონარი გუგლშიც ვერ ვნახე და ბოლოს ფრანგულად გაიჩითა
«Ah Proust s'il n'avait pas été juif personne n'en parlerait plus! et enculé! et hanté d'enculerie - Il n'écrit pas en français mais en franco-yiddish tarabiscoté absolument hors de toute tradition française - il faut revenir aux Mérovingiens pour retrouver un galimatias aussi rebutant… Proust, l'Homère des invertis… 300 pages pour nous faire comprendre que Tutur encule Tatave c'est trop.»
ვინც იცის ფრანგული ჯიგარი იქნება რო გადათარგმნოს
მე ადრე წავიკითხე და აქაც რასაც ვუყურებ რო გადავთარგმნე ტრანსლეიტით ეგ არის, ებრაელი რო არ ყოფილიყო არავინ წაიკითხავდაო მაგის წიგნებს, და დედა#####ულიო
საერთოდ პიდარასტად და სახლში გამოკეტილ რაღაცად მოიხსენიებდა, აღარ მახსოვს ყველაფერი. მდიდრული და უზრუნველი ცხოვრების გამო სძულდა, არ ესმოდა სხვადასხვა განზომილებებში იყვნენ
სხვათაშორის ეპიდემიოლოგიც იყო სელინი პროფესიით, მაგის მთარგმნელის პოსტს გადავაწყდი ნაწინასწარმეტყველები აქვს ვირუსული ომები "ჩრდილოეთში", მაგაზე შეთანხმებული არიან უკვე ამერიკელი და რუსი ძაღლისშვილებიო...
პრუსტიც რო არ დავჩაგროთ, ქართული ფილმი გადაუღიათ პრუსტის თაყვანისმცემელია მთავარი გმირი, სიყვერული კი სხვანაირად განდიდებული აქვს და სხვა პონტია აქ თავისებური სიბერეს ამარცხებსო, მაგრამ საინტერესო ფილმია დაკარგული დროის ძიებაზე, ესეთი დაბრუნებული დროც კაი ვარიანტი იყო ფილმისთვის
https://vimeo.com/379832099?fbclid=IwAR319n...lBgvA0LR06l8Bko

დაიწყეთ ვინმემ ?

ეს წიგნები თანიმიმდევრობით უნდა წაიკითხო თუ არაფერი დაშავდება ეგრე რომ არ ქნა ?

3 წიგნი ვიშოვე ჯერჯერობით

Katana_
ჰმ, უკვე ორი პოსტი გაქვს ზედი-ზედ, ამ თემაში,
ასე არ გამოვა.
ფრთხილად!
სუნთქვაშეკრული უნდა ელოდო, ვინმეს კომენტარს, რომ შენი პოსტები არ სიამოვნებს

თანმიმდევრობით წაკითხვა ჯობია, რა თქმა უნდა.
ყველაფერი ბავშვობით იწყება, ის ორცხობილას მომენტიც არ უნდა გამოგრჩეს...
რა იგრძნო მარსელმა იმ ორცხობილით...

ისე პრუსტის საკითხავი დრო კი არის.

იმედია ჯოისის ულისეს უფრო გაწეული და ფრანგული ვერსია არ მელოდება.

მსმენია პრუსტზე რომ, ძალიან ლამაზად წერდა და წრილმანებს უთმობდა დიდ დროს. საყვარელი მწერალი არასოდეს მყოლია, ჩემზე ყველაზე დიდი გავლენა კაფკამ და სელინმა მოახდინეს. ალბათ ამ ორს გამოვარჩევ, მიუხედავად იმისა რომ პიროვნულად ძალიან განსხვავდებიან ჩემგან, განსაკუთრებით სელინი.

ჩემი ბიოგრაფიის მოყოლას ან გემოვნების გარჩევას არ ვაპირებ, უბრალოდ ერთი ადამიანი გავიცანი დიდი ხნის წინ, რომელიც აბოდებდა პრუსტზე. ყოველთვის მიკვირდა, როგორ შეიძლება ასე გიყვარდეს ადამიანს ვიღაც მწერალი. და ამიტომ, ძალიან დავინტერესდი თავის დროზე მარსელით. მაგრამ, სამწუხაროდ, არასოდეს გავცნობილვარ მის შემოქმედებას. ჩემ პრუსტის ფან მეგობარს რამდენჯერაც ვთხოვე პრუსტის წიგნი ეთხოვნებინა, იმდენჯერ მივიღე სასტიკი უარი. ერთხელ მასთან ვიყავი ბინაში. ცოტა ვისკი დავლიეთ და ვსაუბრობთ მსოფლიო ლიტერატურაზე. განვიხილეთ ჰამლეტის სახე, ოდისევსი და აქილევსის წვლილი ტროას ომში, ჰექტოის, როგორც ყველაზე მაგარი გმირის ტრაგიკული სახე და, მოკლედ მაგარი გაცხარებული კამათი გვაქვს და უცებ მეუბნება: იცოდი რომ პრუსტი გეი იყო? ცოტა დავიბენი და მივუგე არა საიდან-მეთქი. და ის აგრძელებს, კაცად დაბადებას იმ შემთხვევაში დავთანხმდებოდი თუ გეი ვიწნებოდიო.

ნუ, მე იმედი მაქვს ვისკის ბრალია-მეთქი და ვცდილობ სხვა თემაზე გადავიტანო ყურადღება, მაგრამ არაფერი გამომდის.

გაქანებული ფემინისტი და იმას გაიძახოდა ქალად დაბადებულიყო მარსელი კარგი იქნებოდა, მაგრამ კაია, მაინც გეი რომ იყოო. იმ საუბრის შემდეგ, შემძულდა- ეს კაცი და იმედი არ იმოქმედებს-ეგ ისტორია პრუსტის შემოქმედების შეფასების დროს.

This post has been edited by Katana_ on 23 May 2020, 01:31

ფესტივალზე ვაპირებ პრუსტის სამივე წიგნი ვიყიდო, მაგრამ რასაც ვატყობ საქართველოში, მამარდაშვილის გარდა ვერავინ ჩაწვდა ბატონ პრუსტის შემოქმედების სილამაზეს
ხოდა, ღიირს რომ ვიყიდო? თუ სიბერეს დაველოდო და მერე წავიკითხო?

ვისაც გიყვართ ლიტერატურა,გილოცავთ ამ კაცის იუბილეს.

Katana_
არ ინანებ - უმაგრესი მწერალია.

მე ოთხი წიგნი წავიკითხე ჯერ-ჯერობით.

პირველი ორჯერ. პირველად 10 წლის წინ, და მეორედ 3 წლის წინ, და მერე მივაყოლე შემდეგი სამი ტომი.

პრუსტისნაირი სიღრმე აზრის გადმოცემაში ალბათ ჯერ მიუწვდომელია. ენა სხვა დონეზე გაიყვანა - ისეთ რაღაცეებს ამბობს, რისი სიტვით გადმოცემაც აქამდე არ მეგონა რომ შესაძლებელი იყო. ლამის თითეული ნეირონის გასროლა სინაპსებში აქვს გადმოცემული ეკვივალენტი აზრებით წიგნში. და ეფექტი არის უზარმაზარი - წარმოიდგინე რომ სხვის თავში შეხვიდე, სხვისი შთაბეჭდილებები, შეგრძნებები, ღელვები განიცადო ისე, როგორც საკუთარი - ამ ეფექტს აღწევს პრუსტი. და ეგ ეფექტი კათარზისულია - სულიერი განბანვის მსგავსი - პრუსტის წაკითხვის შემდეგ რაღაც გასხივოსნებულის შეგრძნება გრჩება. სამყარო ფერებს იცვლის.

ჩემთვის პრუსტი გაცილებით მეტია, ვიდრე უბრალო ლიტერატურა - სამეცნიერო ნაშრომიცაა - და თუ ჩვენი ცივილიზაცია განადგურდება, მხოლოდ ამ წიგნის ბლუპრინტზე შექმნის უცხო და განვითარებული ცივილიზაცია ნაღდ და კომპლექსურ ადამიანებს.

This post has been edited by kaiser Soze on 10 Jul 2020, 22:15

ოხ,როგორ საინტერესოდ აღწერა ბორხესის ავატარის მფლობელმა იუზერმა. ნამდვილად მხატრულ ლიტერატურაზე მეტია პრუსტი.

ჯერ მარტო ის მომენტი როგორია დედიკოს მოსვლას ველოდები ძილის წინ უნდა მაკოცოსო. ისე აღწერს თითეულ ნაბიჯს თუ როგორ ამოდის დედამის კიბეზე, შეუძლებელია არ განიცადო საოცარი ემოციები. ბავშვობაში გაბრუნებს.

სკოლის პერიოდში წავიკითხე ცოტა პრუსტი და ასეთი შემთხვევა მახსენდება. შრომის გაკვეთილი ახალ დამთავრებული იყო, ძალიან მოშიებული მოვდიოდი სახლში და იქვე ბუფეტში შევიარე. 50 თეთრი ღირდა პერაშკი,რომელიც არასოდეს მიყვარდა,მაგრამ სხვა რადგან არაფერი მომივიდოდა ვიყიდე.

სახლამდე დავიწყე ჭამა და გამახსენდა პუსტი. უბრალო პერაშკის ჭამისგან იმხელა სიამოვნება მივიღე, მეტი რომ არ შეიძლება. პირველად შიმშილს დავაბრალე,მაგრამ შემდეგ მივხვდი- რომ პრუსტის დამსახურება იყო.

რამდენს ვკითხულბ სულ ისეთი მომენტები მახსენდება,აი მაგალითად: ეტომ რომ გაიტანა არსენალის კარში ლიგის ფინალში გოლი,როგორი ემოციები განვიცადე-ეგ ყველაფერ ბრუნდება. ანდა თუნდაც- ბავშვოაბაში დენდის კონსოლი რომ მაჩუქეს მშობლებმა და მთელი დღე ვთამაშობდი მარიოს.

ჰე, ის ემოციებიც მიბრუნდება ტომ იორკი რომ ვნახე ლაივში და ლამის შევეხე. პირველი კოცნა, ცეკვა ფეხშიშველი ბათუმის ზღვის სანაპიროზე, უგემრიელესი ჭყინტის სიმინდის და ნესვის დაგემოვნება, გალის მოსაწევით გაბრუებული რომ დავიწყე ლექსის მოყოლა და სალსას ცეკვა... ყველა სასიამოვნო მომენტი რაც კი ცხოვრებაში მქონია, ერთბაშად ამოტივტივდება და იგვე ემოციებს განვიცდი.

საოცარია პირდაპირ! ფაქტობრივად ცხოვრების გემოს გაგასინჯებს.

უდიდესი გენიოსი იყო მარსელ პრუსტი და ჯოისის ამ კაცის გვერდით დაყენება უსამართლობა. მოდერიზმის მამები და რაც უნდა ის უწოდონ, პრუსტი სხვა დონეა- ლიტერატურის და კოსმოსის საზღვრებს გაცდენილი გენოსია <3

აგაშენა ღმერთმა არ გამიკვირდა რა პონტია მეთქი ეს სოდომი რაღაც ვერ ჯდება ამ დაკარგული დროის ციკლში

პირველი და მეორე წიგნები უნიკალურია მესამე კარგია მაგრამ ეს ამოვარდნილია თითქოს . კი არის პრუსტის ენა და რაღაც მომენტები მაგრამ ეტყობა რომ მაინც სხვა პონტში დაიწერა იმ სიმაღლეს ვერ აღწევს რასაც ელოდები

დღეს ამ დიდი მწერლის დაბადების დღეა




Marcel Proust by Richard Lindner

ვერ ვიჯერებ, როგორი აღფრთოვანებით გკითხულობდი ახალგაზრდობაში.
ამასწინათ გადმოვიღე შენი წიგნი და ნერვის რეცეპტორზე ჩამომიჯექი ))
გილოცავ მოგვიანებით მაინც, ახირებულო ფრანგო!

This post has been edited by Parabola on 13 Jul 2021, 17:38

კარგი ფრანგი იყო საწყალი.
არადა თითზე ჩამოსათვლელი მწერლები მიყვარს, ვინც საფრანგეთთან არის რამე კავშირში.