სტატისტიკურად რომელ მწერლებზე აჟრჟოლებს ყველაზე, მეტ ადამიანს??

ძალიან მოდაში შემოვიდა ცნობილი და ასე ვთქვათ მასაში პოპულარულ მწერლების კრიტიკა. მერე რა, რომ ბევრი კითხულობა ჭილაძეს, მარკესს, ბულგაკოვს, ამიტომ ცუდი მწერლები არიან?
ეგრე, ქუჩაში რომ გახვიდე 10 დან 10 ივე გეტყვის, რომ მისი საყვარელი პოეტი გალაქტიონია, მაგრამ ერთ ლექს ვერ დაგისახლებენ, წამლად რომ გინდოდეს ამით ჩემს თვალში არაფერი აკლდება და ვის თვალშიც მაგის გამო მწერალს, პოეტს რამე აკლდება, მაგას აკლია მაგრად
ტავტოლოგიიზა ბოდიში

merciamercia
გეთანხმები, ხშირად მეც ვყოფილვარ ასეთი გავლენის ქვეშ მაგრამ ამ დროს მწერალს კი არ აკრიტიკებ, არამედ საზოგადოებრივი აზრის მიმართ გიჩნდება პროტესტის გრძნობა და ქვეცნობიერად ხდება ამა თუ იმ მწერლის უკუგდება, მე ასე ვარ და სხვისი არ ვიცი

კაცია და გუნება მართლა
ზოგი ისეთ მწერალს წერს ჩემთვის რომ წარმოუგენელია მასზე გაგაჟრჟოლოს
შეიძლება მე რომელ მწრალზეც მბურძგლავს იმაზე სხვას გაეცინოს

ზოგადად არ ვიცი ძალიან მიჭირს უცხოურზე "გაჟრჟოლება". ასეთი ახლობელი და ახლოს მყოფი რა უნდა წავიკითხო. მესმის არის დოსტოევსკი, ყველა ნაწარმოებია ძალიან დიდია, კარამაზოვები რომ დავიწყე ღამეები ვერ მოვწყდი, დანაშაული და სასჯელის მერე რამდენი ხანი ვფიქრობდი რასკოლნიკოვის საქციელზე მაგრამ გაჟრჟოლება მაინც არ იყო ეს. როცა ვთქვათ რობაქიძის კითხვისას მბურძგლავდა განუწყვეტლივ ვამეხზე, ირუბაქიძეზე , "ლაშხის გოგო მატასი, მსურს გაკოცო ათასი" <3
მითუმეტეს არ მესმის რემარკზე ან უარესი სელინჯერზე დაბურძგვლა. მითუმეტეს "თამაში ჭვავის ყანაში", ბანანა თევზას ამინდი უფრო ჩამწვდომია ჩემთვის ვიდრე თანამედროვე თინეიჯერის აქეთ-იქით ხეტიალი. მე მაპატიეთ

ეს ადამიანი კი ერთდართი და განუმეორებელია ჩემთვის.



This post has been edited by Nobodys Fault but Mine on 8 Dec 2013, 23:10

თემამ დამაინტერესა, შემოვედი და ძალიან გვიან მივხვდი რომ სიტყვა "აჟრჟოლებს" დადებითი კონოტაციის ყოფილა