ოთარ ჭილაძე

ეს თოვლი მარტო თოვლი არ არის,
ეს ქარიც მარტო ქარი არ არის,
ისინი სადღაც,შიგნით მალავენ
მას,რაც არ იყო დასამალავი.





ეცემა თოვლი,როგორც ცხოვრება,
თოვლივით ჩუმი და შემპარავი.
მე კი ყოველთვოს მემახსოვრება
რაც ახლა მინდა,მაგრამ არ არის.

ეცემა თოვლი და დროს ბარდება
ლამაზი,მაგრამ უკვე ყოფილი,
როგორც შემკრთალი ჩვენი ლანდები
სადღაც სივრცეში გადაჭდობილი.

nia-aneta

:yes:
მაგრამ ლექსები განსაკუთრებულად მომწონს მისი, :)

+1 რჩეული ლექსების კრებული " გახსოვდეს სიცოცხლე" სულ თან დამაქვს
ეხლა დაქალს ვათხოვე და ისეთი შეგრძნება მაქვს თითქოს შვილი გავასხვიsე :user:

hexe

:2kiss: :2kiss:

დიდხანს იცოცხლოს ნეტავ..........

,,ბავშვი უკრავდა სტუმრების თხოვნით,,

ასე არასდროს არ მყვარებია
შენი მშიშარა სხეულის სითბო-
თითქოს პირველად შეგახე ხელი,
უკანასკნელად გიყურებ თითქოს.
ტყუპისცალივით ხარ ახლობელი
და ამავე დროს, უცხო სრულიად...
ასე იწყება ალბათ სიცოცხლე,
ანდა ეს უკვე აღსასრულია!

ულამაზესი ლექსია.... :jump:


დროზე დამიბრუნონ რა ჩემი წიგნები
თავს უკვე ცუდად ვგრძნობ მათ გარეშე :user:


ინტერნეტში ვესად ვნახე სამწუხაროდ მისი ლექსები :mo:

ათას ერთი ღამის წერილებიდან

ცა როცა მემღვრევა შავ ზღვასავით
და როცა მეწყება განსაცდელი,
როდესაც შენს გარდა აღარსაით,
არასგზით აღარ მაქვს გასაქცევი,

ტკივილი ცოტახნით დამიამე,
შენს ჭერად მიიღე ჩემი ჭერი,
ძარღვებში სისხლივით დამიარე,
თვალებში შუქივით შეიჭერი.

შემივსე საგულე ცარიელი
და, ნიშნად ხელახლა დაბადების,
სიმხნევე მაღირსე წამიერი,
არა გთხოვ სიწმინდეს სამარემდის.

არა გთხოვ მეუღლის ერთგულებას,
ირწმუნე სათქმელი განდობილი,
მაღირსებ ოცნების შესრულებას?
ცოტასიც დავრჩები მადლობელი.

ჰო, მაგრამ მარტოდენ ბოდვებია
ჩემს შუბლში ძაფებად დაქსაქსული,
სხეულზე ცეცხლივით მომდებია
სიცოცხლის უშენო დასასრული.

და იწვის ბუხარში წუხანდელი
წერილი, კუნძივით მობრიალე,
სტრიქონებს ედება ჟრუანტელი:
მარტო ვარ, მომხედე, მომიარე!

ლურჯ კვამლად იერთებს საკვამური
ლიცლიცა ღამეებს, საღამოებს
და როგორც ვეება სალამური
ოთახში აკვესებს საგალობლებს.

ქარს მიაქვს ნაშთივით მწარე ბოლი
და შენსკენ გადმოაქვს დაქსაქსული,
ვით გულისჯიბიდან ვალიდოლი,
აბებად გულისკენ გადასული.

თავზე ცა მემღვრება შავ ზღვასავით,
მეწყება უწყალო განსაცდელი,
გამიგე, შენს გარდა აღარსაით
არ მქონდა, არცა მაქვს გასაქცევი.

ტკივილი ცოტახნით დამიყუჩე,
შენს ჭერად მიიღე ჩემი ჭერი,
ხომ ხედავ, კუნძივით გავირუჯე,
ჰაერში კვამლივით შევიჭერი.

ინტერნეტში ჭილაზეს ვეძებდი რათქმაინდა ქარტულად მაგარამ ვერას გავხდი ვერ მივაგენი
სამაგიეროდ რუსულ ინტ გვერდ-ზე ბევრია,სამწუხაროა ნამდვილად
ვის აინტრესებს ჭილაძე, გასიებული ნაწლავებ გადმოყრილი არაცხოველარაადამიანები სულ ფულზე ფიქრობენ კიდევ უფრო რომ გასივდნენ
არც კანიბალი ვარ და არც ზვიადისტი ამ ორს ერთმანეთან არ ვაიგივებ:)
იქნებ თქვენ შეზლოთ და მაპოვნინოტ ჭილაძის წიგნი ქართულად:):)

ეგ ოთარ ჭელიძის ლექსია, სიხარულო. სულ რაღაც ერთ ასოში აცდი.

სიზმარი
გამოჩნდა მიწა. შენთან ვარ თითქმის.
იღვიძებს მიწა და პერანგს იცვამს.
ეს ხომ თოვლია. მე წუთებს ვითვლი.
ნათურებს ანთებს და მორბის მიწა.
ოღონდ შენთანაც სინათლე ენთოს
და ყველა სასჯელს უხმოდ ავიტან.
და აი, უკვე შენთან ვარ, ღმერთო,
ეს შენი ხმაა- როგორ? საიდან?
ამოდის მთვარე და ცალი თვალით
ჩემს ხელებს ზვერავს ჩუმად და მკაცრად,
მე კი ოთახში შემომყავს ძალით
და თავქვეშ გიდებ ბალიშის ნაცვლად.

შემოგვაღამდა, გაწყალდა სიტყვა
როგორც უაზრი სმისგან არაყი,
მოდი გავჩუმდეთ, კმარა რაც ითქვა,
ანდა რას მოგვცემს ეს ლაპარაკი.

ეს ის ჟამია, როდესაც ხვდები,
რომ მიტევებაც არის სასჯელი,
ტანჯვაც შვებაა და ღმერთის ნებით,
განვლილი ბევრად სჭარბობს დარჩენილს!

ეს ის ჟამია, როდესაც გინდა
დაჯდე, დაწერო ბოლო წერილი,
თუმცა სასწაულს კვლავ ელი ციდან
და განვლილს ბევრად სჯობს დარჩენილი!

სულ სხვა ხედვა აქვს :love:
საოცრად განსხვავებული
PIPOO
სამწუხაროდ ინტერნეტში მეც ვერ მოვიძიე მისი ლექსები ქართულად :(

გეძახდი,თითქოს ვეძახდი ყველას,
ვიხევდი ყელს და ვიგლეჯდი ენას
თითქოს ღმერთისგან ვითხოვდი შველას
და თითქოს ღმერთიც მისმენა მაღლით.
გაგვარჩევინე ცუდი და კარგი
თეთრი და შავი,ქვენა და ზენა,
აღმა და დაღმა,ხროვა და ხალხი
ღმერთო აჩუქე ქვეანას სმენა

დღეს მათხოვეს "ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან"

ვიწყებ.

ისე კი წიგნის ფესტივალზე რაც იქნება ყველაფრის შეძენას ვაპირებ ჭილაძის