ჰერმან მელვილი

დიდი მწერალია. ვეთანხმები გიგი ზედანიას, "მობი დიკი" ფორმით მოდერნისტული და შინაარსით პოსტმოდერნისტული ნაწარმოებია. ნამდვილი მეამბოხე მწერალია, ძალიან უჩვეულო სიუჟეტები აქვს, ძალიან მაგარი იუმორი და პერსონაჟები ჰყავს. ჩემი საყვარელი პერსონაჟი სტარბაკი გახდა.


* * *
ეჭვი არ მეპარება, რომ თეთრი ვეშაპი ძველი აღთქმის ღმერთის სიმბოლოა, მაგრამ თუ დააკვირდით მობი დიკი სამართლიანი და დიდსულოვანია, აქაბიც ავლენს თავის ღირსებებს თავის სიგიჟეში, მაგრამ აქაბი უფრო მეტი ტირანია თავის ეკიპაჟთან მიმართებაში, ვიდრე მობი დიკი ვეშაპებთან მონადირეებთან მიმართებაში.

This post has been edited by rodo on 4 Feb 2017, 19:31

rodo

სად ჩანს დიდსულოვნება.საქმე იმაშია რომ მობი დიკს ადამიანები ფეხებზე კიდია.ადამიანებზე ზემოთ დგას.მარტო მაშინ უტევს,როცა ურჭობენ რაღაცეებს.

https://en.wikipedia.org/wiki/Nantucket#Not...urring_visitors

ეს არის რაც არის.. ვეშაპებზე მონადირე სასტავი აქ იკრიბებიან..

სად ჩანს დიდსულოვნება.საქმე იმაშია რომ მობი დიკს ადამიანები ფეხებზე კიდია.ადამიანებზე ზემოთ დგას.მარტო მაშინ უტევს,როცა ურჭობენ რაღაცეებს.

საინტერესო აზრია. ვფიქრობ არის ამაში სიმართლე. თუმცა, მე სხვანაურად დავინახე.

მე დავინახე, რომ მოდი დიკი მფარველობს სხვა ვეშაპებს; ჭამს უნამუსო ადამიანებს; ასევე, ერთი შეხედვით, ანადგურებს ან ჭამს იმათ ვინც თავს ესხმის. თუმცა, რამდენი ადამიანი შეეძლო მოეკლა, თეთრმა ვეშაპმა კი ისინი მხოლოდ დაასახიჩრა ან საერთოდაც არაფერი ავნო. აქაბი და მისი ეკიპაჟი სამჯერ დაინდო და ვფიქრობ ეს იმიტომ კი არ გააკეთა, რომ მობი დიკისთვის სულერთი იყო, დახოცავდა, თუ მოკლავდა მათ, არამედ იმიტომ რომ დაინდო.

This post has been edited by rodo on 10 Feb 2017, 20:04

rodo
არა.არა.არამგონია მობი დიკში რამე სენტიმენტი იყოს გარეული.მობი დიკი არც კეთილია და არც ბოროტი.

მაინც უფრო ღვთაებრივი ძალის სიმბოლოსავითაა.

და აჰაბიც პირდაპირ ამ ძალას ებრძვიის.

ეს კარგი რამე გამახსენეთ



სულ მინდოდა წაკითხვა მეორეჯერ და ვერ ვპოულობდი ან მერე მავიწყდებოდა .ამ წუთში კიდე 11 ლარად ვნახე მშვენიერი 2015 წლის გამოცემა რუსულ საიტზე . აქ კიდე ჩემი ბავშობის დროინდელ ქართული გამოცემას 10 ლარად ყიდიდა ერთი აფერისტი კაპიკი არ დააკლო ადრე

This post has been edited by seeman on 10 Feb 2017, 23:20

ღმერთო, მომეც გამძლეობა, მელვილი როდისმე ბოლომდე წავიკითხო.

ყოველთვის, როცა სახე მომეღრუბლება; როცა სულში ნესტიანი და წვიმიანი ნოემბერი დაიბუდებს; როცა ვამჩნევ, რომ მეკუბოვეთა აბრების თვალიერებას ვიწყებ და ყოველ სამგლოვიარო პროცესიას ავედევნები ხოლმე; განსაკუთრებით კი მაშინ, როცა იპოქონდრია ისე წამომივლის, რომ მხოლოდ ჩემი მკაცრი მორალური პრინციპები არ მაძლევს ნებას, ქუჩაში გამოსულმა ყოველ გამვლელს ქუდი მიწაზე დავუნარცხო, ვხვდები, დროა ზღვას მივაშურო და რაც შეიძლება მალე.

ეს იყო ინსპირაცია, ამისთვის გადავშალე.. მაგრამ მიუხედავად იმისა რომ ბოლომდე იობის მოთმინებით წავიკითხე, ვერ შევძელი აი იმ რუტინაში შემეღწია 50% რომ აქვს მიტაცებული ამ წიგნის, ვეშაპი, ანატომია, სარეწაო ტექნიკა, ქონის მოპოვება, ამოტანა, დაჭრა, დანაწევრება, დანაკუწება, კასრების მომზადება, მასში შენახვის პროცედურები, გემბანის გაწმენდა და ა.შ...

ურთულესი ტექსტია, იმარჯვებს მკითხველზე, ბეტონია, კაკაფონია, ტაკ,ტუკ,ტაკ,ტუკ,ტაკ,ტუკ,ტაკ,ტუკ და ასე უსასრულოდ, დაახლოებით ისეთივეა უსმენდე ჩაქუჩის კაკუნს ქვისმთლელის მიერ პირველ ქვაზე რომელიც პირველი აგური იქნება გიზის პირამიდის, იცოდე რომ ეს ტიპი გიზის პირამიდის აშენებას აპირებს და გქონდეს წყევლა რომ ყველა ქვის გათლას ასეთივე გულისყურით მოუსმენ, სანამ ბოლო ქვა არ დაიდება... აი ასეთი წიგნია... ბეტონი... გაქვავებული წიგნი, დარწმუნებული ვარ ვინც მობი დიკი წაიკითხა რამდენჯერმე უწვნევია იმედგაცრუება, პირველი სექსი ამ წიგნთან არ გამოდის, იმიტომ რომ ჩქარობ, მეორე სექსზე ემოციური ხარ და ძალიან გინდა ბოლოში გააღწიო, დიდი მოლოდინები დიდ შებოჭილობას იწვევს და ფრუსტრაცია გარდაუვალია, ფრუსტრირებულზე როცა იწყებ ამ წიგნს ზუსტად მაშინ გახვალ ბოლოში, გახვალ და თავბრუსხვევა, სისუსტე, გულისრევის შეგრძნება, გამშრალი პირი, უამრავი სიგარეტი საფერფლეში, თავს აწევ და ოთახში ნივთებს ისე ათვალიერებ თითქოს რამდენიმე თვეა სახლში არ იყო ნამყოფი... მერე ნელნელა აცნობიერებ რომ რუტინაა წიგნის პროტაგონისტი, რუტინაა ეს წიგნი, რუტინა და ბეტონი... აი ეგ არის, მერე მელვილს ვეღარ ვეკარებოდი და მახსენდებოდა ადრე წაკითხული ტაიპი და ომუ, იქაც აქვს ჩაბეტონების მცდელობები, მხარზე ახალზელანდიური თუ წიპა ტავო , მთელი სვირინგის გაკეთების ტექნიკები, მშრალად მოყოლილი საინტერესო ანთროპოლოგიური სიგიჟეები, არსად კაპიტნები, ყოჩაღი ბარჯიანი ტიპები, მხოლოდ ცხოვრება ნანახი ტავების შემგროვებლები, ეგეთი "წაუკატავა" მასტები, სახეგადახეული ველურები, და ასე და ასე და ასე...

(IMG:http://s45.radikal.ru/i107/1703/61/93a74f9f15da.jpg)


This post has been edited by merkantila on 24 Mar 2017, 21:24

გაასწორა მობი დიკმა ნაღდი ამერიკული მეგა რომანია .


Глава XXIII. ПОДВЕТРЕННЫЙ БЕРЕГ

В одной из предыдущих глав мы упоминали некоего Балкингтона, только что вернувшегося из плавания высокого моряка, встреченного нами в ньюбедфордской гостинице.
И вот в ту ледяную зимнюю ночь, когда "Пекод" вонзал свой карающий киль в злобные волны, я вдруг увидел, что на руле стоит... этот самый Балкингтон! Я со страхом, сочувствием и уважением взглянул на человека, который в разгар зимы только успел высадиться после опасного четырехлетнего плавания и уже опять, неутомимый, идет в новый штормовой рейс. Видно, у него земля под ногами горела. О самом удивительном не говорят; глубокие воспоминания не порождают эпитафий; пусть эта короткая глава будет вместо памятника Балкингтону. Я только скажу, что его участь была подобна участи штормующего судна, которое несет вдоль подветренного берега жестокая буря. Гавань с радостью бы приютила его. Ей жаль его. В гавани - безопасность, уют, очаг, ужин, теплая постель, друзья - все, что мило нашему бренному существу. Но свирепствует буря, и гавань, суша таит теперь для корабля жесточайшую опасность; он должен бежать гостеприимства; одно прикосновение к земле, пусть даже он едва заденет ее килем, - и весь его корпус дрожит и сотрясается. И он громоздит все свои паруса и из последних сил стремится прочь от берега, воюя с тем самым ветром, что готов был нести его к дому; снова рвется в бурную безбрежность океана; спасения ради бросается навстречу погибели; и единственный его союзник - его смертельный враг!
Не правда ли, теперь ты знаешь, Балкингтон? Ты начинаешь различать проблески смертоносной, непереносимой истины, той истины, что всякая глубокая, серьезная мысль есть всего лишь бесстрашная попытка нашей души держаться открытого моря независимости, в то время как все свирепые ветры земли и неба стремятся выбросить ее на предательский, рабский берег.
Но лишь в бескрайнем водном просторе пребывает высочайшая истина, безбрежная, нескончаемая, как бог, и потому лучше погибнуть в ревущей бесконечности, чем быть с позором вышвырнутым на берег, пусть даже он сулит спасение. Ибо жалок, как червь, тот, кто выползет трусливо на сушу. О грозные ужасы! Возможно ли, чтобы тщетны оказались все муки? Мужайся, мужайся, Балкингтон! Будь тверд, о мрачный полубог! Ты канул в океан, взметнувши к небу брызги, и вместе с ними ввысь, к небесам, прянул столб твоего апофеоза!

This post has been edited by seeman on 3 Jul 2017, 22:13

მადლობა merkantila, კარგი ნათქვამი გამოგივიდა. თუმცა, საინტერესოა რომ ვეშაპის ანატომიის, თუ საზღვაო საქმის დეტალების აღწერა, ვფიქრობ ავსებს ამ ნაწარმოებს, რადგან ავტორი მათ აღწერაში მეტაფორებს და სიმბოლოებს იყენებს (მაგალითად სპერმაცეტის აღწერისას). ერთადერთი ვეშაპების "ფოლიო" დახასიათება არ მომწონს, სადაც ის გვაჩვენებს, რომ ნიჭიერი მეცნიერი არის. თუმცა ეს ვეშაპების "ფოლიო" აღწერა მხოლოდ ერთ თავს იკავებს.

This post has been edited by rodo on 10 Jul 2017, 23:19

rodo
მაგ თავსაც თავისი მნიშვნელობა გაქვს,თითქოს ამდენი რამე ვიციო,მაგრამ ბოლოში ამბობს,ღმერთმა დამიფაროს ბოლომდე გავიყვანო ეს ამბავიო.

ანუ ამდენი ჩამოვიწერე და ვეშაპებზე ჯერ კიდევ არაფერი ვიცითო.

კაროჩე,ამ კაცს უნდოდა რომ ვეშაპებზე დაეწერა წიგნი,მაგრამ მერე მიხვდა რომ უფრო მეტიც შეეძლო.

შარშან გავაკეთე გიგანტური პრეზენტაცია აჰაბზე.

მევასება ეგ კაცი რაა

narmonana

არ მგონია .წარმოუდგენელია ამხელა ცოდნის პატრონი ვეშაპებზე წიგნის დაწერაზე გაწეულიყო თავიდანვე.

ამხელა რომანის დამუშავებას და მერე გადმოცემას "მშობიარობას" (როგორც მილერი ამბობს ) :D დიდი არაადამიანური შთაგონება ჭირდება

This post has been edited by seeman on 12 Jul 2017, 21:38

seeman
მაგხელა ცოდნა რომ ჰქონდა,მაგიტომ უნდოდაა :D

ხოდა მერე გაშალა ფრთები.მშვენივრად გამოუვიდა.

ტაიპი,ომუ,ამათში არანაირი ფილოსოფია არ დევს.ჯიგრიანი მოგზაურობებია

მობი დიკს ვკითხულობ და ეგეთი კაიფი დიდი ხანია არ მქონია

თავიდან ქადაგებას რომ უსმენს - პიკია ძმაო, დიდი ლიტერატურა

ერთი იმის მეშინია ახლა, ტაიპი და ომუ არ გამიტრუხოს :D

watch_out_someone_is_in_the_room
:D :D
გუშინწინ ვკითხულობდი ტაიპის სოფელში,გამოვაძრე წიგნებიდან..

ჯერ აჰაბი რო გამოჩნდება,კაიფი მერე ნახე :D

ბოლოს უკვე ბარჯით ხელში ვკითხულობდიი




მეპლი რო აძვრება იქ და კიბესაც აიტანს,ასწორებს რაა

This post has been edited by narmonana on 8 Aug 2017, 01:30