ოთარ ჭილაძე

"რკინის თეატრი" ვიპოვე იმ დღეს პარნასში სულ რაღაც 4 ლარად... ძველი გამოცემა

"გზაზე ერთი კაცი მიდიოდას" ვამთავრებ ....აი ძაააან ძაააან მაგარია ოთარი

მადლობა "მუმლის ბურუსისათვის" და ასევე ლევ ანინსკის "გზა და უფსკრულისათვის".

როცა ჭილაძის გაცნობა გადავწყვიტე... ლექსებით დავიწყე.
რამდენიმე წავიკითხე და არ მომეწონა.
მერე ხელში "გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა" ჩამივარდა და..
აი.. ასეთი სიამოვნება ბოლოს რომელი წიგნისგან მივიღე, არ მახსოვს.
რაღაცნაირად განსაკუთრებულია.
ყველანაირად დახვეწილი.
ყოველ შემთხვევაში, ზუსტად ისეთია, მე რომ მიყვარს :D
ეგაა წიგნი, რომლის გამოც ყველაფერს გადადებ, არ დაიძინებ, არ შეჭამ და ა.შ.
მისას სხვას ვეღარაფერს ვკითხულობ, ასე გმონია, არ მომეწონება :S

აღასპერი

სწორი აზრია. აი, შამუგიას ესედან ნაწყვეტი, სადაც ზუსტად მაგაზე ლაპარაკობს:

"ზუსტი კონტექსტები ძალიან მცირეა ქართულ ლიტერატურაში, რისი მთავარი განმაპირობებელი, ჩემი აზრით, არის ავტორების სურვილი, იყვნენ ფილოსოფიურები. შედეგად ვიღებთ კვაზიინტელექტუალურ პოეზიას, ან უკიდურეს შემთხვევაში, ცუდადგარითმულ `წმინდა გონების კრიტიკას”.
პოეტური `ეგოს”-ს პრეზენტირების მიზანმიმართულად ფილოსოფიურ-ლირიკული მეთოდი ფიასკოთი დამთავრდა.
`ქართული” რილკე ვერ შედგა.
ოთარ ჭილაძის ლექსები არის ცხადი ნიმუში პოეზიაში მიზანმიმართული ფილოსოფიურობის კრახისა. მსგავსი შაქარყინულოვანი, მონოტონური ფილოსოფიურობა ძალიან იოლი პოზა გახდა. ფაქტია, რომ მათით შეყვარებული თინეიჯერები სიამოვნებით იმესიჯებენ, მაგრამ ამ ტექსტების შემოქმედებითი ეფემერულობა გარდაუვალია. ამავდროულად, სრულად ვეთანხმები აზრს, რომ ჭილაძემ მოახერხა, შეექმნა ჩვენი დროის საუკეთესო მონუმენტური პროზა (არა მარტო ქართული მასშტაბით). პროზაში მისი ფილოსოფიური ნარატივი ძალიან მაღალი პილოტაჟის ნიმუშია."

პაატა შამუგია "როგორ დავწეროთ ლექსები"

ყველა კარგია, მაგრამ "ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან" განსაკუთრებულია
:up:

"გოდორი" წაიკითხეთ.
საშინელი წიგნია, მაგრამ აუცილებელი.

Dave

გეთანხმები

მეც ასე მგონია..

+1 :yes:


მაგრამ ალბათ იმიტომ რომ ეს კაცი ამ წიგნით გავიცანი
და პირველი შთაბეჭდილება ამ წიგნიდან მივიღე
თუმცა არაფრით არ ჩამოუვადრება "მარტის მამალი", "აველუმი", "რკინის თეატრი",რომლის დასასრულზე გავაფანატე :) :yes:

teo_charkviani

+1 :)

ესენი ჯერ არ წამიკითხავს, წინ მაქვს ეს სიამოვნება :D

"გზაზე ერთი კაცი მიდიოდა" ძალიან კარგია კიდევ..

ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან - უუუუუუუუუძლიაერესია....სხვათა შორის "გოდორი" ასევე სერიოზული ნაწარმოებია....ამოსუნთქვასა და განტვირთვას ნუ დაელოდებით ამ წიგნისგან...სიმართლე მტკივნეულია და დამღლელი მაგრამ ეს კაცი მაინც ახერხებს დინამიურობის შეგრძნება დატოვოს კითხვის დროს...."გოდორის" წაკითხვას ყველას ვურევ :)

აღასპერი

რას ამბობ ბიჯოუ,

და

:up: :up: რკინა-ბეტონის პროზა აქვს, რაღაცნაირი მკვრივი, მძიმე, ლოდივით... მე ასე აღვიქვამ...

WOMAN IN LOVE

დაახლოებით ოცი გვერდი წავიკითხე, მეტს ვერ გავუძელი
:(

ყოველმან ჩემმან მპოვნელმან შეუდარებელია, თითოეული პერსონაჟის შინაგანი განცდები არაჩვეულებრივად აქვს აღწერილი :) ანას და გიორგას სიკეთემ გამანადგურა და თვითონაც გაანადგურა :(

ხო ისე თავისუფლად ვერ წაიკითხავ
ძალიან ბევრია საფიქრალი განსაკუთრებიტ მის პროზაში
და ძალიან დიდ შთაბეჭდილებებს გიტოვებს....


"გოდორი" ვიშოვე და ერთი სული მაქვს როდის მოვიცლი მის წასაკითხად :jump:
:love:

მე მარტო "რკინის თეატრი " მაქვს წაკითხული და მართალი რომ ვთქვა ჯერ თამაზ ჭილაძეს ვიცნობდი და მერე გავიცანი მისი ძმაა... ამიტომ არ მოველოდი ასეთი კარგი თუ იქნებოდა :up: :up:
მომეწონა და გაფანტულად მართლა ვერ წაიკითხავ...
კიდევ მირჩიეთ რა წავიკითხო,,,
აი გოდორმა დამაინტერესა,

რატოოომ? :rolleyes: