აინ რენდი, გაამერიკელებული რუსი

თავიდანვე დავიწყე ჩემ თავს და რორკს შორის პარალელების გავლება, მაგრამ რაც წინ მივდიოდი უფრო და უფრო ვშორდებოდი.. ძალაუნებურად გინდება მისი მსგავსი იყო, მაგრამ ხვდები რომ ვერასოდეს მიუახლოვდები.. მეტიც, იმის სურვილიც კი გამიჩნდა დაღუპულიყო, დაცემულიყო, სულიერად გატეხილიყო.. კი ნამდვილად უნდა არსებობდნენ მისი მსგავსი ადამიანები და ამას თავის ბოლო მონოლოგში კარგადაც ხსნის, მაგრამ რა აუცილებელი იყო ასე მწვავედ გვეგრძნო განსხვავება ჩვენსა და მათ შორის?

მეც.. მართალია დიდი შეურაცხყოფის ფასად მაგრამ მაინც.. ვინც არ უნდა წაიკითხოს მეორე სუნთქვას გაუხსნის და როგორც არასდროს ისე შეეცდება ფეხზე დადგეს..



პ.ს

გაწითლებულიც მახსოვხარ

გახარებულიც

დაბნეულიც

პ.პ.ს

ისე, სულ ცოტა მაგრამ ეს მიზანი მქონდა..

This post has been edited by DoomVS: on 20 Jan 2013, 10:51

არადა ჩაკლულ-ჩამარხულ ღირებულებებს ასხამს წყალს და გამოყავს მზის შუქზე, რო ცოტა მოძლიერდეს. თუნდაც ის "გაუპატიურების" ნაწილი. რამდენიმე საათი ვფიქრობდი რა მოვლენა იყო. (თან მაშინ პატარა ვიყავი, შედარებით ). რკინის თაღი შემოერტყა ფსიქიკას ბოლოს, რომ მივხვდი.

ჰმმმ.

И вот уже люди хотят видеть страдания других, чтобы самим быть добродетельными.

აი ეს Kიდევ არი დასავლური ეკონომიკის ფორმულა. "You need to create problems to create profit" . საბჭოეთის შემდეგ რომ ეს სისტემა Gხვდება ალტერნატიულ გადამრჩEნელად, გამწარდები, აბა რას იზამ.

Georgian Rabbit

მე ვერ მივხვდი. მომცემ მინიშნებას?

საბოლოოდ მაგარი ნგავია ის რორკი. იდეალური ადამიანი კი არა, ერთი თვითკმაყოფილი, ეგოისტი ნაბიჭვარია.. თავის თავში დარწმუნებული, ჯიუტი ნაბიჭვარი..
ის გაუპატიურების სცენაც ეგ იყო.. ტიპი ისეთი ეგოისტია სიყვარულის აღიარების შერცხვა და ყველაფერი ვნებას გადააბრალა.. აქ მეორე ვარიანტიცაა, უბრალოდ არ უნდოდა, რომ შეყვარებული ყოფილიყო იმიტომ, რომ მიხვდა შემდგომში ამ სიყვარულის გაწირვა მოუწევდა.. თუ ასეა მაშინ მშიშარაც ყოფილა, იმიტომ რომ მან სიყვარული მაინც გაწირა ოღონდ არა თავისი არამედ დომენიკის..
რომ ვთქვათ რა გაწირა რორკმა იდეისთვის? არაფერი დედამიწის ზურგზე, არაფერი თავისი, მაგრამ ყველაფერი სხვისი.. დატოვა ათასობით ბავშვი უსახლკაროდ? მაგრამ თუ დატოვებდა ერთ ბავშვს ოღონდ თავისას? თუ კი მაში მაინც ნაგავია და თუ არა მაშინ ხო უფრო მეტი..

ვოტ, გაედო რორკს

აჰაჰა ვაახ, როგორ გაუბრაზებიხარ.

რატომ ივიწყებ იმას, რომ დომენიკს უნდოდა ეგ ყველაფერი?

თვითონ აინ რანდს ძალიან ხშირად ეკითხებოდნენ მაგ სცენის შესახებ- რატომ გამოიყენა ეს ძალადობა წიგნში, რომელიც ობიექტივიზმს უყრიდა საფუძველს, იმ გმირებს შორის, რომლებიც იდეალის მოდელებად გამოყავდა. არადა თუ კარგად გაიცანი ეგ გმირები, მიხვდები, რომ ზუსტად შეეფერებათ ეგეთი სექსი.
ეგ არ არი გაუპატიურება. აგრესიულია დომინიკი და ყველანაირად ცდილობს რორკშიც აგრესია გამოიწვიოს, რორკიც კარგად ხვდება მისგან რას ითხოვენ და მისცა.
იდეალური სცენაა.

ხო და ზუსტად მაგას ვამბობ, ორივეს ნამდვილად შეეფერებათ ეგეთი სექსი და მაგიტომაც შორდებიან იდეალური ადამიანის მცნებას.. არ ვიცი რატომ უნდოდა რენდს რომ იდეალური ადამიანი ყოფილიყო სიყვარულის გარეშე..
ფაქტია რორკს არაფერი არ გაუკეთებია დომენიკისთვის, არც მათი "სიყვარულისთვის" და ბოლოს თუ ერთად არიან იმიტომ რომ დომენიკმა გადაწყვიტა ასე და რორკმა..

ვაახ, ძნელია ამაზე აქ იკამათო.. იმდენი მაქ სათქმელი ამას რა დაწერს.. ლუდთან იქნებოდა კარგი ამის გარჩევა..

ეეეჰ, მე და შენ ყმაწვილობაში ესეთები გაგვირჩევია? სევდა მომეძალა..



This post has been edited by DoomVS: on 10 Feb 2013, 23:57

DoomVS:

ისედაც თავი მაქვს გასიებული, ნუ იმასშვრები და reveal yourself!

DoomVS:

გმადლობ . .

მეორე წიგნის თარგმნაზე არაფერი გსმენიათ? თითქოს დააანონსეს..

თარგმნის პროცესშია მაგრამ მინიმუმ წლის ბოლომდე არ იქნება... 1000+ გვერდიანი წიგნია და )

კარგია, რა გზა გვაქვს დაველოდოთ.
იგივე ხალხი თარგმნის? პირველწყარო კარგი თარგმანია..

DoomVS:
უი მაგდენი არ ვიცი

„ისეთი დღეებიც გელის ხელებზე რომ დაიხედავ და ერთი სული გექნება, მიამტვრ მოამტვრიო ირგვლივ ყველაფერი, იმიტომ რომ ყელში ამოგიყვანენ ყველაფერს... და ამაზე უარესი კიდევ ისაა, ავტობუსში რომ ახვალ და მძღოლი რომ ბილეთის ფულს გთხოვს, შენ კიდევ გეჩვენება – მასხრად მიგდებს, ჩემს ცარიელ ჯიბეს დასცინისო...მერე კიდევ სადმე კუთხეში მიდგები ხალხით გატენილ დიდ დარბაზში, ვიღაც იდიოტი კი, შემაღლებულიდან, სწორედ შენს საყვარელ შენობებზე ილაპარაკებს, იმ საქმეზე, რაზეც თავფეხიანად შეყვარებული ხარ, და ისეთ სისულელეებს ილაპარაკებს, იფიქრებ – აი, ახლა ადგება ვინმე და ჩამოაგდებს იქიდანო... ხალხი კი ტაშს დაუკრავს. შენ კიდევ ყვირილი მოგინდება, ოღონდ ხმასაც არ გაიღებ, იმიტომ რომ უკვე აღარც ის გეცოდინება, ვინ მართალია და ვინ – მტყუანი. ეს ხალხი მართლა არსებობს, თ უკვე შენ გეჩვენება რაღაც რაღაცეები; ყველა ასე გამოშტერდა გარშემო, თუ ეს შენ ვეღარ აზროვნებ საღად... ყვირილი მოგინდება მეთქი, მაგრამ რა აზრი ექნება რა – შენი ენა აღარავის გაეგება იმ ბრბოში და საერთოდაც, ისე გაგწევენ გვერდზე, როგორც უსარგებლო ნივთს, არათუ ხუროთმოძღვრებაზე დაგაცდენინონ სიტყვა! ეს გინდა?!
რორკი ქანდაკივით იდგა, ლოყებჩაცვენილი, გახევებული; სახე მოქუფროდა, ჯიქურ მზერას არ აცილებდა კამერონს.
– ერთ დღესაც ისეთ ნახაზს დახაზავ, მის წინ მუხლის მოყრა მოგინდება; ვერც დაიჯერებ, არადა, სწორედ შენი შექმნილი იქნება! მერე სამყარო მშვენიერი მოგეჩვენება, ჰაერში გაზაფხულის სურნელს იგრძნობ და ყველა შეგიყვარდება, დაასკვნი კიდეც, ბოროტება საერთოდ არ არსებობსო. შენი ნახაზებით ხელდამშვენებული გამოხვალ შინიდან, ნაოცნებარი ნაგებობის აშენების იმედით, რადგან ოდნავი ეჭვიც არ გექნება, როგორ შეიძლება, ამ ნახაზების პირველივე მნახველი დაუყოვნებლივ საძირკვლის გათხრას არ შეუდგესო. თუმცა შინიდან შორს წასვლას ვერც მოახერხებ – იმიტომ რომ ლამის კარებთანვე შეგაჩერებს გაზის გადასაჭრელად მოსული მოხელე. არადა, საჭმელიც ბევრი არაფერი გექნება მომარაგებული, მთელ ფულს ხომ ნახაზების მომთავრებას მიახარჯავ, ჭამა კი ყველას უნდა და საკვებიც მუქთად არ იშოვება... კარგი, ეგ დიდი არაფერი, მაგაზე იქნებ გაგეცინოს კიდეც ,მაგრამ ბოლოს და ბოლოს ვინმე საჭირო კაცის კაბინეტში რომ მოხვდები, თავბედის წყევლას აი სწორედ მაშინ დაიწყება – ნეტა გამაქრო და ახლა აქ არ ვიდგე, ნეტა თვითონაც არ მესმოდეს, როგორ ვეხვეწები, როგორ ვემუდარები და ვეპირფერები ვიღაც ნაძრალასო. თავი შეგეზიზღება... არადა, ამასაც აიტან, ყველაფერს ჩაყლაპავ, ოღონდ კი იმ შენობის აშენების ნება მოგცენ, რას არ მოითმენ, გულ–ღვიძლს ამოიგლეჯ საკუთარი ხელით, ოღონდ კი დაითანხმო, დაანახო, რა ცეცხლი გიბუგავს შიგანს. ის კი გეტყვის, გულწრფელად ვწუხვარ, მაგრამ ხელშეკრულება ეს–ესაა გაი ფრენკონთან გავაფორმეო. შენც შინ დაბრუნდები და იცი, რას იზამ? ატირდები. ქალივით, ანდა ბებერი ლოთივით... ან დაჭრილი მხეცივით აყმუვლდები. აი, ასეთი მომავალი გელოდებათ, მისტერ რორკ – ეგ გხიბლავთ, მაგაზე ოცნებობთ?
– ეგრეა, – თქვა რორკმა.
კამერონმა მზერა აარიდა; თითქოს თავიც ჩამოუვარდა, ნელ–ნელა, მძიმედ, ვიდრე ნიკაპი მკერდს არ დააბჯინა. გაქვავებული იჯდა, მხრებჩამოყრილი, კალთაში ხელებდაკრეფილი.
– ჰაუარდ, – წაიჩურჩულა ბოლოს, – ეს მე ჯერ არავისთვის მითქვამს...
– მადლობელი ვარ. – მიუგო რორკმა.
როდის-როდის, კამერონმა ისევ ასწია თავი.
– ახლა წადი, – ხმა დამშვიდდებოდა, – ბოლო დროს ბევრი სამუშაო გქონდა. ხვალაც მძმე დღე გელის. მერე ნახაზებისკენ გაიშვირა ხელი – ძალიან კარგია. ვიცოდი, რაღაცას მოიფიქრებდი, მაგრამ ასაშენებლად ჯერ მაინც არ ივარგებს. გადაკეება მოგიწევს. ხვალ აგიხსნი.