როინ აბუსელიძე (როი), ბათუმელი პოეტი

გარდამავალი ლექსი

შენ რა? - არაფერი, მე რა? ისეთივე,
დროა ტავტოლოგი, სამი ბაიოკო
მეძავს შევატოვე, ღამის საათია,
ვწერ და დედამიწა მინდა დავიოკო.

ცა რა? ცისფერია, მთვარე? აღარ მინდა
ლექსში მითუმეტეს, სული გავიჭერი,
მალე გადმოვძრები ხორცის დარაბიდან,
შენ კი უსათუოდ უნდა დამიჯერო -

მტკივა მარტოობა ფიქრთან შეუჩვეველს
ოთახს უშენობის მკრთალი იერი აქვს,
სულ არ გავიკვირვებ ფრთაც რომ შეგამჩნიო.
ჩემი სიყვარული ისე ძლიერია,

რადგან ოცნებებშიც მცირე აბლაუტით,
როგორც სიყვარულში - გულით ვმონაცვლეობ,
წუხელ ანგელოსი - ისე ახმაურდი,
თითქოს დღეს ამბობდე - ფრთები მომაძვრეო.

სადღაც შორიახლო ბრუნავს გარინდება,
თითქოს სტრიქონებიც სისხლში დედდებიან,
თოვას აპირებს და ზამთრის ამინდები
წვანან ფანჯარასთან შვილმკვდარ დედებივით.

ქარი იბადება სადღაც მორევიდან,
ცასთან მთავრდებიან შორი ბილიკები,
რთული ამინდია კვალში მოგყვები და
ახლა მცივა შენზე - ორი ფიფქით მეტი.

მაგრამ სტრიქონებიც თითქოს მღალატობენ,
ფიქრი ოთახივით ამერ-დამერია,
მინდა სიგარეტის ნაფაზს დავაყოლო,
ახლა რაც ჩვენს შორის დრო და ჰაერია....

შენ კი არაფერი, მე რა? ისეთივე,
დროა ტავტოლოგი, სამი ბაიოკო
მეძავს შევატოვე, დილის საათია,
ვწერ და დედამიწა ლამის დავიოკო.

:jump:














------------------------------------------------------------------

(IMG:http://b.pix.ge/r/sjpki.jpg)
* * *
დუელი და დუელი

დროა ოლივერ,
ეს დუელი ამ ღამით შედგეს,
დროა ოლივერ,
თორემ შიგნით იმდენად დათბა,
ვაშუქებ ლექსებს საკუთარი
წარსულის რენტგენს
და სტრიქონები სასულეში
რჩებიან ასთმად.
დროა ოლივერ,
მოგიხადო ბოდიში რახან,
დროა ოლივერ,
მომიხადო ბოდიში - ორი,
წვიმით ევსება
დედამიწას ცისფერი ხახა,
ჩვენ კი კვლავ ვდგავართ
ერთმანეთს და ერთმანეთს შორის,
რადგან ჩვენ ორნი, ერთი ვართ და
ვიყავით ასე,
გამოგონილი რომელი ვართ
ვკამათობთ ხშირად,
ვითვლით ნაოჭებს, არტერიებს,
გაწყვეტილ ხაზებს
და ხელის გულზე იკვეთება
აღდგომის კვირა...
დროა ოლივერ, ვაპატიოთ
სულ ყველას რაც კი,
აქამდე გვახსოვს,
როგორც სულში გაჩრილი ბოდვა,
სარკეში ჩანს რომ პიჯვარს ვიწერთ
მარცხნიდან მარჯვნივ,
ჩვენ კი პირიქით ვაკეთებ და
ერთერთი ვცოდავთ -
ჩემო ოლივერ
და ამიტომ შევუნდოთ ყველას,
თორემ დუელი შედგება და
შედგება უმალ,
მაგრამ ჩვენ ერთი თუ დავრჩებით
ცოცხალი მხოლოდ,
მაშინ მეორე რა სინდისით
აუხსნის უფალს -
რომ მართლა დროა,
ეს დუელი ამ ღამით შედგეს,
დროა ოლივერ,
ვიბნევი და იმდენად დათბა,
ვაშუქებ ლექსებს
საკუთარი წარსულის რენტგენს
სტრიქონები კი სასულეში
მრჩებიან ასთმად...........................

დასაწყისი



მარხვის პირველი - კვირის პირველ - დილას ევნები,
გარეთ რიჟრაჟი გდია როგორც ღამის მაჩეტე,
საკუთარ თავთან ორჭოფობ და გრჩება შეგრძნება,
რომ თითქოს ქრისტეს ჯვრიდან ხსნი და ისევ აჭედებ.
ირგვლივ სითბოა, მაგრამ ნერვებს კილავს სიცივე,
ეს მერამდენედ, იძულებით გიწევს დახარო
თავი - სხვის თავზე უფრო მაღლა და სულს გიმძიმებს,
რომ ზურგის ტვინში ჩატეულა მთელი სამყარო.
მაშინ რა ცაა, რა ტანჯვაა, რაღა წნეხია,
პოეზია თუ აღარ არის ჯვარცმის სადარი
და ასე სადღაც ფრაგმენტ-ფრაგმენტ ხვდები მეფე ხარ,
მეფე რომელიც თავზე მძიმე გვირგვინს ატარებს.
მერე კვლავ მარხვა!... პირველივე დილას ევნები...
გარეთ რიჟრაჟი გდია, როგორც ღამის მაჩეტე,
საკუთარ თავთან ორჭოფობ და გრჩება შეგრძნება,
რომ თითქოს ქრისტეს ჯვრიდან ხსნი და ისევ აჭედებ!...
* * *
http://urakparaki.com/?m=13&Theme=959
* * *
(IMG:http://a.pix.ge/m/fqm2l.jpg)
* * *
(IMG:http://a.pix.ge/p/kq7io.jpg)
* * *
(IMG:http://a.pix.ge/p/kq7io.jpg)

სადა ლექსი

ნინოს

შენ არასოდეს შეიგუებ შენში სიბერეს
და არ გექნება ესოდენი კრძალვა სიბერის,
ისე ფიცხი ხარ ზღვას სწუნობ და ზეცას იფერებ,
ხოლო თვალებში დაგიხრჩვია ფერი ცისფერი.

თან დაგიხრჩვიაც ყურში ისე გეხამუშება,
ნაკვთებში სახის გემატება წრფელი სიფიცხე,
გაზაფხული კი დაგფენია თმებზე ნუშებად
და ნერვიული მერამდენედ ჩემს თავს იფიცებ -

რომ ბერდებიან არასოდეს შენნაირები,
რომ სულ სხვაგვარი სიყვარულით გეყვარები და...
სანამ ჩემს სტროფებს ჩამოათოვს თოვლი ღირსების,
იცი მე ვგონებ, იცი მე მწამს, იცი მე მინდა -

დამიზეპირო, თუმც ვერ იტან ვიცი სიბერეს
და არ გექნება ესოდენი კრძალვა სიბერის,
ისე ფიცხი ხარ ზღვას სწუნობ და ზეცას იფერებ,
ხოლო თვალებში გეკარგება დრო და ცის ფერი.


ქეთისაც :user:

ჩვენებურები



კიდევ ერთხელ მიამბე
გურჯისტანზე ეფენდი,
რატომ მღერის ყარდაში
ცრემლიანად ,,ჯილველოს"?
გუშინ შეღამებამდინ,
ჭოროხთან რომ გევედი,
ტაიას ხმა გევგონე,
აგზენ ბავშვებს ჰყიდდნენო.

ყოველ დილით ბაბაი,
რატომ გასცქერს ჩრდილოეთს?
რატომ ახლავს ამ სურათს
ნენეს ცრემლი ალალი?
ანდაც ყველა საღამოს,
მაინც რომც არ გინდოდეს,
,,სულიკოს" რომ მღერობენ,
რატომ მბურძგლავს ბალანი?

გურჯისტანი შორსაა?
იქ რატომ არ ვბრუნდებით?
ფეხით ჩავალთ იქამდის? -
მომიყევი ეფენდი,
რატომ არ დამასწავლი,
ასე რატომ ჩუმდები?
ნეტა გზები ვიცოდე
მარტოც მოვაფერებდი.

დავიბენი ეფენდი,
ვინ ვართ - ან ვინ ვიყავით?
მოდი დღესვე წავიდეთ,
იქნებ კიდეც გველიან,
ბავშვობაში ემიას
გორასთან რომ მივყავდი,
მებნეოდა - გახსოვდეს -
ამის მიღმა ჩვენია...

კიდევ ერთხელ მიამბე,
გურჯისტანზე ეფენდი, -
ისევ იმეორებდა -
ბიჭი ტაო-კლარჯელი
და უსმენდა უსიტყვოდ,
ცრემლიანი თვალებით,
თურქ ეფენდის სამოსში
ოთხმოცი წლის ქართველი!...

სულის სურათი



ბინაა ჩემი,
პატარა და სუნთქვით გამთბარი,
ცოლია ჩემი ფეხმძიმე და
ცაა ორსულად,
საცაა თოვლის დაიხურავს
საბანს ზამთარი,
ჩვენ კი ვისხდებით
მომლოდინედ,
მშვიდად,
უბრალოდ,
ანუ ჩემს სულში ამ საღამოს
მოთოვს შეგრძნება -
რომ უფრო მეტად
მიყვარდე და მწამდე უფალო.

მაჯებიდან

სუნთქვით გადაღლილი ყნოსავ კამელიებს,
დგახარ სხვათაშორის შორის მდინარეთა,
გუშინწინისწინ კი ნეტა დამელიე,
როცა გკოცნიდი და ჩანდა მინარეთი -
ჩვენი წინაპრების ძვლებზე ნაშენები,
სადაც ტკივილს სძინავს ენით გამოუთქმელს
და ეს შემთხვევაა როცა დაჟინებით,
წარსულს აღარ უნდა მხარში ამოუდგე.

რადგან რელიგია შენი - ქართულია,
უნდა გაუმკლავდე ერთხელ რეპრესიას,
მეჩეთს ამჯობინო ცამეტსართულიანს,
სოფლის ერთი ცალი ხმელი ეკლესია

და ვერც გესწავლება ჩემგან ვერაფერი,
როგორ მოიქცე და როგორ ინებივრო,
დგანან ლეჩაქებში სოფლის დედაბრები
კედლის ხალიჩებზე ნაქარგ ირმებივით.
ჩემი სოფელია, შენი სოფელია,
სხვისი სოფელია და ნუ გაართულებ,
დღეებს იმედების ნოხი მოჰფენია,
ცაა წითელი და მზეა საქართულე.

ჰოდა............




საქართულე მქვია მინდა :user:

# # #

ბაღებს მოუწყვიათ დეფილე,
ხეში დაორსულდა ატამი,
თვალი გააყოლე დელფინებს,
ცაზე ცისარტყელებს ხატავენ.
ამინდს გაეწვიმა აურა,
ბოლო ენკენისთვე გავიდა,
ნახე ლამაზია აუ რა,
მზე, რომ გადახტება ნავიდან.
როცა გაწითლდება პლიაჟი,
ცურვით გამოვცურავ ბოგირთან,
გავცვლი მეტაფორებს იაში
და სველ შემოდგომას მოგიტან.
ასე იმოქმედებს კანაფი,
სენით ოცნებების უკურნელ,
შენ კი გამომყევი და ნაპირს,
მხოლოდ ჩემი თვალით უყურე.

წავიკითხე ლექსები და რაღაც უნდა დამეწერა, მაგრამ მერე გამახსენდა, რომ გემოვნებაზე არ დავობენ :D

ბრმა

I

ეძინა მუდამ გახელილი თვალებით, დილას
მზის ამოსვლამდე ნამძინარევ თვალებს ხუჭავდა,
გამოდიოდა საშოვარზე იმდენად ფრთხილად -
ვერც კი ამჩნევდნენ, დაჯდებოდა ერთ-ერთ ქუჩასთან

და ასე იჯდა საღამომდე, ადამიანებს
სცნობდა თითებით, სცნობდა სუნით, სცნობდა ნაბიჯით.

ოცდაშვიდი წლის ქალი იყო, უარაფერო,
გადმოვარდნილი მიტოვებულ სულის ჩეროდან,
ჰქონდა ოცნება და მასავით ერთი ბრმა ბიჭის
დაფიცებული სიყვარულის ცამდე სჯეროდა.

ანუ უყვარდათ ერთმანეთი მთელი სიწრფელით,
დრო გადიოდა და ცხოვრობდნენ თავისებურად...


II

ყველას ხომ მისი წილი მიაქვს ბედნიერების
და ციდან მუდამ ჭეშმარიტი თოვლი არ ბარდნის,
ასე ერთ დღესაც ქალის ზეცა ნისლმა შებურა,
ხოლო ქალაქმა გამოკვეთა ერთი შაბათი.
.
ისევ იმ ქუჩის, იმ კუთხეში, გავიდა იგი
და ყური მოჰკრა შუადღისას შემდეგ საუბარს :

" არც მან სცოდა და არც მშობლებმა, არამედ რათა
უფლის საქმენი განცხადდნენო " - იყო ამის თქმა -
როდესაც ქრისტემ მოზელილი ტალახი აცხო
იმ ბრმა ბიჭს, ხოლო როცა ხელით სოლოამისმა

სახე ფრთხილად და ერთიანად ჩამოიბანა,
მთელი ქალაქი უყურებდა თვალებახელილს...

III

ქალი კი დარჩა ცამდე მარტო!... და ნაღვლიანი
თითქმის ყოველდღე უსმენდა თუ როგორ ყვებოდა,
სოლოამისი უფალზე და ბრმა ქალის სულში
ბიჭი რატომღაც უკვე აღარ იცქირებოდა.

IV

მკურნალი ამის იქნებოდა ალბათ დროც სულ არ...
ქალიც სახლიდან იმ დღის შემდეგ არ გამოსულა.

დიდი ხნის მერე ,რომ მკითხავენ რომელი უნივერისტეტი დაამთავრეო ალბად სიამაყით ვუპასუხებ როიმ რომ დაამთავრა ის უნივერსიტეტი მეთქი,
ნიჭიერი კაცია

შემოქმედებით მომავალს ვუსურვებ
ზოგადად ბათუმში კარგი პოეტები იზრდებიან

ოღონდ ეს არა რააააააააააააა-ესაა ნიჭიერი????????სასაცილოააააააააა

limpfan
ეკო დეისაძეს თუ თვლი ,რომ ნიჭიერია მაშინ გაგიჭირდება როის ნიჭიერების დანახვა

kkoxo
კი ნამდვილად :)
თუმცა ის არაა ნიჭიერი . და კიდევ- ზედმეტად თავში აქვს ავარდნილი (პირადად ვიცნობ და ვიცი)