ნინო დარბაისელი, პოეზია

#ზარდახშა

ნინო დარბაისელი

მწარე ნაწერი
(მინი ესსე ლია სტურუაზე)

გემოვნებაზე არ დაობენ, რადგან მასზე უსასრულოდ შეიძლება დავაო, უთქვამთ.
მე ვერ ვამტყუნებ იმ ადამიანებს, რომლებიც მაგალითად, ლია სტურუას ლექსს ფეისზე წაიკითხავენ და კომენტარში წერენ, მე არ მესმის, ვერაფერი გავიგეო.
აბა როგორ!
ვერც უნდა გაიგონ!
უნდა გავიგო მე და რამდენიმე ჩემმა საყვარელმა ადამიანმა, რადგან ლექსის შესწავლას ვუძღვენით ცხოვრება (საკუთარ თავზე ვიტყოდი, …და კიდევ არ ვიცი ბოლომდე)
ჯერ ისედაც დაუფასებელია ჩვენი გარჯა და ხომ გულიც გამისკდებოდა, ვინმე არაპროფესიონალმა რომ თქვას ლია სტურუას ლექსზე, წავიკითხე ერთხელ და ყველაფერი მაშინვე, ეგრევე გავიგეო.
ხომ გამოვიდოდა, რომ ფუჭად გამილევია ცხოვრება პროფესიის დაუფლებაში.

მწარე ნაწერია.

ეს დასაწყისიდანვე პოსტმოდერნისტული ირონიით გაჯერებული ლექსი არის ერთი გაშლილი ყოფით ფრაზა - ტრივიალური მეტაფორა.
ხომ ვამბობთ ვინმეზე, “პოეზიით ან ლიტერატურით საზრდოობსო?!
საზრდოობის ყოფითი სინონიმი ხომ არის ჭამა, არა?
ამას პლიუს თანამედროვე ეპოქა, კუჭის გზით მიმავალი. გაშარჟებულია მენიუ - რესტორნებისა თუ “გაჯეტებისა”, თითქოს ცდილობს თანამედროვეებს მათთვის გასაგებ ენაზე ,, მიართვას” სათქმელი.

ამას უკვე შუა ნაწილიდან საკმაზივით ნელა ერევა, მოსდევს სტურუას საკუთრივი მეტაფორული ხედვა - სადაფის ღილების ამბავი და მსუბუქ წამლებზე გაზრდილი ქარი
ფინალში - თავად ხსნის მეტაფორას, სადაც ბიბლიოთეკა შემოაქვს, ვიდრე მივიდოდეს ფინალურ, ტრაგიკულ ფრაზამდე ,, ყველას ბულდოზერით გადაგვიარეს”
ანუ იწყებს პოსტმოდერნისტული თამაშით, რანაირად ავითარებს ასე, უცებ ვერ ვხვდები, მგონი საფეხურებრივად, “გვიტყუებს” და ამთავრებს მოდერნისტული სასოწარკვეთით.
მე მაგალითად, შემძრა.
ჩემი ფიქრით - მასტერკლასია.
თქვენი საქმისა კი, თქვენ იცით.

* * *
მო­მი­ტა­ნეთ ერ­თი პორ­ცია გა­ლაკ­ტი­ო­ნი,
მდუ­ღა­რე გოგ­ლა ლე­ო­ნი­ძე
და ყა­ვა­ში შა­ქა­რი­ვით
ჩაყ­რი­ლი ბე­სი­კი!
პირ­ვე­ლი კერ­ძი
წყალ-წყა­ლა პო­ე­ტე­ბის­გან შედ­გე­ბა
და არ მინ­და.
სერ­ვი­ზი ლურ­ჯი უნ­და იყ­ოს,
ვი­ლა­პა­რა­კოთ, მხო­ლოდ, ქარ­თუ­ლად!
არა, მე გი­ჟი არ ვარ,
მაგ­რამ რეს­ტორ­ნის ქვა­ბებ­ში
მო­ხარ­შუ­ლი ამდენი ბიბ­ლი­ო­თე­კი­დან
ხომ მე­კუთ­ვ­ნის ცო­ტა პო­ე­ზია!
გახ­სოვთ, კი­დევ, ვა­რა­ზის­ხევ­ში
ქარ­ხა­ნა იყო, სა­დაც
მო­უ­ხელ­თე­ბე­ლი ნის­ლის­გან
სა­და­ფის ღი­ლებს აკ­ე­თებ­დ­ნენ,
ზე­მელ­ზე ქარ­ბორ­ბა­ლა კი
არ ტრი­ა­ლებ­და,
აფ­თი­ა­ქი­დან გა­მო­სუ­ლი
მსუ­ბუქ წამ­ლებ­ზე გაზ­რ­დი­ლი ქა­რი
ჭად­რებ­თან ერ­თად და­დი­ო­და
რუს­თა­ველ­ზე,
მე კი უნ­ი­ვერ­სი­ტე­ტის ბიბ­ლი­ო­თე­კა­ში
ვი­ჯე­ქი და ვკითხუ­ლობ­დი
იმ პო­ე­ტებს, ზე­მოთ რომ ვახ­სე­ნე
და სულ­ყ­ვე­ლას ბულ­დო­ზე­რით გა­დაგ­ვი­ა­რეს.

ლია სტურუა
* * *
#ლექსები

ნინო დარბაისელი

ზამთრის ჩიტები

აქ გასულ ზამთარს ისე ყინავდა,
წვრილად დავფშვენი ჩემი წილი გალაკტიონი,
შემცივნულ ჩიტებს დავუყარე
და როცა ისიც შემომელია,
სხვა პოეტებიც,
ქართველი თუ არაქართველი-
ვანამცეცე
და რომ არ მეყო,
ასე ძვირფასი,
ყველასა და ყველაფრის მჯობი,
წვრილად დავფშვენი
თვით ჩემი თავიც,
თვით ჩემი თავიც - ზედ მივაყოლე
ჩემი ჩიტების სარჩოდა და გადასარჩენად.
მთელს სამყაროში დაუფშვნელი,
დამრჩა მხოლოდ წმინდა სამება,
მაგრამ მაინც რომ ვერა ვუშველე!
სულ ერთიანად დამეხოცნენ!

ვიცქირებოდი სიცივეში-
ფანჯრის რაფაზე იდაყვდაყრდნობით,
დამტვრეულ, დაყრილ ნამძივებში დავეძებდი გაყინულ ჩიტებს,
ძირს რომ ეყარა,
დამტვრეულები,
როგორც შუშის სათამაშონი,
კატის სიანცით
საახალწლო ნაძვისხიდან ჩამოყრილები.

და საბოლოოდ,
დავრჩი ასე - უსიხარულოდ და
უტკივილოდ,
უპოეზიოდ,
ერთიანად დაბუჟებული,
გაზაფხული როცა მოვიდა.

მხოლოდ ყვავებმა მიერთგულეს იმ სიცივეში!
თეთრ თოვლში შავად მოძრავებმა რაღაც კი მამცნეს,
დამიწერეს
ვეცადე , მაგრამ ვერ წავიკითხე
და გაზაფხულზე,
უკვე ხეებში რომ ჩადგა სითხე,
იმათ “ყვა- ყვას” ვესიტყვებოდი:
- ყვავებო, შავო ყვავილებო,
ალბათ ის იყო მამათქვენი,
ოთხასი წლის წინ მეფე ჰენრი ნავარელს რომ
დაჰყანტალებდა:
- შინ დაჯექიო,
სად მიდიხარო,
ხვალ დანის დარტყმით
შენსავე ეტლში მოიკვლებიო
და აორტაში დანის ჩამრტყმელი
ვიღაც გიჟი გამოდგებაო!

აქ ადრეული შემოდგომაა
სხვა ჩიტებს ახლა რა გამოლევს,
სხვები მოფრინდნენ,
გამოცოცხლდა როცა ბუნება
და დაივიწყა ის,
ზამთრული დაძაბუნება:
ფერად ფოთლებში არეულია ქუდიანი კარდინალები -
წითლად მფრენები,
არეს ედება გუგულების აგულგულება.
მიწაზე სხედან მომღერალი იადონები -
საჩიტეთის პრიმადონები
და ირევიან ნიბლიები - ყვითელგულება.
ჩიტი სულ მოვა,
მსგავსი - მსგავსს მუდამ ჩაენაცვლება,
თუკი საკენკი აქ ეგულება.

ჩიტებისა ვთქვი.
გულში რომ დარდი არ დამეტია,
პოეტმა რა ჰქნას,
რას დასჯერდეს,
(თავბრუ -რეტია?)
უნდა გაუძლოს?
იობია?
ცის აუხსნელი ღიობია?
(ბედისწერამდე - ათი დღე დარჩა, დღეს - ცხრამეტია!)
პოეტმა რა ჰქნას!
თუ ცის წყალობა -
- დაბრუნებული - დაკარგულზე - სათვალავით ბევრჯერ მეტია!

#ლექსები

ნინო დარბაისელი

ენამწარე
(სონეტი)

არაფრისთვის ნაციხარი
მეგობარი პანაშვიდზე შემხვდა ერთხელ,
მოვიკითხეთ მთა და ბარი,
გიხდებაო, რა ლამაზად შეიფერთხე!

მომიკვდაო, მითხრა, მამა,
რა დამრჩაო?! - ცარიელი დანაბარი.
გულში გამკრა. არ მეამა
გარდაცვლილზე უმანძილო საუბარი.

შიგნით რაღაც მომეყინა
უნებურად მწარე სიტყვამ გამიელვა.
მოვიწყინე, მოიწყინა
მზერაწრფელმა და ციხისფრად პირყვითელმა.

პირსმომდგარი რად ვუთხარი!
თვით ჰქონია დღეს საფლავი განათხარი.

საუკეთესო მელექზე, ქალბატონი ნინო, მთელ ფორუმულად სამყაროები, მიდევს ჩემსავით იო- ტუბზე<3.

მადლობა სტუმრობისა და კეთილი სიტყვისთვის. მრავალი სიკეთე- თქვენ!


ტყუპი დაიკოები ანუ როგორი იქნებოდა ნინო, ყოველდღე ხუთ კილომეტრს რომ დარბოდეს და ფიტნესკლუბში ლამის ცხოვრობდეს და როგორი იქნებოდა ანა, ნინოს ცხოვრების ფილოსოფიას რომ მისდევდეს და ნამცხვრეულობის გულისთვის ცხრა მთას იქით რომ მირბოდეს.



This post has been edited by nino darbaiseli on 30 Sep 2026, 03:57

პეზიის ამ ჟანრს რაქვია, პირდაპირ გადამაბრუა, ამ არტისმა

სამწუხაროდ , მე ასეთ რაღაცეებში პროფესიონალურად ვერ ვერკვევი.
კერძო პოეტის აზრი თუ გაინტერესებთ, შემიძლია გაგიზიაროთ და გითხრათ.
ეცადეთ, მარტოოდენ პოეტურ ტექსტად აღიქვათ ეს ინტერნეტეფექტებით გაჯერებული რაღაც და თუ როგორც ლექსი საყურადღებოა, ესე იგი ვარგა.
თუ არა, რაღაც, ინტერნეტხელოვნების ახალი დარგია, რომლის შეფასების კრიტერიუმებსაც მე ვერ ვფლობ.
თუ სერიოზული და ძლიერი დარგია, თავისი კრიტიკოსიც გამოუჩნდება.

nino darbaiseli

გმადლობ გეთაყვა თბილი სიტყვებისთვის !
წარმატებებს გისურვებ მთელი გულით !

#ლექსები

ნინო დარბაისელი

კიდევ ერთი მეგობარი
(სონეტი პაატა ნაცვლიშვილს)

გარბის ნუკრი, მისდევს შველი და ფოცხვერი უდგას კვალში.
ყინვიანმა ამ ზამთარმა დამთოვა.
კიდევ ერთი მეგობარი წამივიდა წარუვალში,
წარმავალში კიდევ ერთმა დამტოვა.

სიზმრები-ღა შემარჩინეს გაკრეფილმა მეგობრებმა.
(ცხადშიც - ვიყავ ბევრის ნახვას ნატრული). დამადინჯეს, დამაბრძენეს მათთან ხშირმა საუბრებმა,
მოვლენ - ვხვდები მუდამ პირგაბადრული.

ზოგს სიუხვე მოსდგამდა და ზოგს სიძუნწე- სიუხეშეც,
არ ყოფილან თუმცა ყოფის ჩარჩები!
მე იმდენი მეგობარი წამივიდა სამოთხეში, ჯოჯოხეთში მოვხვდე?! - მარტო დავრჩები.

ეჰ, უფლება ჩამომერთვა, მინდოდეს და ცუდი ვიყო,
ანდა ცუდთან რამე ლუკმა გავიყო!



This post has been edited by nino darbaiseli on 3 Oct 2026, 18:39

#ლექსები

ნინო დარბაისელი

გზა

ადამიანის მართლა ასე, არაფერი არ გყოფნის,
ღმერთო?

შესაწირავზე - ეგ რა არისო,
კიდევ მეტი შეგიძლიაო!
ცოდვებზე -
- კარგად გაიხსენე, ჯერ სადა ხარო!
იქნებ შრომა - შენი სახელით, ქანცგაწყვეტამდე?!
- ეგ არაფერი, ხვალ - ხვალეა და მიმოიხედე, დღევანდელი - ვის ეყოფაო!

გასაგებია ნება შენი,
ქრისტიანებმა -
მიწიერი ცხოვრებისას სულ ქრისტეს ვბაძოთ,
მისი წესითაც კი ვიკვებოთ,
ყოველდღე - პური,
ზეთისხილი და მარცვლეულ-ბურღულეული,
კვირაში სამჯერ - ხილი - ჩირად, ნედლიც - ხანდახან და ბოსტნეული.
ყოვდლდღიურად თხილეული და ყველ-მაწვნეული,
კვირაში ერთხელ - თევზი ანდა ფრინველეული,
იშვიათად - წითელი ხორცი,
ასე კვება ხომ ცილამცირეა!

და ქრისტესავით სასწაულებს ადამიანი როგორ მოახდენს,
ან კეთროვანი - სიტყვით როგორ განიკურნება?
უჩინოს თვალნი აღეხილება?
მკვდრეთით აღსდგება?
იქნებ ავდგეთ და
სათითაოდ ჯვარზეც გავეკრათ ქრისტესავით?!
- მაგაზეც გვეტყვი, რაღაც, კარგად ვერ გაკრობილხარო…
როგორი შიშით ავჩერებივართ გოლგოთის სავალს,
ყველა საკუთარ ჯვარს ვეზიდებით
და დაცემამდე თვალს ვაპარებთ განვლილისაკენ,
იქნებ გამოჩნდეს გზად მიმავალი ვინმე სვიმეონ ქანაანელი.

რად მინდა შენი სამართალი,
რისი გამძლე ვარ!
მოწყალებას გთხოვ მხოლოდ და მხოლოდ
ლოცვით დაღლილი.
შენ, ვინც ამხელა სამყარო შექმენ,
ცითა და მიწით,
ანგელოზებით,
დააბინადრე ზედ არსება ყოველგვარი და
ყოველ მათგანს მრავალთა შორის არსებობის წესიც დაუდე.
რა არის შენთვის
ერთი კიკნა ქალის ვედრება,
განა ისეთი რა შეგთხოვა,
რომ არ შეისმენ,
კიდევ რამდენი გემუდაროს,
რა გზას დაადგეს!

ნეტა შენს იქით
ადამიანს გზა მაინც ჰქონდეს!





* * *
#ლექსები

ნინო დარბაისელი

სონეტი ლუვრის


პირამიდა - დიდი და
პირამიდა - მცირე.
- სენას მოვდევ ხიდიდან -
წრფელად შემოგცინე.

ვარდისფერი მეგონა!
-კიბეებზე ვამბობ.
შეცდომით გაგეგონა.-
- აქებ, დითირამბობ.

-არ გეყოფა ცხოვრება,
სულ რომ ნახო ლუვრი!
-სად რა გვემახსოვრება?!
- ერთსაც ჩამოვუვლი!

- როგორ გინდა, დაოკდე?
- მე - აქ - უნდა მოვკვდე!
* * *
#ლექსები

ნინო დარბაისელი

მარიაჟობა ლუი ვუტონით

პარიზში რომ ვიგრძენი, გავხდი აგრესიული,
სხვების შესაძენების სიაც მქონდა სიური!
მაგრამ უცებ გამიჩნდა ზრახვა რამ “მე- სიური”,
მეტი საქმე არა მაქვს, დავრჩე დეპრესიული!
არაფერი მინდოდა გერმანულ-პრუსიული.

დავუყევი შოფებს და ჰქონდათ ფასდაკლებანი,
ჩემი გულის სიმები ჟღერდა, როგორც ებანი,
რისი მორიდებანი თავის გადადებანი,
მეც ქალი ვარ, მეც მინდა თავზე დავიცე ბანი!

ახლობლებიც გამიწყრნენ, კიდეც გამებუტონო,
უსაჩუქროდ დავბრუნდე, აღარც ჩამეხუტონო
ჩანთავ, კაშნევ, საფულევ, მაინც თქვენ შეგიძინეთ
ერთად ლუი ვუტონო, ჩემო ლუი ვუტონო!

შემოდგომაც მოვიდა, “ტოტით” მორთულ- მართული,
ყელზე - კაშნე, საღამოს - კარგი ფართი- ფართული!
სულ არ არის ცხოვრება მოსაწყენი და რთული.
ფრანგულ - ლუი ვუტონთან, ესეც ლექსი - ქართული.
* * *
#ლექსები

ნინო დარბაისელი

მარიაჟობა ლუი ვუტონით

პარიზში რომ ვიგრძენი, გავხდი აგრესიული,
სხვების შესაძენების სიაც მქონდა სიური!
მაგრამ უცებ გამიჩნდა ზრახვა რამ “მე- სიური”,
მეტი საქმე არა მაქვს, დავრჩე დეპრესიული!
არაფერი მინდოდა გერმანულ-პრუსიული.

დავუყევი შოფებს და ჰქონდათ ფასდაკლებანი,
ჩემი გულის სიმები ჟღერდა, როგორც ებანი,
რისი მორიდებანი თავის გადადებანი,
მეც ქალი ვარ, მეც მინდა თავზე დავიცე ბანი!

ახლობლებიც გამიწყრნენ, კიდეც გამებუტონო,
უსაჩუქროდ დავბრუნდე, აღარც ჩამეხუტონო
ჩანთავ, კაშნევ, საფულევ, მაინც თქვენ შეგიძინეთ
ერთად ლუი ვუტონო, ჩემო ლუი ვუტონო!

შემოდგომაც მოვიდა, “ტოტით” მორთულ- მართული,
ყელზე - კაშნე, საღამოს - კარგი ფართი- ფართული!
სულ არ არის ცხოვრება მოსაწყენი და რთული.
ფრანგულ - ლუი ვუტონთან, ესეც ლექსი - ქართული.



This post has been edited by nino darbaiseli on 5 Oct 2026, 17:12

მიმაგრებული სურათი (გადიდებისთვის დაუწკაპუნეთ სურათზე)