როინ აბუსელიძე (როი), ბათუმელი პოეტი

ლექსი რომელიც ძალიან შედევრია ჩემთვის.



მამაჩემი


ღამეა სხვათა შორის
განცდათა შეჯერება,
რთულია უსაშველოდ
პოეტის განაჩენი,
ძალიან არაფერი,
უბრალოდ მეწერება
და ახლა მამასავით
მაკლია მამაჩემი.

ქარი ზის ფორთოხლებზე,
ფანჯრისკენ მივტრიალდი,
იმედი თუ იმედობს
იქნება დანარჩენიც,
დავდივარ ქუჩებში და
ვრწმუნდები იშვიათი,
ძალიან უმნიშვნელო
ქუჩაა მამაჩემი.

გავლენით არავითარ,
ვაგრძელებ ჩვეულებრივ,
ქრონიკას რეალობის
ტოტები ავაჭერი,
ვიღაცას არ ჯერავს
და
მე მართლა გეუბნებით
აი ეს ეპოქაა
(მარტივად) მამაჩემი.

ცხადია როგორც წესი
ლექსებიც ბერდებიან,
შენ უკვე დამარცხდი და
კუთხეში აიტუზე,
მამებიც შიგადაშიგ
ცოცხალი ხეებია
და ქმნიან გარდაცვლილი
მამების ჰაბიტუსებს.

ბავშვობას უმარილო
კადრებად ვალაგებ და
მშორდება იშვიათად
რაღაცა ირონია,
სხვას თავი დავანებოთ
არც მეტი, არც ნაკლები,
საბრალო მამაჩემი,
აი ეს სტრიქონია.

ღამეა გეფიცები
განცდათა შეჯერება,
რთულია უსაშველოდ
პოეტის განაჩენი
და ასე უმეტესად
ძალიან მეწერება
და ასე იშვიათად
მეც მქვია მამაჩემი........................


* * *
(IMG:http://a.pix.ge/r/wytli.jpg)
* * *
პროტესტი კულისებიდან (სარკესთან საკითხავი)

სახურავებზე ელვა აზის ბებერ ანტენებს,
დახეთქილ მინებს გაუჩრიათ პირში ფარდები,
ქართულად წვიმს და შენ სიკვდილთან ღამეს ათენებ,
მერე კი, როგორც ცუდი ფილმი, ისე მთავრდები.

რადგან იცხოვრე შენი გზით და სხვისი წესებით,
წუთი-სოფელშიც ოცი წელი ისე გივლია,
თითქოს მსოფლიო შეისრუტე, ხოლო ლექსების
მცირე რვეულში გადაწერე მთელი ბიბლია...

წვიმს უნიათოდ, ოთახში კი წვეთავს ნიათი,
წერ და თევზაობ ყოფნასა და შორის არყოფნის,
ხოლო სურვილებს იმოდენა სივრცე მიართვი,
გრჩება შეგრძნება, რომ სიკვდილი გაქვს და არ გყოფნის.

მაგრამ, სანამდის საფეთქლები სტრიქონს გაცრიან,
ალბათ აჯობებს, ტრომბონებში რომ გადმოერთო
და თუ მუსიკას ირჩევ ლექსში თექვსმეტმარცვლიანს,
ასე გამოდის, სხვის დაკრულზე ცეკვავ პოეტო,

ან მეორდები, ანდა ელვა ბებერ ანტენებს
ისევ აწვალებს. შენ მაჯებზე გაზის მიზნები,
ზიხარ ზოგადად და ღამესთან ღამეს ათენებ,
ყოველ დილით კი ერთი დღით და ლექსით იზრდები.



* * *
წინდობა შენი


ცაა და ელვამ ლამის დასეროს
დილა, რომელსაც მთვარე დანათის,
წინდობის ჟამი დგება ასე რომ
ღმერთი აკოცებს დღეს შენს არათითს.
.
მერე კი იქნებ ისე გათოვდეს,
მიხვდე წარსული კარგი რად არი,
ამიტომ სანამ უფრო აცივდა
და თმები შენი სანამ ზიმზიმებს,
მაგ მოთმინებით უნდა ატარო,
ერთი პოეტის ხასიათი და
ერთი პატარა ბეჭდის სიმძიმე.

ფოფოდიები

მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა და
განსხვავდებიან სხვა ქალთაგან ფოფოდიები,
პირჯვარს სახავენ ღრუბლებიდან მიწის ბინადართ
ანგელოზები, ოთახში კი მიმოზებია,
დგებიან ადრე მოძღვრები და მათი ცოლები,
დგებიან ადრე და კაბებით იმოსებიან.

თუმც პური ჩვენი არსობისა მოგვეც ჩვენ დღეს და
ღმერთის სურნელი იბადება ანუ პურიდან,
ცოლებს მოძღვართა, ყოველ დილით, ყოველ საღამო
მათხოვრები და მტრედები რომ ეობლებიან,
ისმის სიცილი და ტირიან ფოფოდიები,
ფოფოდიები მკერდმოჭრილი დედოფლებია...

ნუ შეგვიყვანებ განსაცდელსა გვიხსენ არამედ,
მალე ღამდება, ასე ჩანს და ვამბობთ გარედან,
ფოფოდიები მიჰყვებიან მოძღვრებს კარამდე,
ან მოჰყვებიან და დაღლილნი ვნებას მოწოლილს,
დაიოკებენ, თან იძინებს მთელი პლანეტა,
როცა კოცონთან სხდებიან და თბება კოცონი -

მათი აურით, მივუტევებთ ვითარცა ჩვენ და
სუნთქავენ მანამ, ჰაერს ღეჭავს სანამ სატანა,
სანთლის შუქზე კი ჩრდილები და ღამე კანკალებს,
იზრდება სითბო ბინაში და ბინაც იზრდება,
დღეს დაღლილები დაწვებიან ფოფოდიები,
დაწვებიან და ღვთისმშობელი დაესიზმრებათ.

მამაო ჩვენო, რომელი ხარ ცათა შინა და
განსხვავდებიან სხვა ქალთაგან მღვდლების ცოლები,
პირჯვარს სახავენ ღრუბლებიდან მიწის ბინადართ
ანგელოზები, ოთახში კი მიმოზებია,
დგებიან ადრე მოძღვრები და ფოფოდიები,
დგებიან ასე და კაბებით იმოსებიან.
* * *
თოვა

ეშვება თოვა და გეგონება
თმებს ივარცხნიან ანგელოსები,
თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად
და ფანტელებით შეიმოსები,
მჯერა ამაღამ წვიმის ქალაქო,
ისე გცივა და ისე სლუკუნებ,
გსურს ჩემში ყველა ლექსი დალაქო,
მე რომ დაერქვას ამ საუკუნეს.
ხეთა მუსიკა უფლის ქნარია,
ბერტყავს ფანტელებს ტოტზე ტოტიდან,
ვივსები თოვლით და მიხარია,
იმნაირად რომ მზეს ჩამოვიტან,
როგორც გასულ წელს გათოვებისას,
ვკოცნიდი როცა ცისფერ ნათითურს,
შენი თითების და თუ მეღირსა
შენი თვალების ოკეანითურთ,
შენი თვალების ოკეანიდან,
შენი თვალების ოკეანაზე,
ცის პოეზიას თოვლში გავიტან
ეს გაგიჟება ისე მაქეზებს,
დღეებით ჩემი ცივი დღეებით,
ფიფქები დნება ლექსის ბგერებად,
ვგრძნობ რაღაც დიდს და ძლიერს შეები,
ჩემო მუზავ და კადნიერებავ.
წარსულშიც ბევრი თოვის წლებია,
სისველეს ყინვის მოსავს ყალიბი,
და ფანტელები ახლა წვებიან
ჩემს სტრიქონებში შიშველ ქალივით,
სადაც სუნი დგას ბროწეულების,
სადაც მიყვარხარ და არ მკადრულობ,
წამებს ითვლიან ოცწლეულები,
იმედებით და უსიყვარულოდ.
ცამდე მთვრალი ვარ, ფეხიც მერევა,
შორით რძისფერი მოჩანს სერები,
ვიცი ბევრია დრო და ფერება,
თუმც ერთმანეთს არ შევეფერებით.
გიგლეჯს სისხლძარღვებს თოვის გალობა,
თუ კი უსმენ და თუ კი შეიცან,
დღეს შენი ზეცა მზესთან ახლოა
და მზეზე მაღლა არის ჩემი ცა.
ეშვება თოვა და გეგონება
თმებს ივარცხნიან ანგელოსები,
თოვს შეყოვნებით თოვს შეკონებად
და ფანტელებით შევიმოსები,
რადგან მივდივარ უკვე იქითკენ,
სადაც პოეტებს არ გაუმართლათ,
საკუთარ თავს კი ზურგზე ვიკიდებ
და ჩემი ფეხით მიმაქვს უფალთან.

ხვალ ან ზეგ...

ხვალ ან ზეგ ბათუმში თოვაა საოცარი,
ხვალ ან ზეგ ამ თოვლით მამები ავიშენოთ,
სიკვდილს კბილებიდან სიცოცხლე გამოვცარით,
სიცოცხლე რომელიც ლექსებში გაიჟონა.

ხვალ ან ზეგ გავიაროთ ქუჩებში საღამოთი,
ან ზღვასთან შევიყოვნოთ განცდები მომეტებით,
ვიქნებით სულ მარტონი და იცი რა გამოდის?
ზამთარში ზღვასთან მხოლოდ მიდიან პოეტები.

ხვალ ან ზეგ, ხვალ ან ზეგ, ხვალ ან ზეგ სულერთია
რაიმე შეიცვალოს მარტივი გართულებით,
სურათზე ჩვენს მამებს სახეებს უნათებენ,
ნაძვის ხის სასაცილოდ მბჟუტავი ნათურები.

ქარი კი კისრის ტეხით ჩამოდის ხეებიდან,
წვება და დამტვერილი ფეხებთან ილოკება,
ნაფაზი, შუაღამე დამპალი ნერვები და
ფანჯრები იქცევიან სულ მალე იოგებად -

წვიმების, სიკვდილს კი სიცოცხლე გამოვცარით,
სიცოცხლე რომელიც ლექსებში გაიჟონა,
ხვალ ან ზეგ ბათუმში თოვაა საოცარი,
ხვალ ან ზეგ ამ თოვლით მამები ავიშენოთ.

ვართ ასე
ძალიან ზოგადად,
ოთახში ქანაობს შიძინი
და ვხვდები რაც უფრო
დრო გადის,
მით უფრო
მიყვარხარ!...
იცი ნინ -
ჩვენს დილას იმედებს
ცა უკმევს,
გემჩნევა ფიქრებში
ფრთას რომ შლი,
წინა სტროფს ვკითხულობ
და უკვე,
მეტი ხარ შენ ჩემთვის
ამ სტროფში!...
ზოგჯერ კი ისე ვარ
საკუთარ
ლექსებზეც ხმამაღლა
ვიცინი
და მიყვარს რომ ასე
მიყვარხარ
და საბას ვუყვები
იცი ნინ?...

დასაწყისი



მარხვის პირველი - კვირის პირველ - დილას ევნები,
გარეთ რიჟრაჟი გდია როგორც ღამის მაჩეტე,
საკუთარ თავთან ორჭოფობ და გრჩება შეგრძნება,
რომ თითქოს ქრისტეს ჯვრიდან ხსნი და ისევ აჭედებ.
ირგვლივ სითბოა, მაგრამ ნერვებს კილავს სიცივე,
ეს მერამდენედ, იძულებით გიწევს დახარო
თავი - სხვის თავზე უფრო მაღლა და სულს გიმძიმებს,
რომ ზურგის ტვინში ჩატეულა მთელი სამყარო.
მაშინ რა ცაა, რა ტანჯვაა, რაღა წნეხია,
პოეზია თუ აღარ არის ჯვარცმის სადარი
და ასე სადღაც ფრაგმენტ-ფრაგმენტ ხვდები მეფე ხარ,
მეფე რომელიც თავზე მძიმე გვირგვინს ატარებს.
მერე კვლავ მარხვა!... პირველივე დილას ევნები...
გარეთ რიჟრაჟი გდია, როგორც ღამის მაჩეტე,
საკუთარ თავთან ორჭოფობ და გრჩება შეგრძნება,
რომ თითქოს ქრისტეს ჯვრიდან ხსნი და ისევ აჭედებ!...

სურათები

მდინარის გაღმა დარბოდა ყეფა,
გამოღმა ქარი დამალა ყანამ,
იწვა ორსული ზვინების კრება
და ვოცნებობდით ფრენაზე მანამ -

სანამ მაკიაჟს ირგებდა დილა...
ყურს აყოლებდა გალოკვას კატა,
ქარი ყვავილებს ქორწილით ღლიდა,
შემოდგომა კი ეხურა ფატად.

გუნდაობამდე წამები ვთვალეთ,
ვერ დავუზავდით ცხოვრების არჩივს,
მახსოვს გათოვდა ძალიან მალე,
ჩვენ კი სხვადასხვა ზამთარში დავრჩით!...

სულის პაგინაცია

და ხდება ისეც - როცა ხდება სიზმრები, ისეც
ხდება რომ ხშირად სულ უბრალოდ დაწერო გინდა,
როცა გვალვისგან ატყავებეულ ქალაქის კისერს,
მალამოსავით მიეკვრება აგვისტოს ბინდი,
ისეც ხდება რომ მაშინ გცხელა და როცა გვალვა
არის, შენ მაშინ (პოეტი ხარ) ამიტომ გცივა,
გიწევს ხალხისგან, ქალაქისგან, ქუჩისგან მალვა,
შემოფარგლული იმ საათის, იმ წამის SV-ით,
ანუ მარტო ეს იწერება დავთარში - როინ
აბუსელიძე, ოცდაორი წლის... ჰოდა ვსიო,
გამთენიამდე დარჩენილა მცირედი დროის,
რომელსაც უნდა იმ კაცივით ყოველდღე სდიო,
შარშან სამსახურს რომ დაგპირდა და ისეც ხდება,
უბრალოდ წერო, ნატამალი მოიკლა დარდის
და უფრო მწარე ტკივილებით შეიგრძნო შვება,
იმ ტკივილების რაზეც წერა იმდენად არ ღირს,
რომ ისეც ხდება მეტაფორებს დასცინი ზოგჯერ,
ეხები ხელით დღის მანძილზე მილიონ საგანს
და ხვდები თავი საუბრებით იმდენჯერ მოგჭრეს,
გგონია მხრებში ჩამალული თავივით დაგაქვს -
ეპოქა, ხშირად ისეც ხდება ხანდახან ხვდები
ყველაფერს, კიდევ მეზობლის ქალს (რა შუაშია)
ხელის აწევით ესალმები უამრავ დებილს
და ფიქრობ შემდეგ - ეს იმდენად იყოს საშიში
შეიძლება რომ - ისეც ხდება არ გინდა გასვლა
გარეთ და როცა მიტოვებულ სარკეში სტუმრობ,
საკუთარ სახეს, შემოგცქერის შენივე ასლი,
შენ რომ დაგცინის, როცა მხოლოდ სარკესთან ხუმრობ.
კითხულობ ლექსებს, სხვა ლექსებსაც კითხულობ შემდეგ,
ასრულებ ყველა დანაბარებ მამისგან თხოვნას,
როცა ხარხარებ გეფიქრება - ნეტავი დღემდე
როგორ შეძელი საკუთარი წარსულის პოვნა,
რითიც მოდიხარ, რითიც გიყვარს, არსებობ რითიც,
ღებულობ ყველა მაცოცხლებელ სულიერ სარჩოს,
საკუთარ ნერვებს შიგადაშიგ ეხები თითით,
რომელიც ძველი შიშებივით შეჭმული დაგრჩა.
და ისეც ხდება, რომ ანებებ უბრალოდ წერას
თავს, შემდეგ ზურგით მიეყრდნობი ჟანგიან ღობეს,
ეწევი, ზეცას უყურებ და იმდენად გჯერა,
რომ შეიძლება ყველაფერი თავიდან მოხდეს -
იბნევი, შენი საკუთარი სხეულის თიხას
თითქოს სულივით დასტრიალებ შემდეგ ზემოდან,
ასრულებ ლექსს და იმნაირი შეგრძნებით ზიხარ,
თითქოს სიზმარში სხვა სიზმარი გესიზმრებოდა!...

ზიხარ

ზიხარ უბრალო ერთი
საკუთარ თავთან,
ზიხარ
ისე რომ წვიმა
ფილტვებს
ნახევარი ცით ავსებს,
პოეტის სული გაქვს და
ოცდაორი წლის თიხას
შენი სხეულის ფორმა
შემოუცმია ტანზე.
ხალხი მოძრაობს, ხალხით
ქუჩა სველია,
ზიხარ,
ვიღაცის გულში ალბათ,
ზიხარ უბრალოდ ერთი,
ყველას აშორებ
(ცდილობ)
არარაობის ნიღაბს,
შენ კი სარკესთან ხვდები
ვერ მოგიცლია შენთვის
და ზიხარ ასე უბრად,
დედამიწასთან ახლოს
ზიხარ მემილიარდე
ცაზე შავი ზღვის დონით,
ხერხემალში გაქვს ქუჩა,
ხერხემალში გაქვს სახლი,
ხერხემალში გაქვს ლექსი,
ხერხემალში გაქვს მგონი
სკამი, რომელზეც
ზიხარ.
თამაშს თამაშობ ორმაგს,
ყველა სახსარი გტკივა
იმდენნაირად ზიხარ,
პოეტის სული გაქვს და
შენი სხეულის ფორმა,
შემოუცმია ტანზე
ოცდაორი წლის თიხას.

ჰამაკი

შენი სახლის წინ ხე დგას,
ჩემი სახლის წინ ლირიკა...
ამინდზე უფრო ტირიხარ
როცა ამინდი ტირის,
შენი სახლის წინ ხე დგას,
ჩემი სახლის წინ ლირიკა,
ორივე ასე ვხედავთ,
ამ ორ ერთნაირ ტირიფს.
რაღა თქმა უნდა მარტივად,
რაღა თქმა უნდა ირიბად,
რაღა თქმა უნდა ხვდები რომ
ცა თავზე დაგვხარხარის,
შენი სახლის წინ ხე დგას,
ჩემი სახლის წინ ლირიკა
და ყოველ ღამით როცა
ამოვარდება ქარი -
ვუცქერთ დაბზარულ ფანჯრიდან
გამთენიას და ერთმანეთს,
ვუცქერთ და ასე ლოდინით,
საათი საათს მისდევს,
შენი სახლის წინ ხე დგას,
ჩემი სახლის წინ ლირიკა
და მამლის დაყივლებამდე
არ გვაგონდება ქრისტე...
მერე შენ უფრო დარდობ და
მერე შენ უფრო ტირიხარ,
ეს სიტყვები კი ბზარად
ჩნდება დრო და დრო გულზე,
შენი სახლის წინ ხე დგას,
ჩემი სახლის წინ ლირიკა
და ამ ორ ტირიფს შორის
გაკიდულ ჰამაკს ვუმზერთ!...

პოეტის ცა

ვაი რომ ეს ცა როგორც ანდამატი
პოეტის, ისეა დღეებიც ვაი რომ
მოკლდება, შენივე ჰაერით ანდა მათი
ჟანგბადით სუნთქავენ ლექსები, ჰაერი

მძიმეა ოთახში, როგორი ფარდიანიც
არის ეს ოთახი, სულია ასეთივე,
ნერვებში გაზრდილი ტკივილის ფარდი არი
პლანეტა, ქარისგან გაკეცილ გაზეთივით -

იშლება წლები და ან რა დრო ან რა ფორა
უნდა ამ დღეების მორყეულ კრიტიკას,
მოძღვრები იხდიან ობიან ანაფორებს,
შენ უფრო შიშველი ზეცისკენ მიდიხარ...

ჟანგბადით სუნთქავენ ლექსები, ჰაერი
მოკლდება შენივე ჰაერით, ანდა მათი
სათქმელით და ახლა აქ რაღაცნაირი
ცაა და ეს ცაა როგორც ანდამატი!...

ძალინ მიყვარს.

ოთხივენი ძალინ ნიჭიერები არიან.


თან ოთხივეს განსხვავებული სტილი აქვს.


მართლა ძალიან კარგები არიან.

ვაიმე, ვინმე ლექსმცოდნემ უშველეთ ამ თემას!!!

პოეტია ნამდვილად! მომავალშიც ბევრი საინტერესო რამ უნდა შექმნას ამ გონებამ.

კი, უდავოა, ნიჭიერია და პოეტი.

მისი პორტრეტიდან მზერა, არ არის მაინცდამაინც ამქვეყნიური,
გალაკტიონის სიძველიდან თავი თუ დააღწია,
და
მოიგონა, რამე ახალი, თავისი, ძიებების შედეგად,
უდასვოდ, კარგი ტექნიკის წყალობით
იტყვის და დატოვებს თავის კვალს.

ბალადა ბერზე

I

დღე იყო ცივი და უტყუარი,
ამინდმა ზეცა კარგა ხანს ნაღმა,
მერე კი როგორც უცხო სტუმარი,
პირველი თოვლი დაკბინა ძაღლმა.
ხოლო ქარიშხალს _ ამინდის ბოცმანს,
თითქოსდა სურდა ბიბლიის კითხვა
და ეკლესიის ეზოში ლოცვა,
მივიწყებული ლექსივით ითქვა.
ავსებდა ზეცა საღამოს ხურჯინს,
გელოდებოდი ხელში ტიტებით,
შენ კი იდექი მუნჯივით მუნჯი
და ცრემლში ტაძრის ეზოს იტევდი.


I I

გიცქერდი, როგორც ქალაქს ტურისტი
უცქერს, ვერა და ვერ ჩაგიკალი
გულში, მერე კი შენი გულისთვის,
თითქმის ოთხი თვე მეცვა სტიქარი,
რომ დამეოკა ჩემი - მინდები
შენდამი, თუმცა ვეღარ გეღირსე
და მაგონდება რომ მაგ თითების
სურნელი ჰქონდა იმ დღეს სეფისკვერს,
როცა ღრუბლები - როგორც მგზავრები,
ხატავდნენ თავის თავს და ალიონს,
როცა ბავშვები გამოჯავრებით
ამბობდნენ - ნახე, მუნჯი ქალიო...
და იცინოდნენ... და შენ და თოვლი
იყავით თითქოს გარიყულები,
მრევლს კი ვარდისფერ ბურთებად აჩნდა
სახეზე სუსხის ალიყურები.


I I I

გაზაფხულს მიჰყვა სითბო და მარტის
გიჟი ამინდი, ერკელიები,
მე ვლოცულობდი და ამის გარდა,
მაინც ვერაფრით ვერ გელეოდი,
ხოლო აპრილში ისევ ისეთი
იყავი - მარტო, უფრო მარტივი,
სველი თვალებით წირვას ისმენდი
და ხატის გვერდით ჩანდი ხატივით
და სწორედ მაშინ მორიგი ფიცი,
უფლის წინაშე დავდე ხელახლა,
რომ წავიდოდი ტაძარში მიწყივ
ბერად, შენ ოღონდ გელაპარაკა.
ასე გათენდა აღდგომის დილა,
როგორც მორიგი კვირის ციტატა,
მე - ქრისტე აღსდგა - გითხარი ფრთხილად,
შენ მიპასუხე - ჭეშმარიტადო
და თითქოს გული გამისკდა, შემდეგ
გაკვირვებულნი დავრჩით ორივე,
ასე ვიგონებ იმ წამებს დღემდე
მე უკვე უფლის მონა - მორიგი.



IV

ვითვლიდი ორ წელს როცა ბერობის,
სრულად შეცვლილი ცხოვრების რიტმით,
მაგონდებოდი და გარდერობი
შენზე ლექსებით ავავსე თითქმის.
ერთ დღეს ტაძარში ველოდი დედებს
მოწყენილი და დაღლილი ერთობ,
ლოცვისას წამით გამექცა თვალი
და მონაზვნებში გიცანი!...
ღმერთო.
ისე შეცვლილი მეჩვენე მაშინ,
როგორც პირველი ჩვენი მარტის თვე
და ისეთი რამ ჩამიდგა ტანში,
რომ მთელს ტაძარში ვერ დავატიე,
გარეთ ამინდი იდგა უხეში,
სულში წვეთავდა თითქოს მირონი,
შემდეგ ჩამჯდარი ტაძრის კუთხეში,
მახსოვს ძალიან მაღლა ვტიროდი.


V

ასე გავიდა ორმოცდაათი
წელი, ფიქრებით, ლოცვით, ჭიდილით
და ამ უაზრო დროის ნარატივს,
გადადებული შევრჩი ხიდივით.
სიყვარულმა კი გაუბედავავად
პარალელური გზებით გამისწრო,
რის შემდეგ უკვე ვეღარ ვხედავდი
სარკეში ჩემს თავს - როგორც მაგისტროსს
და ყველა ღამე, გაუთევარი,
უნდა მემალა გრძნობით დაწერტილს,
შემრჩა ლექსებით სავსე მდღევარი
უარაფერო და აღარცერთი.
მახსოვს ცასავით ჩაქრა თვალები,
ცაც ჩამოვარდა თითქოს ციდანვე,
იმ ღამით შენი გარდაცვალების
ამბავი როცა ამოიტანეს...
შემდეგ დავტოვე უფლის საუფლო
და გავიყოლე წარსულის გემო
და იმ დღის შემდეგ აღარ ვსაუბრობ
და იმ დღის შემდეგ მუნჯი ვარ ჩემო!...