საერთოდ არის ესეთი აზრი რომ, კაფკა არის ანტიპოდი ბერძნული მითოლოგიის, (და ფილოსფიისაც ნაწილობრივ) ანუ მაგალიტად ბევრ ბერძნულ მითში, შვილები კლავენ მამას... მამა არის ძლიერი შემდეგ ის სუსტდება და შვილები ურებენ ბოლოს... შვილიბი კიდევ სულ ძლიერები რჩებიან... ანუ მუდმივი ძალის მატარებლები... ამდროს კაფკას გმირები კიდე უკუღმა იწყება, მამა არის სუსტი და შვილი ძლიერი... შემდეგ მამა კლავს შვილს და ახალგაზრდავდება... ანუ საწყისებს უბრუნდება.... (ამი მაგალითია მეტამორფოზები)
მაგრამ ამ მოთხრობაში ეს ფილოსოფია ასე არ არის... აქა მამა უკვე მკვდარია (ძველი მამრთველი) მაგრამ შვილიც (ოფიცერი) უკვე განწირულია... არადა რამდენი რამე აკავშირებთ "მამას" და "შვილს" ძველ დროში... სადაც ყვეალფერი ისე იყო "როგორც უნდა ყოფილიყო" დასასჯელი იშჯებოდა, და ამას თვით მართველი ატარებდა... ანუ ადამინის დაშტამპვა, მასზე რაღაცეები დაწერა და შემდეგ მოკვდინება მთელი პროცესი იყო... აქაც სიმბოლოა, ადამიანის რაღაცას აწარენ, რაღაც ფუქნციას აძლევენ... თუმცა კლავენ
კაფკა უკუღმა იწყებს ყველაფერს... საწყისებს გადაადგილებს და ასე აგებს მტელ კონცეფციას... და საერთოდ რატო მგონია ეს ესე...
კაფკა ინდუსტრიული ბუმის და ეგრედ წოდებული ფორდიზმის ეპოქაში ცხოვრობდა, და ეს "მექანიზმი" არის სუფთა ინოვაცია, მოდრნისტული მექნზიმი, სამართავი სიმბოლო... სასჯელი...
მაგრამ ის უკნიდან მოდის, მან ფაქტიურად მომავალში დაწერა და უკვე მოძველებული ინდუსტრიალიზმის და კონვეირის ეპოქა დახატა... ადამინის დაშტამპულობის და ერთფეროვანი ცხოვრების მაგალითი...
ტექნოლგური ბუმის სიმბოლო, ეს მექანიზმი უკვე ძველია... არადა ახალი უნდა იყოს (!!!!!) და მას უკვე ბოლო ადამინი ემსახურება, ვინცი ყველაფერი იცის ამის შესახებ... ვისაც ახსოვს თუ რამხელა სიდიადე და ძალაუფლება ალავადა ამ პროცეს... რა ხალხმრავლობა იყო ყველა დასჯაზე...
მერე დააკვირდი სივცეს, თიქთოს ეს მიგდებული საწრმოა, სველი გარემო, ტალახი... მართლაც კუძნულებვით რო არსებობს დღეს... ძველი მუშები და პერსონალი... ახალი უფროსი რომელიც უკვე ამ ქარხნის დასახურად არის კუნძულზე... და ქალების ჭკუაზე დადის... გაწყვეტილია ყოლგვარი კავშირი, კნძულსა და მის მართველს შორის...
ძველი სასახლე... სულ რაღაც უფუნქციოდ მიყრილი შენობები მახსენდება... მოდენისტული სივრცებიაა... ადამანისგან დაცლილი...
მარა ეს ტიპია უცნაური, ფლეგმა, უმეოციო, მარა ჯიუტი და ფაქტების დამნახავი... ამდროს საპირისპიროა სასჯელ აღმსრულებელი, ემოციური, აქტიური, მცოდნე, გამცდილი მაგრამ მაინც ვიღაცის მიერ ნასწავლი... გავლენის მატარებელი...
ბოლოს მაც მიხვდა რო რაღაცა მორჩა... და რო უკვე აზრი არ ქონდა ყვეალფერს... იმ დანაშვის დასჯა, დამნაშავეს რომელსაც არაფერი დაუშავებია ფრქტიკულად (აი გაიხსენეთ რა უმზეზოდ ხვიტავდენ ხალხს ფრანცკაფკას მერე სულ ცოტა ხანში) არავიტარი შედეგი არ ქონდა... რაღაც კაპიტალისტური საზოგადოების კრახი დახატა... ეს წესიტ კაფკას არ უნდა ცოდნოდა, ეს ყველაფერი მერე მოხდა და ეხლა ხდება!!!!
ხოლო ის სასჯელაღმსრულებელი, თვითონ შედის იქ, და წვება იმის ადგილას... იმიტომ რო იცის ის ბოლოა, ეს მანქანა მისი ცხოვრების აზრია, ის საოცრებაა, ინოვაციაა... მან ვერ დაანახა იმ დამკვირვებელს მანქანის უპირატესობა... მისთვის ადამინი უფრო მეტია (თუმცა ეს ადამინიც რა უმსაგვოს იქცევა ბოლოს) ხოლო ამისთვის ეს მანქანა... ტავს იკლავს, ანუ მამის გამოგონილი საგანი შვილს კლავს... შვილის სურვილით... აქა ყველაფერი ჩრდება, თუ მეტაორფოზებში ახალი რაღაც იწყება აქ არაფერი არ იწყება... მტავრდება... და ისიც მიდის ნავით... და კუნძული კიდე ისე რჩება... გასაცოდავებული და ქაოსში... (რაც დრეს არის, ზუსტად არც იციან კაპიტალიზმი და პოსტმოდერნი დამტავრდა და გარდამავლ ქაოსში ვართ თუ ის მუტაციას განიცდის და გღძელდება)
და მას არ მიყავს არც ჯარიკაცი და არც პატიმარი... არაფრის მაქნისი ორი არსება...
ის საფლავის სიმბოლო კიდე ცალკე ტავის ტკივილია... დაბრუნების მოლოდინი (მეორედ მოსვლის) თუ პატივსცემის შვილის მამისადმი... ეს კარგად ვერ გავიგე, თუმცა მაგოია რო აქ სხვა პონტია.
კაფკა არ იყო ჩეხი, მან ჩეხურიც არ იცოდა... ის გერმანულ ენოვანი ებრაელეი იყო და ლაპარკობდა იდიშზე და სუფთა გერმანულზე... იმდორნდელ ებარულ საზოგადოებაში მამას და კაცს განუზოლად დიდ როლი ეკევა ოჯახში... კაფკას დაძაბული ურთიერთობა ქონდა მამასთან... საერთოდ რადიკალურის ტიპები იყვნენ, მამამისიც წამოვიდა ორთოდოქსი ოჯახდან და თავისი საქმე დაიწყო (ხორცის ბიზნესი) და შვილასც ამას თხოვდა... შვილი აკეთებდა, მარა ფარული სირვილებით სულ სხვაგან იყო... იმიტომაა მისი გმირები დაფრინავენ, ჰარეში ცურავენ... ადგილს იცვლიან... და დროის და მოლოდინის საშნილად გამზაფრებული გრძნობა აქვს... ალბათ ერთი სული ქონდა როცა მოკვდებობდა მამა... და ისც ელოდებოდა... და როცა მოკვდა მერე უკვე ენეტრებოდა... (ალბათ აქ არის იმ "ძველი მმართველის" სიმბოლოც)
რადგნა თვითონ მამამისი იყო ამ ახლებური აზროვნების სიმბოლო (ხასიდი ებრაელების, საშინლად ორთოდქსი საზოგადოებიდან წამოსვლა ეს ეხლაც ძაან რთულია, აი მაშინ ხო საერთოდ)
მან რაღაცს გადააბიჯა... რაღცა დაძლია... თვითონ კაფკას კიდეს ეს აწუხებდა... ეს "უპირატესობა", ეტყობა თვითონაც უნდოდა ასეთი "წასვლა"...
ძლიერი ფსიოლოგიის მამა... ზიგმუდ ფროდი ვინც ასევე ასეთი წიანპრების შვილი იყო, იგივე პრობლემები ქონდა...
ბარუხ სპინოზა ხო საერთოდ, მოიკვეთეს... თუმცა ეს სულ სხვა ისტორიაა...
საერთოდ რაც უფრო ბევრს ვფიქრობ, მიტ უფრო ვიბნევი ამაზე, ხშირად არისტოტელეს ყოფიერების მეტაფიზიკამდე დავდივარ... მერე უკვე ვიჭდები, ცოდანა აღარ მყოფნის... ასე 10 წელიწადში მოცოდინება ალბათ
ფრანც კაფკა, და მისი სამყარო
