აინ რენდი, გაამერიკელებული რუსი

უი, რაღაც სიახლეა ჩემს თავს და არ ვიცი?

ალექსანდრა91

საინტერესოა
ჩემი წარმოდგენით, ამ წიგნს ძალიან ცოტა რამ აქვს საერთო პოლიტიკურ იდეოლოგიასთან, მაგრამ ზოგჯერ მემარცხენე-მემარჯვენეობის იდეები ისეა გამჯდარი, რაღაც განსხვავებულს რომ ვხედავთ, ჩვენი მსოფლმხედველობისთვის, ის იმდენად უცხოა, რომ წიგნისთვის და ავტორისთვის ბევრი რაღაცის დაბრალებას ვიწყებთ.
არადა, ჩემი ღრმა რწმენით, ლიტ-რას ღირებულებებისგან თავისუფალი პოზიციით კითხვა უხდება. უფრო შეიგრძნობ ავტორსაც და წიგნსაც.

Heart_of_Darkness

რომელიღაც თემაში შენი პოსტების სტილს შპალერი ვუწოდე. მერე ამ მავნეებმა აიტაცეს :დ
ხოდა ახლა ელოდებიან შენს რეაქციას

ხო ასე კარგი იქნებოდა, თუმცა ყველა ავტორი თავისუფალი არ არის მაგ გავლენისგან. ზოგან შეუძლებელია თავისუფლად კითხვა ისე გტენის თავის იდეოლოგიას.

ყველა წიგნი რაღაცის პროპაგანდას ეწევა, ოღონდ გააჩნია დოზებს. ზოგან ბევრია ზოგან ცოტა

აი ფოლკნერის პოსტიდან ჯერ -ჯერობით შემიძლია ნაწილობრივ დავეთანხმო აზრს ინდივიდუალიზმზე და კოლექტივიზმზე, პირველწყაროში სულ მაგაზე იყო ხოცვა.

აი ეს ატლანტზე თქვა პირველწყაროზე თუ ?

ალექსანდრა91

ოხ, ალექსანდრა, ალექსანდრა ...

Inquisitor
მავნე ძაან თბილი სიტყვაა

ალექსანდრა91
არ მჯერა - დამარწმუნე

Inquisitor
ცოტა ადვილები მთხოვე

მივიწევ კუს ნაბიჯებით. რიერდენი უცნაური ტიპი მეჩვენება ჯერ-ჯერობით. ოჯახი რო აკუკავს და ეს ოლიმპიური სიმშვიდით საკუთარ თავთან დიალოგს აწარმოებს თუ რატომ არ უნდა შეეპასუხოს ისე როგორც იმსახურებენ

ასეთი ჩვევა მაქვს- როდესაც ჩემთვის უცნობი მწერლის შემოქმედების გაცნობას გადავწყვეტ, ჯერ ვეცნობი მის ბიოგრაფიას, რათა უკეთ ჩავწვდე მის სათქმელს და სამყაროს…

ზოგჯერ- ეს ყველაფერი ცუდ სამსახურს მიწევს, რადგან, როდესაც გაეცნობი მწერლის პოლიტიკურ შეხედულებებს და მის მსოფლმხედველობას, რომელიც შეიძლება შენთვის არ იყოს მისაღები და ხშირად ობიექტურად ვერ აფასებ ნაწაროებს, რადგან თავიდანვე ნეგატიურად ხარ განწყობილი,რაც აისახება წაკითხულის გააზრებაში და შეფასებაში.

ასე მოხდა აინ რენდისთანც. თავიდანვე თვალში არ მომივიდა რენდის ფილოსოფია და მისი ზედმეტად კაპიტალიზმით აღფრთოვანება. ამის გარდა, წიგნის მთავარი გმირი,რომელზეც ვაპირებ საუბარს გახლავთ ჩემი ერთი მეგობრის ლიტერატურული სიყვარული.


მოკლედ, რენდის "პირველწყარო" წავიკითხე.

თავიდანვე ასეთი ენთუზიაზმით ვიყავი შეპყრობილი: გაგანადგურებ რენდი და შენს ძე კაცს ჰოვარდ რორკმას, რაღაცას მაინც ვიპოვი მაგ ეგოისტ ნაბიჭვარს და გავასამართლებ. შემდეგ შენს წიგნს იაფფასიან მაკულატურას ვუწოდებ და წერტილს დავსვამ-მეთქი.

მიუხედავად ასეთი შემართებისა, სადაც ჩემი ობიექტური ნაწილი მეძახდა, არ შეიძლება ძამიკო ეგრე!

შენ არ ხარ ეგეთი მკითხველი წიგნის დამთავრებამდე რომ გამოაქვთ ვერდიქტი.

აი ასე, შევეჭიდე ამ წიგნს, რომელმაც ჩემზე ძალიან დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა.

თავიდან მინდოდა პიტერ ქითინგის მხარე დამეჭირა, მაგრამ სადაც 50 გვერდი რომ წავიკითხე,კი არ შემძულდა, უბრალოდ შემეცოდა.

ამავე დროს, ძალიან გამიხარდა რომ მე არ ვგავდი ქითინგს.

რორკის რაც შეეხება, ზოგჯერ მისი ლაკონური დიალოგები მაღიზიანებდა, მაგრამ საერთო ჯამში, ღმერთო ჩემო, როგორ მგავს-მეთქი- ამომხედა. მართლა, ძალიან ბევრი საერთო აღმოვაჩინე, განსაკუთრებით მისი ინდივიდუალური მისწრაფება და ოცნებების ასრულების დაუოკებელი სურვილი - საკუთარი პრინციპების ბოლომდე ერთგულება.

ძალიან აღფრთოვანებული დავრჩი რორკოთი. მართალია, ზუსტად ეგეთი პიროვნება ,არა მგონია, არსებობდეს და ზოგჯერ ნერვებზეც მოქმედებს, მაგრამ ძალიან დიდია,აი უდიდესი!

ვაღიარებ, გოგო რომ ვიყო, რორკო იქნებოდა ჩემი ოცნების მამაკაცი.

გადავიკითხე აქ შეფასებები და რატომ სძულს ბევრს ვერ გავიგე, ალბათ შურია.
ეგოისტი იყოო იყო ერთ-ერთი მთავარი არგუმენტი… ვერ დავეთანხმები, მთლად ეგრეც არ არის საქმე, რენდის ძალიან კარგად აქვს ახსნილი რორკოს პერსონაჟით თუ რას ნიშნავს "ჯანსაღი ეგოიზმი" .

ერთი მომენტი მინდა მოვიყვანო წიგნიდან, როდესაც საყვარელი ქალი დომენიკას ეუბნება კი მიყვარხარ, მაგრამ შენ შენი ცხოვრება გაქვს და როგორც მიგაჩნია სწორად ისე მოიქეციო… მე დაგელოდებიო.

განა არსებობს მამაკაცი რომელსაც ისე ძლიერ უყვარდეს ქალი, რომ გაუშვას და არ აიძულოს სიყვარულის სახელით დარჩეს? მე ვერ შევძლებდი მაგას, საყვარელ ქალს ვერ მივცემ უფლებას სხვისი მკლავებში მოექცეს. თუ მაინცდამაინც წავიდოდა, უკან აღარ დავიბრუნებდი, მაგრამ რორკმა ეს შეძლო და გაუშვა ქალი თავისი ცხოვრების დასაწერად.

ხოო, აი რადგან დომენიკ ფრანკონი ვახსენე მინდა ვთქვა, რომ მე არ მომეწონა ეს პერსონაჟი. არც ანტისიმპათია გამჩენია მის მიმართ, მაგრამ ხშირად მაღიზიანებდა მისი მოქმედებები.

რაღაც მხრივ დამრჩა შთაბეჭდილება, რომ მასაც ეშინოდა რორკოს და რომ შეუყვარდა, ამის გამო საკუთარ თავს ადანაშაულებდა.

ის ცნობილი სცენა გაუპატიურების, მე პირადად ნორმალურად მეჩვენა.

კლასიკური გაგებით გაუპატიურება არ იყო, დომენიკას თავად სურდა ეგ. დებილი უნდა იყო კაცი რომ ვერ მიხვდე, იმას,რომ ქალი შენს სანახავად დადის იქ და შენთან სურს სექსი. გაუპატიურება არის, როდესაც ქალს მისი სურვილის საწინააღმდეგოდ ამყარებენ მასთან სექსუალურ კავშირს. აქ, სხვათა შორის, რენდი ქალების ფარულ სურვილს გვიჩვენებს, ანუ რას ვგულისხმობ- ძალიან ბევრ ქალს უნდა თავის ფანტაზიებში საყვარელმა მამაკაცმა დაიმორჩილოს ის მასკულინური უხეში ძალის გამოყენებით და ძალიან მაგრად გაჟიმოს. რა თქმა უნდა, პირველი სექსუალური კავშირი წყვილს შორის, არ არის ეგრე დამყარდეს საჭირო და რეალურ ცხოვრებაში, ბევრი ქალი ფსიქოლოგიურ ტრავმას მიიღებს, მაგრამ ეგეთ სექსზე ბევრი ოცნებობს, როგორც თავში აღვნიშნე.

ასევე მინდა, შევეხო წერის სტილს, რომელიც ძალიან მომეწონა. არა იყო, უაზროდ გაწელილი დიალოგები, ყველა სიუჟეტი დროული და საჭირო გახლდათ,პერსონაჟებიც არ ჰგავდნენ ერთმანეთს და ყველას ჰქონდა რაღაც საინტერესო და მიმზიდველი. გარემოს აღწერა მომეწონა! რასაც ჰქვია ვიგულავე იმ დოინდელ ამერიკაში და თითქოს ვიგრძენი ნიუ-იორკში მზის ამოსვლა. არქიტექტურა ის დამაინტერესა და შემაყვარა, ლამის პროფესიის შეცვლაზე დავფიქრდი და ახალგაზრდა რომ ვიყო უფრო, არ არის გამორიცხული, რომ მართლა მეცადა ბედი.

ერთადერთი რაც არ მომეწონა იყო ფინალი წიგნის, სადაც რორკო გაქრა და უკვე თავად რენდი ალაპარაკდა…
მისი იდეები გადმოგვილაგა და თავს მოხვევა სცადა. აი, სწორედ მანდ გამოჩნდა რორკოს პერსონაჟი გზიდან გადახვევა და რატომ არ არის საჭირო ვიყოთ ჰაუარ რორკო. შენ კაი დალოცვილო, ბოლოს თუ ალ პაჩინოს მსგავსი რეჩი მოსცხე აქამდე სად იყავი ? რეალურად, უფრო ადრე რომ ამოეღო რორკოს ხმა და აეხსნა სხვებისთვის ასე დეტალურად მისი საქციელი ამდენ რამეს ხომ არ გადაიტანდა. ქითინგსაც ცოტა ადამიანურად რომ მოქცეოდა და პასუხის ღირსად მაინც გაეხადა სხვანაირად წავიდოდა საქმე. ქითინგს გარდა იმისა რომ შურდა მისი, ასევე უყვარდა და აღმერთებდა რეალურად რორკოს და მისი ცივი შეხვედრები ტკენდენ გულს. იმას გავიგებდი არაფერი რომ არ აეხსნა არავისთვის და კამიუს ცნობილი პერსონაჟის მსგავსად გაესამართლებია საზოგადოებას….ხოო, მსხვერპლად შეწირვა უფრო კარგი იქნებოდა რორკოს პერსონაჟის, მაგრამ ამავე დროს ვხვდები რატომ არ გაკეთა- ეს რენდიმ. ყველა ქრისტეს მსგავსად წამებული არ უნდა გახდეს… უბრალოდ, ისეთი მომენტი გაიჩითა ბოლოს- ლათინო ამერიკულ სერიალებში რომ არის- ანუ თუ გმირი შეიტყობს პირველ სერიაში ვისი შვილია, მაშინ მორჩა კინო და წავბლაცუნდით სახლში- ბუბა კიკაბიძის თქმის არ იყოს… რორკოს რომ ადრე ესაუბრა ისე როგორც ბოლოს, მის ინდივიდუალურ მიდგომას არავინ დადებდა ბანს. ხალხს რორკოს მოკლე პასუხები და საქმის არ ახსნა უფრო აგიჟებდა, ვიდრე მისი გრანდიოზული იდეები და ხედვები. ისე, ქითინგი სუფთა კაპიტალიზმის ნაყოფია თავის გზით და ქმედებებით.

აუუ, რამდენი დავწერე, მეც კაი გრძელპოსტა გავიჩითე, უბრალოდ ჩემი პოსტი გლეხურია :დ

მოკლედ, ძალიან მომეწონა წიგნი და ჩემზე დიდი შთაბეჭდილება მოახდინა.

ყოჩაღ რენდის!

ახლა მისი მეორე წიგნი დავიწყე.
უფრო კარგიაო ამბობენ, მაგრამ მე ჯერ არ მომწონს.

პ.ს კიდევ ერთხელ, ძალიან მაგარი ყოფილა აინ რენდი!

ეს მეორე წიგნი არ მომწონს ჯერჯერობით
დიდი რომ არის შეიძლება მაგიტომ ვერ ვუდებ გულს

იყო და არა იყო რა, რენდზე უკეთესი რა იქნებოდა.
ჩაკლული თემის და სულისკვეთების ფონზე, რობაქიძის კითხვა დავიწყე. რობაქიძე არ არის ჩემი საყვარელი ავტორი, ვაღიარებ მის სტილს, ინდვუდუალიზმს, მაგრამ რაღაც ბოლომდე არ მომწონს. შეიძლება ის, რომ რამდენჯერმე მიწევს მისი ნაწარმოებების კითხვის დაწყება, მცდელობების მიუხედავად დასასრულამდე იშვიათად თუ მივდივარ. იმდენად სპეციფიკური წერის მანერა აქვს ზოგჯერ, მაგ. ,,მცველნი გრაალისა", გადაპრანჭულობის შთაბეჭდილებასაც კი ტოვებს.
,,ჩაკლულ სულში" იმ მომენტამდე მივედი, სადაც ანტაგონისტი კომუნისტების მიერ თავადის სახლში შეჭრას, ყველაფრის ლეწვა-გლეჯვას, ქურდობას და ცხენის გატყავების პროცესს აღწერს. ამ სცენის არაერთი ანალოგია რენდის წიგნებშიც მიპოვია და ამ ორი ავტორის შედარება მომინდა.
ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, რომ რობაქიძე გვაჩვენებს იმ სიძულვილს, ჩაგვრის მცდელობას, რომელიც გამკულაკებლებში არსებობდა. მარტივი იდეებით: ის ჩვენზე უკეთესია, მოდი გადავუაროთ, ყველაფერი წავართვათ რაც აქვს და ა.შ.
კლასებს შორის არსებული სიძულვილი და შურისძიების წყურვილი იმდენად აბრმავებს ბრბოს, თავისთვის მყოფ ჯიშიან ცხენსაც კი ცოცხლად ატყავებენ, მხოლოდ იმიტომ, რომ ის ჯიშიანია და მათ არ ეკუთვბით.
რობაქიძე ამ მონაკვეთში კარგად აღწერს გსაბჭოების პირველ პერიოდს. არადა, რომ დაფიქრდე, განა არისტოკრატიის წარმომადგენლები ასეთი სისასტიკის ღირსები იყვნენ, მხოლოდ იმიტომ, რომ მეტი გააჩნდათ, წოდება და უკეთესი განათლება ჰქონდათ?
რა თქმა უნდა არა, მაგრამ ლებონის არ იყოს, გაბოროტებული და დაბოღმილი მასა, მარტივი იდეებით იმართება: ის ჩვენზე მდიდარია, განათლებულია, ჩვენზე მეტი შესაძლებლობა აქვს, ამ შესაძლებლობების გამო ჩვენგან განსხვავებული მომავალი ექნება ე.ი. ყველანაიარად ხელი უნდა შევუშალოთ მას, ,,გავითანასწოროთ", დავარბიოთ და მისი სახლი შევურაცხყოთ ,,სამართლიანობის" მიღწევის მოტივით. თითქოსდა შეიძლება ამ ხალხის გაგება, სამართლიანობაში და გათანასწორებაში ,,მათზე უკეთესზე" შურისძიების წყურვილი რომ არ იმალებოდეს. თავდაზნაურების ფოტოებს ვათვალიერებდი და დახვეწილი ადამიანების შთაბეჭდილევა დამიტოვეს, ბრბოსგან განსხვავენით.
ჰოდა, რობაქიძე მხოლოდ აღწერს ამ ფაქტს, ამ დაბოღმილი მასის სისასტიკეს, თან ისე აღწერს, რომ ამ მასასთან ბრძოლაში განწირულობის შეგრძნებას ესმევა ხაზი.
აი, რენდი კი სხვაა, ამ დაბოღმილი ბრბოს ბოღმის, ხელოვნური გათანაბრება/გათანასწორების შურისძიების წყურვილის ხატოვანი აღწერის გარდა, რენდი რეალობის ისეთ ვერსიას ჰქმნის, სადაც ინდივიდს შეუძლია გაიმარჯვოს და ამ თავისი გამარჯვებით სათანადო პასუხი გასცეს ყველას.

მაგრამ რომელი ვარიანტი მოგვწონს? ან რომელია რეალური?
ზღაპარი, კეთილი დასასრულით თუ რეალობა? რენდი თუ რობაქიძე?
ალბათ, განწყობაზეა დამოკიდებული,
ჩემი წარმოდგენით, რეალობას ეს ვარიანტი შეესაბამება:
რადგან ესთეტიკა, ეთიკა და განთლება ყოველთვის დამარცხდენა უხეში ძალის წინააღმდეგ.
პრინციპში, ესეც კარგი მაგალითია:

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

Katana_

რენდის მდ. სქესის მკითხველებში რორკზე დასველების კოეფიციენტის დათვლას მოგანდომებს ისეთი ფრაზაა
ჩემთვის, ამ წიგნში რორკი როგორც ოცნების მამაკაცი კი არ არის საინტერესო, არამედ რორკად ყოფნის პერსპექტივაა მიმზიდველი.ძალიან მიმზიდველი.
ჰმ, საინტერესო კია: რორკად ყოფნა თუ რორკთან ყოფნა ?
შენ ჯონ გოლტი უნდა ნახო, როგორია. უფრო რეალური პერსონაჟია, მეტი ემოციით...

დომენიკ ფრანკონს რაც შეეხება -ჩემი ნაშაა ეგ. სტრესს ტესტებს უწყობს ტიპებს, იმის გასარკვევად თუ ვინ გაუქაჩავს და ვინ არის ღირსეული მოწინააღმდეგე.

ქლესა ტიპებს რომ ხვდები, რომესალაც არც ინდივიდუალიზმი აქვთ და არც ნიჭი, წარმატების მიღწევის მარტივ გზებს ირჩევენ, შრომის ნაცვლად კავშირებს იყენებენ ასეთ ტიპთან რა აქვს რორკს საერთო?
რა გულის ტკენაზეა საუბარი?
შური ყოველთვის იარსებს, მაგრამ კიტინგმა რორკისადმი ,,სიყვარულის და მეგობრობის" მოტივით არაფერი გააკეთა, თუნდაც მაშინ როცა რორკს უნიდან რიცხავდნენ, სიტყვაც არ შეაშველა, არც მაშინ როცა სამსახურს ეძებდა და კიდევ ბევრჯერ. მხოლოდ მაშინ აღიარა რორკი როცა თავისი პოზიციები და საზ. მდგომაროება დაკარგა. პოროქოღ, ეოეკის დახმარება ესაჭიროებოდა. ასეთი ტიპები კი, ჩემი ღრმა რწმენით, რაც შეიძლება შორს უნდა გაუშვა.

This post has been edited by Heart_of_Darkness on 16 Apr 2020, 15:31

Faulkner

ერთხელ, ჩემს თავს, შენს ამ პოსტზე, ვეკამათე და ყველაფერზე პასუხი მქონდა, გარდა ერთისა

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

,,შლუხენბაუმს" რატომ ეძახი?
ეს ჯერ ვერ გავშიფრე

Heart_of_Darkness

თან ყველაფერზე. მერე კიდე, ამპარტავანი რატო ხარო ისე საკუთარ თავთან კამათი კაი იდეაა, შეიძლება მეც მოვუძებნო პასუხები ყველაფერს

კარგად ირითმება ზოგადად ეგეთ აზროვნებას შლუხურს ვეძახი და იმიტო. მაგრამ ეგ უკვე მარტო შლუხურიც არაა. შლუხური ბოდვაა, რეალობას აცდენილი.

მარტო მე არ ვფიქრობ ეგრე. ეს რაც ვიპოვე.

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

ჩემი აზრით,არსებობდენ,არსებობენ და კიდე იარსებებენ რორკის მსგავსი ადამიანები,უბრალოდ ჰეფიენდით არა მგონია დაასრულონ თავიანთი მოღვაწეობა



მე ამ წიგნს ვერაფერს დავუწუნებ,რენდის ფილოსოფიას ბოლომდე არ ვიზიარებ,მაგრამ წიგნი მართლა კარგი მოტივატორია და საკმაოდ კარგად იკითხება

ის მეორე არ წამიკითხავს ჯერ

რატომ აკრიტიკებენ არ მესმის . რორკის ისტორიაში ყველაფერი მევასება, ალბათ ქალი თუ დაწერდა იდეალურ კაცზე მსგავსს

ის მომენტი მახსენდება, რორკი ქალაქგარეთ შეკეთაზე მუშაობს და დომინიკი ჩაადგება, გაილ უაინდედს მივყვები ცოლადო უნდა ახაროს ჰოდა ერთხელ მაინც გავაკვირვეო, ადამიანური ემოცია დავინახე მის სახეზე წამიერადო და მალევე რო უსრულებს რორკი. აი მე აქ გთხოვდი ეხლავე დარჩენას და ცხოვრებასო, და ვერ შეძლებ შენ ვიციო. იმენა ქალის არსში ჩამწვდომი სიტყვებია და მტკივნეულად სასიამოვნო. და მისის ფრენკონი აღიარებს ისევ რორკის სიძლიერეს))

This post has been edited by oqrialeli on 15 May 2020, 14:15

oqrialeli
მარტივია აქ რატომაც მოდის კრიტიკა