ოთარ ჭილაძე

hexe
ნინო, ამის სრული ვერსია ხომ არ გაქვს?


შენთან ვარ, მაგრამ მაინც დაგეძებ,
როგორც დაეძებს საჭმელს მშიერი
და ამ პატარა მიწის ნაგლეჯზე
შემაძრწუნებლად ვარ ბედნიერი.

This post has been edited by ninno on 13 Jun 2008, 02:10

ninno
ძაან მეცნობა ეგ ლექსი
მოვძებნი წიგნში და დავწერ :2kiss:

hexe

ოკ, გელოდები :2kiss:

... და სიბნელიდან გამოდის ბავშვი,
რომელსაც ბევრი სინათლე სურდა,
რომელმაც უცებ იპოვე ქარში
დიდი მსგავსება საკუთარ სულთან
და ბოლოს მაინც შენთან მოვიდა,
სხვისთვის განკუთვნილ ვნებებით სავსე
და ცას უყურებს უკვე შორიდან
და აღარ ცდილობს აფრენას ცაზე,
რადგან არ უნდა, არ სურს რომ ჰქონდეს
ის, რაც ოცნებებს და სიზმრებს ერთვის.
მე შენ გგულისხმობ... საიდან მოდის
ამდენი ფიქრი შენზე და შენთვის?

ninno

***
შენა ხარ ჩემი ჯილდოც, სასჯელიც.
გულზე ახლოს ხარ და ღმერთზე ზემოთ,
ჩემო ტანჯულო, ჩემო მტანჯველო,
დაულეველო სამშობლოვ ჩემო.

perfectstranger

გაიხარე, დიდი მადლობა :)

ninno

არაფრის , ვა ერთ დღეს ვყოფილვართ დარეგისტრირებულები :)


ვიდრე ხარ... ვიდრე გათოვს და გაწვიმს,
არ წარიკვეთო არასდროს სასო,
ხან ოცდაათი ვერცხლი ღირს კაცი,
ხან ოცდაათი _ ერთ ვერცხლად ფასობს.

მაგრამ იმედი, ეს უფლის ჩიტი,
კვლავ ისეთია, როგორიც იყო,
კვლავ ჭრელი კაბა აცვია ჩითის
და თხილისხელა გულს ყველას გვიყოფს.

არ ჩაიქნიო არასდროს ხელი,
ვიდრე ხარ... ვიდრე ხედავ და გესმის...
ძველს ცვლის ახალი, ახალს კი _ძველი
და ქვის მსროლელი ყვავილსაც გესვრის.

ხან ბროლის კოშკზე შემოგსვამს ბედი,
ხან გაბზრიალებს, ვით შოლტი ჩიკორს,
მაგრამ ღიმილი და ცრემლის წვეთი
კვლავ იგივეა, რაც ადრე იყო.

perfectstranger

:yes:
ეტყობა რაღაც არსებობს :D

ძალიან მაგარია დოჩანაშვილის და ჭილაძის სახით ორი ძალიან დიდი ადამიანი გვყავს დღეს
და ცუდი რაცაა ამ ხალხის შემხედვარე კოელიომანია დაგვემართა
პირველი წიგნი რაც წავიკითხე იყო "ყოველმა ჩემმან მპოვნელმან" და ამის მერე საერთოდ წიგნს კაი ხანი ვერ გავეკარე, ძალიან დიდია და სავსე
"გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა"
"მარტის მამალი"
და ა.შ.
ამათზეც ვილაპარაკოთ











ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან მომკლას მე

ninno
დღეს ვიპოვე მაგის სრული ვერსია
და უნდა დამეწერა
გამიხარდა რომ უკვე დაწერილი დამხვდა :jump: :2kiss:




***
ასე არასდროს არ მყვარებია
შენი მშიშარა სხეულის სითბო-
თითქოს პირველად შეგახე ხელი,
უკანასაკნელად გიყურებ თითქოს.

ტყუპისცალივით ხარ ახლობელი
და, ამვე დროს უცხო სრულიად...
ასე იწყება ალბათ სიცოხლე,
ანდა- ეს უკვე დასასრულია!

"რკინის თეატრი", "გოდორი" ????
ესენიც ძალიან მაგარი ნაწარმოებებია
მაგრამ "ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან" ეს წიგნი რაღაც ენით გადმოუცემელ ემოციებს გიტოვებს

teo_charkviani
მეც ჭილაძის ჯერ წავიკითხე "ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან "
მართლა საოცარი წიგნია
აი ისეთი რომლის უცებ წაკითხვა შეუძლებელია
თითქოს ყველა სიტყვაში დევს რაღაც რაც უნდა იპოვო.


შემდეგ დავიწყე უკვე მისი ლექსების კითხვა
ემოციების ზღვაა მისი ლექსები და სიმართლე ვთქვა პროზაზე მეტად მისი პოეზიით ვარ მოხიბლული

მერე წავიკითხე
"გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა"

ძალიან მაგარია მაგრამ "ყიოველმან ჩემმან მპოვნელმან"-ს მაინც ვერ შეედრება


ბოლოს ისევ ლექსებს დავუბრუნდი...
საოცრად დადებითი და ლამაზი ემოცია მოაქვთ :love:

ერთი პერიოდი გასხვიებული მქონდა ლექსები კრებული
და აშკარად რაღაც მაკლდა..

:)

This post has been edited by hexe on 31 Jul 2008, 23:24

hexe

:2kiss:

ესეც ჭილაძეა მგონი

მზემ აფხაზივით გადაიარა უღელტეხილი
და შეეფარა აჭანდრის ჭადრებს.
რა კარგი იყო, სად იყავი, ნეტავ გეხილა -
მეც არ მინახავს მსგავსი რამ ადრე.

ლურჯი მთებისკენ წასულ წეროებს
მისდევდა თვალი...
მერე მზემ მკერდი შეახია ჭადრის წვეროებს
და, გასისხლულმა, ზღვის ტალღებში დაიხრჩო თავი.

hexe
ხო ალბათ ერთ-ერთი იმ წიგნთაგანი იყო რომელსაც რამოდენიმე თვე ვკითხულობდი
მღვდელი ჩემი ერთ-ერთი საყვარელი( უფრო სხვანაირი ნათქვამია მაგრამ რავიცი ასეა)პერსონაჟია
ძალიან მაგარია რაღაც ყველა საზღვრებს ცდება
მერე ზუსტად შენსავით "გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა" წავიკთხე
მერე იყო "მარტის მამალი" და დანარჩენი სამწუხაროდ არ მაქვს წაკითხული

პოეზიაც ძალიან მიყვარს ჭილაძის

,, ალვის ხეებს წმინდა ფოთოლი სცვივა.ხეებს შორის მოულოდნელად გაბრწყინდება ცრემლივით ჩუმი წყალი.სადღაც ორთქმავალი კივის და გული ასვენია მაღალ სიჩუმეში და შენ გაგონდება შენი წარსულის მზეც და ჭიჭყიც და სიშორეზე ტირის როიალი და გული მიგაქვს ძვირფასი ცხედაროვით.მაინც დიდი მადლობა ღმერთს,კიდევ რო მოგცათ სიყვარულის გამოვლენის საშვალება.თუნდაც ცოტა ხნით. ,, ..აველუმი,,