როინ აბუსელიძე (როი), ბათუმელი პოეტი

საქართველოს პოეტი სულით უნდა ებაროს,
მაგრამ თუკი დასვრილი სისხლის ნიღბით შენიღბეს,
გულთან ახლოს მიგვაქვს და მაინც ისე ხდება რომ
გულით დააქვს ქვეყანა მხოლოდ რამოდენიმეს.

ერთით ნაკლებს ცხადია დაითვლიან დღეიდან,
არ ვარდება ფოთოლიც ღვთის გარეშე ხიდანო -
ასე უთქვამთ და ტკივილს რასაც სისხლში შევიტანთ,
სანამ გულს არ გაივლის როგორ გამოვიტანოთ?

არ მესმის და ზარები რეკენ სადღაც წყვეტილად,
ისტორიამ ისროლა საუკუნის დამბაჩა,
დღეს ვრწმუნდები ბევრისთვის რაც არ გადარჩენილა -
დღეს რწმუნდება ბევრი რომ პოეტებში გადარჩა.

ბოლო დროის ეპოქაც პოეზიას ითხოვდა,
დრომ დამალა წარსულის მორყეული შტატივი,
რაღაც შიშის მაგვარი შემოიჭრა თითქოს და
საუკუნე გადატყდა ჯვარდასმული მჭადივით.

ვიღაცისთვის ეს ლექსიც რითმაა და რიტმია,
მე კი ვრჩები თანახმა დამემატოს ის ცოდვაც,
ხოლო როცა მოვკვდებით მერე ჩვენზეც იტყვიან -
”წუხელ ვისაც მარხავდა საქართველომ იცოდა”

ასე გააგრძელეთ, მაგრები ხართ, ძალიან მაგარია აბუსერიძის ,, ჩემი ნენე"

:facepalm:

თქვენ მკითხავთ ვიცი, აქვე გეტყვით ის მრგვალი ქარიც,
ისეთი არის, მარტოდმარტო პოეტს რომ უქრის.

პარალელს ვავლებ ეპოქას და ეპოქას შორის,
დრო შვება მისას უყურებთ და დავმალო რაღა,
თქვენ შეიძლება ფიზიკური სიკვდილი ნახოთ
პოეტის, მაგრამ დაბადებას ვერასდროს ნახავთ,

რახან რა იცით რას გადაწყვეტს შობილი ახალ,
გამოვა ან ვინ, მოღალატე, ბრძენი თუ გმირი,
არა, მეც ვცდები დავრწმუნდი რომ ვცდები მეც რადგან
ჩვილი პოეტი თავიდანვე რითმაში ტირის.

პაოლო, ლადო, ნიკოლოზი, შოთა და შოთა,
ტერენტი, მირზა, ტიციანი, ნონე და ანა,
ზურაბი, ვაჟა, ბესიკი და მურმან და ოთარ,
სწორედ გავლებულ პარალელის გადაღმა დგანან.

ბედს ელის წუთი ანდა უფრო წუთს ელის ბედი,
მიწურულს არის ჩემი ლექსის აზრიც და ვადაც,
მაინც და მაინც დღეს სცენაზე იკვრება წრედი,
სცენაზე წყდება ის მომენტი უბრალოდ რათა -

მე ასე მეთქვა, დამეწერა და ახლაც ვწუხვარ...
არც ისე დროა, თუმც ყველაფერს ვიხსენებ ბუნდად
და თქვენ წახვედით იმნაირად ბატონო მუხრან,
მსგავსი სიკვდილის იმ საღამოს სულ ყველას შურდა.

ბაღებს მოუწყვიათ დეფილე,
ხეში დაორსულდა ატამი,
თვალი გააყოლე დელფინებს,
ცაზე ცისარტყელებს ხატავენ.
ამინდს გაეწვიმა აურა,
ბოლო ენკენისთვე გავიდა,
ნახე ლამაზია აუ რა,
მზე, რომ გადახტება ნავიდან.
როცა გაწითლდება პლიაჟი,
ცურვით გამოვცურავ ბოგირთან,
გავცვლი მეტაფორებს იაში
და სველ შემოდგომას მოგიტან.
ასე იმოქმედებს კანაფი,
სენით ოცნებების უკურნელ,
შენ კი გამომყევი და ნაპირს,
მხოლოდ ჩემი თვალით უყურე.
* * *
სურათები

მდინარის გაღმა დარბოდა ყეფა,
გამოღმა ქარი დამალა ყანამ,
იწვა ორსული ზვინების კრება
და ვოცნებობდით ფრენაზე მანამ -

სანამ მაკიაჟს ირგებდა დილა...
ყურს აყოლებდა გალოკვას კატა,
ქარი ყვავილებს ქორწილით ღლიდა,
შემოდგომა კი ეხურა ფატად.

გუნდაობამდე წამები ვთვალეთ,
ვერ დავუზავდით ცხოვრების არჩივს,
მახსოვს გათოვდა ძალიან მალე,
ჩვენ კი სხვადასხვა ზამთარში დავრჩით!...

წერილი ბათუმიდან შეყვარებულს ბათუმში
.
ბათუმი ნაპირს გადაეტიხრა,
სიცხეა სიკვ-დი-ლა-მდე მოკვდები,
მაგრამ შენ ქოლგით წყალში შედიხარ
და მაგ დროს ციდან ზღვა ჰგავს კოქტეილს.

შეუერთდები ტალღას ჩარტერულს,
ტალღას ბრჭყვიალას და მოზიმზიმეს,
მერე სულივით აგიმჩატდება
მზისგან დამწვარი მკერდის სიმძიმე,

აგიმჩატდება დროის ლიმიტით,
გაგახსენდები - მერვედ - ქმარიანს
და როგორც ექო "ცხელი სიმინდის"
მოკვდება შენი ვნების არია.

ტანსაცმელს წყალშიც ვერ შემოიხევ,
ვეღარ იხილავს ხალხიც სეირებს
შემდეგ ბათუმში ვიღაც შეიხის
ქუჩაზე - დარდით გაისეირნებ.

გულში გაივლებ რომ ხარ მაგარი,
თუმც სიორჭოფეს ფილტვში ჩაკეტავ,
მოლა გაგონებს რახან გაგარინს
და მინარეთი კიდევ რაკეტას.

იტყვი - აღარ მსურს დროის ჯებირი,
რომ გავუმაგრო აწი პაიკებს
და საკონკურსე ფოტოებივით
ჩემს ყველა სტატუსს დაალაიქებ.

მაგრამ ძვირფასო, რა ვქნა? ვერ ვძღები,
ისე ვარ ახლა როგორც დევნილი,
შენ კი მოდიხარ და ხელს კვერცხებზე
ამ დროს მალაგებ შლოპანცებივით.

რა ნიკოფსია, რა დარუბანდი?
დამცინი? - ახლა ნახავ ორ ამდენს,
გადაჭიმულა მთელი უბანი
რედისონიდან - შერატონამდე!...
.
.
ფ ა რ დ ა

ჩემს მერის

ჩემს მერის ახლა ჰქვია მარია,
მტრედი დაფრინავს ფრაგმენტ ფრაგმენტ და
თუ გგონია რომ ღმერთი მკვდარია,
მაშინ უბრალოდ ლექსი აღმერთე...

ნახე შემოაქვს დილა აისორს,
იზმორებიან გარეთ ვერხვები,
ქალაქიც ხალხით ისე გაივსო,
რომ გადამყლაპა ქუჩამ შემთხვევით.

ღმერთის სუნი აქვთ ახლა გუმბათებს
და ხალხის სუნით სუნთქავს ტაძარი,
უხერხულია პოეტს უყვარდე,
ლექსი სხეულში თუ არ გაცარი,

თითო კოცნა და თითო ვარსკვლავი,
აკლდება ღამეს, დღეს და გარედან,
ჩანს თითქოს გული გრძნობებს ასრულებს
და გარდატეხის ასაკს პლანეტა...

მტრედიც დაფრინავს ფრაგმენტ ფრაგმენტ და
ჩემს მერის ახლა ჰქვია მარია,
შენ კი უბრალოდ ლექსი აღმერთე
თუ გგონია რომ ღმერთი მკვდარია!...

იცინი ნაკლებად და ამთქნარებ სასაცილოდ,
იმდენად კეთილი ხარ გიფრთხიან არასოდეს
მტრედები, რომლებიც ძალგიძს რომ დააძინო
უბეში ჩვეულებრივ... და მინდა გთავაზობდე -

პლანეტებს პეშვებით, მოკრეფილს ხმაურიდან,
სიყვარულს პოეტურად, ჩვეული მეთოდივით,
მე მიკვირს რამდენი რამეა ქალური და
მე მიკვირს რამდენი რამეა დედობრივი -

შენს ბავშვურ თვალებში, თვალებში რომლებითაც
ჩემს ჯერ არ დაწერილ სტრიქონებს ახამხამებ,
იმდენად მიყვარხარ რომ სუნთქვაც მომერიდა,
რომ ცქერაც მომერიდა, რომ ისე დავაღამე -

შეცვლილა არაფერი, ცუდად ვარ გაცილებით,
ზაფხულის ქალაქში ყინულის სახლებია...
დავდივარ უშენოდ და შენს მკერდში ნაძინები
მტრედები, ქუჩაში ფეხდაფეხ დამყვებიან.

ფარული ვედრება

დილა იყო,
მზე თვალებში ამოვიდა...
გარეთ ძმები აფხიზლებდნენ ცხენებს,
ნენე იდგა იქვე როგორც ქრისტიანი
და სხვის ღმერთზე ლოცულობდა ნენე...

უყურებ და ხვდები თუ რა რისკი არი
"ქრისტე აღსდგა" - გააყოლო გამვლელს,
ბაბა კოცონს სულს სულივით უბერავდა
და ლექსივით იწყებოდა კვამლი.

შემდეგ ჩემი პატარა ძმაც იღვიძებდა
და საუბარს უძებნიდა საბაბს,
- ბაბა მინდა წავიდე და მოვინათლო,
გეხვეწები, ნუ დამიშლი ბაბა.

ნენე ცრემლებს ერეოდა
და კოროშინს იფარებდა კაბის,
- ეგ არ მითხრა თორემ ჭიშკარს გადავკეტავ
და სახლიდან არ გაგიშვებ ბაბი,

მოემზადე, ხვალ ჯამეში წიგიყვან და
შეგილოცენ მერე უკეთ იარ -
ყოველ დილით სახლში ასე საუბრობდნენ,
თუმც ჭიშკარი არ დაუკეტია

ბაბას,
ღმერთო!...
ერთხელ ისიც გავიგონე,
ნენეს უთხრა თან მოგებით ნიშნის,
ქალო შვილი არასწორად გაგიზრდია,
ზედმეტი აქვთ შვილებს ჩემი შიში,

შემდეგ სექვზე დაისვენა
და ტკივილიც შეერია ხმაში,
- სიკვდილამდე ერთხელ მაინც გამაგონე,
მოსანათლად გაგვეპარა ბავშვი!...

kristiii777

ძალიან მიყვარს ბატონ როინის,,ჩემი ნენე,,

როინი თუ იცით ქრისტიანია ხო, ? ჩემი ნენე რომ აქცს ლექსი იქ ამბობს : ''ჩემი ნენე ჩადრში მალავს ხატებსო'' და რას ნიშნავს ეს ?

კი, ქრისტიანია.

ეს იმას ნიშნავს რომ თურქების ბატონობის დროს ეკრძალებოდათ ქრისტიანობა და ჩუმ-ჩუმად მისდევდნენ!

))

ნოსტალგია. დაკაპო

(ჩემს სომეხ მეგობარს გარიკა კარაპეტიანს რომელიც იბრძოდა აგვისტოს ომში)

- ორივე - ხელია. რომელი მოვიჭრა?
ან მერე როგორ გავამრთელო?
ძალიან პატარაა ხო იცი, როიჯან
ეს ჩვენი დიდი საქართველო -

ამბობდი ხუმრობით, ამბობდი ხალისით და
ბავშვობა - ბავშვობას გავატანეთ
და ფუტკრის ნაკბენი მკლავივით
გაგვისივდა
ეს გული, ოხერი, "ცავატანემ"

ტოლებსაც იმ დღიდან სრულიად გავერიდეთ,
ამინდიც გადაიქცა ტირილად,
მახსოვს სულ პირველად
ჭაჭით რომ დავთვერით და
ლექსი რომ წავუკითხეთ ირინას.

ის თოვლიც მაგონდება წელამდე რომ დადო,
გვქონდა ერთად ყოფნის პატივი,
მკერდზე დაწერილი "საქართველო"-ც დროდადრო
გეზრდებოდა მაცხოვრის კვართივით.

მორიგმა აგვისტომ უეცრად დაიქუხა
და მაშინ ატირება მომინდა
თუმც მაინც სიცილით გითხარი.
დაგაბარე -
ტყვიები წამომიღე ომიდან.

და ასე შევეჭიდეთ სხვადასხვა ბარიკადებს
და მთელი ჩვენი ქუჩა შეიძრა,
დღეს ომში მოუკლავთო, დღეს ომში...
გარიკა, დეე,
ოთახში შემოვიდა შენი ძმა.
.
- ორივე ხელია, რომელი მოვიჭრა
ან მერე როგორ გავამრთელო,
ძალიან პატარაა ხო იცი როიჯან
ეს ჩვენი დიდი საქართველო -

ამბობდი ხუმრობით, ამბობდი ხალისით და
ჩემს თმებსაც შეერია ჭაღარა
და წლებიც გასულან რაც მიწას მიგაბარეთ
და რაც მე ცალი ხელი აღარ მაქვს!...

ნინოს

ზიხარ ფანჯარასთან სახით
ლოიალურ,
გარეთ წვიმებია, შიგნით
წყვეტილები,
რაღაც სასაცილოდ ტირის
როიალი,
რაღაც სასაცილოდ წვიმს და
მეტირები.

კედლის კალენდარზე ზამთრის
ფორმატია,
თეთრი სუფლიორიც მალე
მოგვაკითხავს,
შენ კი იმით ჰგავხარ ახლა
რომანტიულს,
წვეთიც რომ არ არის შენში
რომანტიკა.

სურს რომ დედამიწა ტანზე
დაგახაზოს,
ისე სადისტია ჩემი
ამბიცია,
ოცდათვრამეტი და კიდევ
სამი ხაზი,
ანუ ავად ვარ და ანუ
ამიწია –

სიცხემ, საკუთარი თავის
ემიგრანტი,
მერქვა დეკემბერიც სისხლში
მიჟონავდა,
მაგრამ გეფიცები რაც შენ
შემიყვარდი
სიცხეს გულის მხარეს აღარ
ვიზომავ და... -

რაღაც სასაცილოდ ტირის
როიალი,
რაღაც სასაცილოდ წვიმს და
მეტირები,
ზიხარ ფანჯარასთან სახით
ლოიალურ,
გარეთ წვიმებია, შიგნით
წყვეტილები.

:love: :love: :love: