ალექსანდრ დიუმა

მართალი ხარ, ამერია, მანამდე არამისიც ეუბნება მაზარინის გრაფი დე ლა ფერი ადამიანურზე მაღლა დგასო, თუ რაღაც ასეთი და ათოსი შეაწყვეტინებს.

დანტესს რაც შეეხება, მისი ბოლო სიტყვები "ელოდე და იმედი იქონიე“ ახლაც ცხოვრების დევიზად მაქვს. დიახ!!! :))))))

Nnino

:love: დასასრულიც არაჩვეულებრივია.
მდიდარი წიგნია. სამხრეთული ბუნების კატალანელების ამბავი, იტალიის ამბები, დედაქალაქის განებივრებული არისტოკრატული წრეები, ჰაიდეს და მამამისის ისტორიის სახით აღმოსავლური ელემენტი...

ამ რომანს დიდი წარმატება მოჰყვა გამოქვეყნებისას და დიუმამ მიღებული მოგებით სახლის გარდა ვილლაც შეიძინა. მდიდრულ სასახლეს კი მონტე-კრისტო დაარქვა.

giorgivachadze
რა მომენტი მიყვარს მანდ, იცი? ჟიული რომ "ლორდ უილმორზე" უყვება გრაფს და ეს რო დნება, რა...

და მერე, უკვე მესამე ტომშია, მაქსიმილიანს სიცოცხლე რომ აღარ უნდა და გრაფს უყვირის, რა უფლება გაქვს, ხელს რომ მიშლიო, რა უფლება მააქვს და... მე ვარ ის შავი კაცი, მეეო. :))

Nnino

მე კიდევ ისე მიყვარდა, ფანრის შუქზე მაქვს წაკითხული ეგ წიგნი (დედაჩემი ღამე კითხვას მიშლიდა) :D

გრაფი მონტე-კრისტოც მიყვარს, მუშკეტერებიც
მუშკეტერების გაგრძელებები-არა

პ.ს. კავკასია- ახლახანს ვიყიდე და ძალიან სასაიმოვნო საკითხავია.
მიყვარს დიუმა

This post has been edited by marilis_ on 4 May 2011, 23:57

Nnino

ოო, მომენტები ძალიან ბევრია, რომელიც მიყვარს.
"სამი მუშკეტერი" ჩემთვის უფრო ახალგაზრდულია, დუღს და "გრაფი მონტე-კრისტო" უფრო დაღვინებული წიგნია. წმინდაა ის მეგობრობა, რომელიც "სამ მუშკეტერშია" გადმოცემული და დანტესი კი მარტოსული ტანჯულია, რომელიც იმის მაგივრად, რომ გაფუჭდეს უბედურებისგან, სრულიად გარდაიქმნება და ზნეობრივად ამაღლებული წარმოგვიდგება... ეს ტანჯვა და სულიერი ძიება უფრო აღრმავებს წიგნს.

giorgivachadze
ეს ბებერი ქალი პატარა ბავშვივით ვწკმუტუნებ ახლა...

"ოცი წლის შემდეგში" ათოსი რო დაიბოღმება დ'არტანიანზე, მეფის თავის კვეთის დროს წინა რიგში იდგაო, დ'არტანიანი რომ შემოუსწრებს, - "ოჰ, გრაფ, ცილს სწამებთ მათ, ვინც ადგილზე არ არისო" და მის გამოწვდილ მარჯვენას არ შეიმჩნევს.


უუუ!!!

არა, უნდა გადმოვიღო თაროდან.

გაიხარეთ, ყველა სტრესიდან ერთიანად გავთავისუფლდი.

This post has been edited by Nnino on 5 May 2011, 00:06

Nnino

:)

ეჰ... ამ თემაზე მეც გამახსენდა ბაღნობა...

ეს უკანასკნელი თარგმნილია ქართულად?

არწივი9

მგონი კი.

ამ წიგნს არ ვაპატიებ
ჩააჯვა რა მთელ მუღამში

This post has been edited by Bebbera on 20 Apr 2012, 22:42

ო როგორ მიყვარს :love:

Bebbera

არამისის გარდა ყველა მეგობარი რომ დახოცა დიუმამ? :)

მგონი კი.

სადმე ხომ არ შეგხვედრია რომ იყიდებოდეს?

არამისის გარდა ყველა მეგობარი რომ დახოცა დიუმამ? :)

არამისი ბოლოს საფრანგეთში სხვა სახელით ბრუნდება ხომ?

Galahad

ხო :mad: :mad: :mad:
ბავშვობიდან ცოცხლები რო გახსოვს მერე ტეხავს
და ათოსის და რაულის სცენა ხო საშინელება იყო :mad:
ისე პირველი ხუთი ნაწილი უნდა წაიკითხომაგის და მერე მიატოვო,ეგრე ჯობია :D

ხო,ესპნაეთში დიდებული გახდება და
ჰერცოგი ვიღაც მგონი

This post has been edited by Bebbera on 20 Apr 2012, 23:24

არწივი9

არა. არ შემხვედრია. მე რუსულად მაქვს მარტო. თუ იქნება გამოცემული, ძველი იქნება და მარტო ოჯახებში თუ შემორჩებოდა ან შემთხვევით სადმე ბუკინისტებში.

ესპანეთში ელჩად არის მივლინებული წიგნის დასასრულში.

Bebbera

ჰო, მაგრამ ცხოვრებაც ხომ იცვლება... :) და მუშკეტერებიც ბერდებოდნენ. :)

ჰო, დამთრგუნა.

მე საერთოდ არც წიგნის და არც ფილმის გაგრძელებები არ მიყვარს. "სამი მუშკეტერის" გაგრძელებებს არა უშავს, მაგრამ "ბრაჟელონი" მაინცდამაინც არ მომეწონა, რომ ვაღიარო... მაგრამ მაინც არა უშავს, გმირების სიკვდილიც საგულისხმო არის საკმაოდ. განსაკუთრებით დ'არტანიანის, ხელში მარშალის ახლადმიღებული სკიპტრით რომ კვდება... მთელი ცხოვრების განმავლობაში წვალებაში, ბრძოლაში, აი ისიც, სანუკვარი მიღწევა და... უეცრად სიკვდილიც...