ოთარ ჭილაძე

ზოგ კრებულში "ადამიანი გაზეთის სვეტში" ასე მთავრდება:

"კვლავ მავთულებზე დასხდნენ ჩიტები,ველზე დაეშვა საღამოს ბინდი,არხში თანდათან გამუქდა წყალი,გაქრნენ პალმები და ამწეები,ხოლო ბრჭყვიალა ავტომატებმა კვლავ ხალხს მიაპყრეს მკაცრი თვალები,ხალხმა კი მაღლა ასწია მაინც ამაყი თავი და პლაკატები."

strixnina

ურითმო უძახე შენ და ქე გოუდის რიკირიკინი!
:lol:

ხუმრობის გარეშე, ამ ნაწარმოებს უნიკალური ფარული რითმა და რიტმი,საოცრად ჰარმონიული ჟღერადობა და ლამაზი ენობრივი იმპროვიზაციები აქვს,შინაარსზე რომ აღარაფერი ვთქვათ

sazageli iezuiti

იუმორი აქვს მაგრამ შავი იუმორი
აი სასაცილოა სატირელი რომ არ იყოსო ზუსტად ჭილაძის ნაწარმოებებზეა ნათქვამი ;)
bise05

გეთანხმები "სამშობლოს კომპლექსი " ნამდვილად ახასიათებს ჭილაძეს ეს განსაკუთრებით "გოდორში" იგრძნობა
მაგრამ ამით არ არის დასაწუნი ჩემი აზრით
პირიქით შეიძლება ითქვას რომ მე ამით უფრო მეტად მომწონს :)

ჭილაძე და ურითმო?
ჩემი აზრით კი მისი პროზაც პოეზიასავით იკითხება :)))

This post has been edited by hexe on 1 Jun 2009, 21:10

დღეს ვიწყებ " მარტის მამალს" და ვიცი რო წინ დიიიიიიიდი სიამოვნება მელის ... :უსერ:

ძალიან ძალიან მაგარია, განსაკუთრებით:

დღესაც ასეა დღესაც ასეა
ქარი, სიჩუმე, და ფოთოლცვენა..
და მე ვგრძნობ როგორ მიცლს ხასიათს
ქარი... სიჩუმე .. და ფოთოლცვენა.... :cry:

Miss Lula Yorke

ერთადერთი ეს არ მაქვს წაკითხული
ილიას მკველეობას ეხება ხომ?
:)

hexe

მეც ეხლა დავიწყე... მგონი ილიას მკვლელობაზეა ჰომ : (((

''რკინის თეატრი'' განუმეორებელია.

იმდენად ოსტატურად აშიშვლებს პერსონაჟების ფარულ ფიქრებს, ამაზრზენად სულაც არ გეჩვენება :love:

perfectstranger

:up:

ვინც ამბობს რომ ჭილაძე მარკესს ჰბაძავს ადგეს და თვითონაც მიბაძოს თუ ასე ადვილია. ეგ რომ შესაძლებელი იყოს ყველა მრკესი გახდებოდა.


და რა მაინტერესებს "სამშობლოს კომპლექსი" რა არის? რას გულისხმობს.

სად მარკესი და სად ჭილაძე ხალხო. მარკესი ისე უაზროდ აკვეხებს სექსის სცენებს, მინდება წიგნი გვერდზე გადავდო.

ჭილაძე კი იმდენად კარგად აღწერს თითოეული ადამიანის სულიერ მდგომარეობას, მისწრაფებებს.

ისე განსხვავდებბიან ერთმანეთისგან, როგორც ცა და დედამიწა.

Anchxli

რას გადაეკიდე ამ სექსს :D ეგ ხო არ არის მარტო. სხვა იმდენი დამთხვევაა. თუნდაც იწყებს ერთი პერსონაჟით და იმისი შვილიშვილით ამთავრებს. ან გარემოს აღწერს დეტალურად: გემოს, ფერებს, გამომეტყველებას, სუნს.
ადამიანურ გრძნობებზე წერენ... ყველანაირი შელამაზების გარეშე. ზოგჯერ ამაზრზენ რაღაცეებსაც. არ იცი შეგძულდეს თუ რა იფიქრო.

aranormaluri

შენ კიდე რას გადაეკიდე ამ ფერებს და სუნს :D სულ არ ვაქცევ ხოლმე მაგათ ყურადღებას.

ადამიანურ გრძნობებს ორივე მართლაც შელამაზების გარეშე აღწერს, თუმცა ისე ოსტატურად, რომ არც კი გძულს რომელიმე პერსონაჟი. არმც და არამც :D

Anchxli

კერძოდ რომელ რომანში?

თუ კოელიოში გეშლება? :D

Ocelot

კოელიო ცალკე თემაა :D


ბოლოს მარკესის პატრიარქის შემოდგომა წავიკითხე_ ნუ იქ ისეთი დეტალებია აღწერილი, სახე მქონდა ზიზღისგან ათასნაირად დამანჭული :D

რაც შეეხება მარტოობის ას წელს_ ნუ აქ ინცესტი მოსული პონტია. კიდევ... გაგრძელება მეზარება :D

Anchxli

ქალი და მამაკაცის ვიპ-იუზერი ხარ და რამ დაგმანჭა? :D ჰენრი მილერი წაიკითხე, მოგეწონება :D

მანდ სუ რამოდენიმე სცენაა და დიდ არაფერ დეტალებში არ გადადის. აბა როგორ გინდა შენ, მე-20 საუკუნის მეორე ნახევარია და სექსები არ იყოს? :D

Ocelot

და არა აბანოსი :D

სექსების გარეშე თანამედროვე ლიტერატურა ვეღარ წარმომიდგენია, უბრალოდ არასაჭირო ადგილას ნამდვილად ზედმეტია :D

ახლა კოელიოს ''ვერონიკამ სიკვდილი გადაწყვიტა'' გამახსენდა. ვერონიკა ორგაზმს შეიგრძნობს (თუ როგორც არის), იმანჭება იატაკზე სიამოვნებაგონდაკარგული, მთავარი მეორე მოქმედი გმირი კი გაშტერებული უყურებს (გადავაჭარბე).

საიდან სად მოიფიქრა ახლა კოელიომ, რა საჭირო იყო საერთოდაც ეგ სცენა, ისეთი გაცხარებული ფსიქოლოგიური ფიქრები გადიოდა ეთერში, მარა, ა ბატონო _ სექსები :D

This post has been edited by Anchxli on 16 Jun 2009, 17:39