ჩვენი საყვარელი ლექსები,, VII ნაწილი

ის მიდიოდა ქუჩაში ერთი,
მას მიჰყვებოდა წვიმა და ქარი;
მისთვის იმ წამში არ იყო ღმერთი,
მისთვის არ იყო ქრისტე და ჯვარი.

იგრძნო, რომ მაინც საოცრად ცხელა.
გადიძრო ქუდი. მხურვალე შუბლი.
წვიმის წვეთები მარცვლების ხელა,
სიამოვნება ამ გრილ ღრუბელით.

თითქოს არ გრძნობდა სახლებს და კედლებს,
ძილით დაბურულს არ გრძნობდა მხარეს.
ეტლები ცვლიდნენ მიმავალ ეტლებს,
როგორც სიზმარში მხარე ცვლის მხარეს.

როგორ, საიდან არ იცის თვითონ.
ის უცნობ ხიდზე დგას. სხვაა ხიდი.
მძიმეა ტვირთი? მაშ სხვებმა ზიდონ,
ის ახლა გახდა წყნარი და მშვიდი.

The Maiden's Nights

Unplaited braids of maiden's hair
Down to her waist fall free;
Her heaving breasts are now revealed
Like waves amid the sea;
Her hazel eyes are gleaming fair,
Like stars at night they shine;
Her snow-white arms are now outspread
As longing to entwine
A young man's form—her fingers tense,
Sunk in her pillow cold,
Grow numb and rigid there. She weeps;
Her hands at last unfold:
"What use is all my grace to me,
My soft and dove-like eyes,
My supple shape . . . If I have not
A husband as my prize?
If none I have whom I may love,
With whom my soul may meet? ...
My heart, my heart, how hard it is
For you alone to beat!
With whom, alas, am I to live,
O wicked world? Ah me,
What use is reputation's fame
And my virginity?
I want to love, I want to live
With heart and not with face!
The wicked people round about
Are envious of my grace!
They call me proud, they call me vain,
And they are not aware
Of all the longing in my breast
That life has hidden there ...
But let them call me what they will —
The sin be theirs! But only,
Dear God, pray shorten for my heart
These nights so dark and lonely,
So difficult for me to bear!
By day I'm not alone:
Out in the fields, I greet the fields
And there forget my moan.
But in the night ...
Her voice was mute.
She drooped, a weeping willow,
Stretched out her arms, and fiercely sank
Her fingers in the pillow.

Taras Shevchenko
* * *
არწივი

კარგ ყმად ვინა ვსთქვათ, ვაჟებო,
ნათქვამი არა გვცხვენოდეს,
მსმენლის გულს აბორგოვებდეს,
არავის არა სწყენოდეს?
ვინა, ვინ არი კაი ყმა,
ვის ტანზე ხმალი ჰშვენოდეს?

მიდით, იქ მიდით, სადაცა
ხალხი ხალხზედა ჰღელავდეს,
მტერი ჩვენ გვცემდეს, ჩვენ - მტერსა,
ხმლები, ხანჯრები ელავდეს.
სისხლის ტბა მუხლებს სწვდებოდეს,
ცოცხლები მკვდრებსა სთელავდეს;
ფარების დადგეს ჯღრდეები,
თვალები თვალებს სწველავდეს;
მოციქულობდნენ ტყვიანი,
შუბები შუბებს სწვერავდეს.
ჭიაფრად მუზარადებსა
სისხლის წვიმაი ჰფერავდეს;
დაგელაობდეს სიკვდილი,
სუდარაებსა ჰკერავდეს.

ვინც მიეგებოს მტერს წინა,
წინ-წინ ვინც რისხვას ეტყოდეს,
სახე სისხლგადამდინარი
ტკივილს არ გამოიტყოდეს,
თავზარსა სცემდეს სიკვდილსა,
ზედ ქორებულად ფრინავდეს,
სიცხეში სიოდ დაჰბეროს,
დაათბოს, როცა ჰყინავდეს.
პირველად ომის დამწყები
ბრძოლის ველს ბოლოს სწირავდეს;
სხვანი იყოფდენ ნადავლსა,
ის ისევ მტრის წინ გრგვინავდეს;
მიძღვნილსა საუფროსოსა
ამხანაგებსვე სწირავდეს.
დარაჯად ედგას ლაშქარსა,
როს ის ღრმა ძილით ხვრინავდეს.
სწორს ფიქრს აძლევდეს თემ-სოფელს,
ცდუნება არა სძირავდეს.

მტრის ჯავრის ედგას ლოგინი,
მტრის ჯავრი საბნად ჰფარავდეს.
იქ იდგას ხმალამოწვდილი,
საც ძალა აღმართს ჰკვალავდეს,
დაბეჩავებულს სიმართლეს
უსამართლობა სძალავდეს.
სხვისა იუბნოს სახელი,
თავის გარჯასა ჰმალავდეს.
მზედ იდგეს ხევსურეთისა,
უხვად შუქს ჩამოჰლალავდეს.
სჯობ, მოკვდეს მშიერ-ტიტველი,
კვდებოდეს, არა გმინავდეს;
თავის სამარხად, სუდრადა,
მარტო სახელსა სწირავდეს.

ვადღეგრძელებდეთ ცოცხალსა,
მკვდრისა ვსვათ შესანდობარი.
წყლული სცნას დედის კოცნადა,
თავის ლოგინად - სამარი,
საკაცე - თავის ლურჯადა,
ქვა-ლოდი - ნაბდად საფარი,
ქალისა, რძლისა ქვითინი
ეგონოს სიცილ-ხარხარი,
დენა ცრემლისა - ხორხოშა,
ღრუბელთა გადმონაყარი.

სულეთს შავიდეს ხმლიანი
ლაღი ლაღისა ცხენითა,
წინ მიუძღოდეს არწივი
ხმით მოყაშყაშე, ფრენითა.
ქება უყივლონ გმირებმა,
გადასრულებმა ჩვენითა.
ერეკლემ ხელი მაჰხვიოს,
დაისვას თავის გვერდითა,
გამაეგებოს თამარი
მცინარი, თავის ფეხითა.
გახარებული უფალი
კარგს ყმას ჯვარს სწერდეს ზენითა.
ანგელოზები ხარობდენ,
ალ-ქაჯნი იყვნენ წყენითა.

აი, ვინაა კაი ყმა,
მოსაგონარი ქებითა!
არა თქვენ, სადიაცენო,
რო ძროხებივით სძღებითა;
ღამე მაძღრები დასწვებით,
დილით მშივრები სდგებითა;
თავის ჯამს ჩასცქერთ, საქვეყნოდ
არცროს არ გამასდგებითა.
თავისად სცოცხლობთ, მცონარედ,
ლეში ალაღოთ, ჰკვებდითა;
გაიგებთ კარგის გარჯასა,
გწყინსთ და შურითა ხდებითა;
უქმად ჩამაჰლევთ სიცოცხლეს,
უქმად საფლავში სწვებითა.
დაჰკარგავთ სააქაოსა,
ვერც საიქიოს სწვდებითა.
არ იცით, დასჩნდით რისადა,
ან რისათვისა ჰკვდებითა!

ვაჟა-ფშაველა

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
ბოროტისაგან კეთილი შურით ვერ განარჩიესო,
მაცხოვნებელი შენ მათი წამწყმენდლად მიგიჩნიესო,
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
ღვთის საიდუმლო გაგტეხეს, გულში ვერ დაგიტიესო,
ოცდაათ ვერცხლად გაგყიდეს, ისიც კი განაბნიესო,
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
შეგიპყრეს თვისი დამხსნელი, საბელი მოგახვიესო;
მაგრა შეგიკრეს ხელები, უფალსა არა გთნიესო,
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
ავაზაკზედა გაგცვალეს, ბარაბა მათ ირჩიესო;
ურიგო სიტყვა შეგკადრეს, გაგლანძღეს, გაგათრიესო,
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
ფრჩხილთა გიყარეს ლერწამი, ნუნები აგატკიესო,
ყვრიმალს გცეს თვალებ-აკრულსა. გკითხეს: ვინ გცემა, თქვი ესო?
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
ბრალი ვერ გპოვეს, დაგსაჯეს, პილატე მოგისიესო,
ბრალობის სისხლი თავზედა შვილითურთ გარდინთხიესო.
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
ხელ-დაბანილთა შოლტით გცეს, მსხვერპს სისხლი შეურიესო;
დაგადგეს ეკლის გვირგვინი, გოლგოთას მიგიწვიესო,
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
შესამოსელი გაგხადეს, ქლამინდი მოგახვიესო!
ჯვარზედ გაგაკრეს. ხელ-ფეხთა ლურსმანი გაგიწიესო,
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
წყალი ითხოვე, მოგართვეს, ძმარში ნაღველი რიესო;
წმინდასა შენსა საღმრთოსა გვერდსა ლახვარი მიესო,
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
მოგკლეს უბრალო ბრალითა, ქვეყანა შეარყიესო;
მზე დანაბნელეს, მთვარეცა, ვარსკვლავნი დააფრქვიესო.
თავს კრეტსამბელი განაპეს, ბოლომდი შუა ხიესო.

ჯვარით გარდმოგხსნეს, წაგგრაგნეს, ტილოში წაგახვიესო:
დაგმარხეს, მკვდარსაც არ გენდვნენ, გარს მცველი შემოგხვიესო.
ჰქმენ სულგრძელება მათზედა და დასთმე შენ ჩვენთვის ესო!
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ჰქმენ სულგრძელება მათზედა და დასთმე შენ ჩვენთვის ესო!
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

ვაი, რა კარგი საჩინო რა ავად მიგიჩნიესო!
არ ვიცი, რად ქნეს უგბილთა, ავი რა შეგამჩნიესო?
მკვდარს აღუდგენდი, კურნავდი კეთროვანს, წყალ-მანკიერსო;
ბრმას თვალთ უხელდი, ცისცისად არჩენდი ეშმაკიერსო.

უტყვს ენას ძღვნიდი, ყრუს – სმენას, საპყართა – სვლას შვენიერსო,
პურს მცირეს დიდად, წყალს ღვინოდ უქცევდი, - ჭამე, სვი ესო.
ამის მეტს არას ეტყოდი: ესევდით ღმერთს ზეციერსო!
მშვიდად ცხოვრებდით, ნუ უზამთ ერთმანეთს თქვენ უდიერსო!

განიკითხევდით გლახაკთა, ასმევ-აჭმევდით მშიერსო;
რასაც კეთილს იქმთ, ღმერთი თქვენ მოგაგებთ მის მაგიერსო!
ორსავ გზას წრფელს წინ უდებდი: ხორციელს და სულიერსო.
ამის სანუფქოდ შენ მათა სიკვდილსა შეგამთხვიესო!
ჰქმენ სულგრძელება მათზედა და დასთმე შენ ჩვენთვის ესო!
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!
ჰქმენ სულგრძელება მათზედა და დასთმე შენ ჩვენთვის ესო!
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!
დიდება მოთმინებასა შენსა, უფალო იესო!

დავით გურამიშვილი

ისეთი ვიყავ, ძმისაო,

როგორც შავი კლდე, სალია,

ვამბობდი, ჩემი ნებაა,

ჩემის გულისთქმის ძალია…

მაგრამა ვნახე ლაშარსა

ერთი ტან-მომცრო ქალიო,

იმ წბილასავით წვრილამა

გულში დამინთო ალიო.

ჯერ-კი პირდაპირ დამკვლია,

თვალს გამიყარა თვალიო,

გატეხა გულის საფარი,

გაუტეხელი რვალიო;

მემრე-კი გადამეთხია,

ვერ გაუკვლიე კვალიო, -

ღმერთმა დასწყევლოს დიაცი,

მემრე - ლამაზი ქალიო!

ვუბარებ, შუაკაცს ვგზავნი:

ქალ, ნუ მიმირბი შორადა,

შენგნით უხანჯროდ დაჭრილსა,

გული გამხდია ორადა.

რად დამჭერ, თუკი მორჩენით

არ გამიხდიდი მონადა?

თუ შენ ის გინდა, რო მომკლა,

გადავილიო კლდეზედა

და შენ ცბიერის თვალებით

შენს უნდავს ეჯდე გვერდზედა?

გკოცნიდეს, ინაბებოდე,

ღილებს გითვლიდეს მკერდზედა?!

კაცის ქალისგან დაჩაგვრას

არა სწერს ჩემი რჯულია;

დიაცის დაწუნებულსა,

სჯობს, რომ არ მედგას სულია!

მკლავნიმც ნუ მსხიან ტანზედა,

ჭიათ დამიხრან გულია!..

მაშ ხმალს რად ვირტყამ წელზედა,

თავზედ რად მხურავ ქუდიო,

თუკი გავიგო სწორთაგან

ჩემზედ ნათქვამი ცუდიო?!

ვერ შამაშინებს ციმბირი,

ვერც ნაჩალიკი-სუდიო!

წავალ და სადაც ცქიფათი

ხევში საკრეფი წყალია,

იქ ჩამაილის თულუხით

თინიბექაის ქალია.

უნდა გადვუხტე გზაშია,

სიტყვა ვესროლო ცხარიო,

დავტაცო გიშრის ნაწნავი,

გულს დავაბჯინო ხმალიო,

ცხენის გავაზედ მოვიგდო,

სდიოდეს ცრემლი მწარიო,

შუაღამისას ჩარგალსა

გადავიწერო ჯვარიო.

მემრე მოიდეს სადაოდ

თუნდა ოსმალის ჯარიო, -

ქალს არვის წააყვანინებს

ზაზულიაი ხარიო!

დილიდან გამახსენდა, თავში მიტრიალებს

რა კარგი იყო ბარდნალა,
ბარდნალელების ბორანი,
ვარდებიანი ბარდნარი,
ბულბულთა ნაამბორალი,
ჩემი ხორგო და მარანი,
ჩემი ცეცხლი და ღადარი,
სახლის წინ ნაგრიგალარი,
გაფითრებული ჭადარი,
ჩემი კავი და სახნისი,
ჩემი თონე და ბეღელი
და დედა, დიასახლისი,
ჯანღონე გაუტეხელი,
ჩემი პაწია ქოთანი,
დუღილით ნაქოთქოთარი!
რა კარგი იყო ბარდნალა,
როგორი სათაყვანები!
ვარდებიანი ბარდნარი
და გუმარეშის ყანები!
თოხი პირგამოპირული,
გაციებული ბინული...
გახსოვს, ტყეები? ირიბად
ხეზე დაკრული თარჯები…
ვერ დაივიწყებ, ვინც გიყვარს,
შეყვარებული დარჩები …
გახსოვს, ცხენისწყლის ნაპირი,
თევზაობა და აპრილი?
გახსოვს, მაჭრით რომ გავბრუვდით,
და ძლივს რომ მივაბიჯებდით,
სახლში რომ ვეღარ დავბრუნდით
მისგან დამთვრალი ბიჭები?
გახსოვს, ღვინიან შემოდეგს
აივანზე რომ შემოვდექ?
გახსოვს, აფთარი ზამთარი,
ან გაზაფხული - პირიქით?
გახსოვს, ამტყდარი ავდარი
და სარეწკელას ბილიკი?
გახსოვს, სოფელი ლარჩვალი
და მეწისქვილე დამხრჩვალი?
გახსოვს, ჩვენ ორნი მარტონი
და ვარდიგორას ხანძარი
და დიდი გუჯუ ბატონი
თავისი ქამარ-ხანჯალით?
ხან ისე იყო, ხან ასე,
გახსოვს, ცაგერის ჭალაზე?
ეჰ, რა იქნება ხელახლა
დაიწყებოდეს თავიდან,
რაც დროის დენამ შელახა,
რაც დროსთან ერთად წავიდა!
რა კარგი იყო ბარდნალა,
როგორი სათაყვანები!
შენ, მამაჩემო, რად დარდობ,
რამ დაგისველა თვალები?
ან შენ სადა ხარ, დედილო,
რომ ლექსი გამაბედვინო?!
რად არ ჭიხვინებს ვეება
ლაფშა, ლაგამის მკვნეტავი?
ჰეი, ბავშვობის დღეებო,
დაბრუნდებოდეთ ნეტავი!
რა კარგი იყო ბარდნალა,
ბარდნალელების ბორანი,
ვარდებიანი ბარდნარი,
ბულბულთა ნაამბორალი!

Кораблик - Новелла Матвеева

Жил кораблик весёлый и стройный:
Над волнами как сокол парил.
Сам себя, говорят, он построил,
Сам себя, говорят, смастерил.

Сам смолою себя пропитал,
Сам оделся и в дуб и в металл,
Сам повёл себя в рейс - сам свой лоцман,
Сам свой боцман, матрос, капитан.

Шёл кораблик, шумел парусами,
Не боялся нигде ничего.
И вулканы седыми бровями
Поводили при виде его.

Шёл кораблик по летним морям,
Корчил рожи последним царям,
Все ли страны в цвету, всё ль на месте, -
Всё записывал, всё проверял!

Раз пятнадцать, раз двадцать за сутки
С ним встречались другие суда:
Постоят, посудачат минутку
И опять побегут кто куда...

Шёл кораблик, о чём-то мечтал,
Всё, что видел, на мачты мотал,
Делал выводы сам, - сам свой лоцман,
Сам свой боцман, матрос, капитан!

იყო ბედის ბედისწერა
არგაგივა ვითომ კვალი
გამოჩნდება აბანოში
ყველას შავად-შავი ტაკო.

და ამასბაში წვიმაც დაასველებს შემოდგომის
ფოთოლ ცვენით
იყო ერთი დახდე მეორე ეს არის მთელი მთვრალი მთვარე.

ვაჟიკა და ხმარამზე

ხვარამზე

ვინა ხარ? ვინ იარები,
ლაღო, მაგ ლაღის ცხენითა,
თავს რად არ შამაიბრუნებ,
ყანას რად მამკევ ცრემლითა?

ვაჟიკა

ის გეგონაა, ქალაო,
გუშინ რო მედიდებოდი?
კაც- შუაკაცებ გიგზავნე,
თხა-წალებურად ხტებოდი,
შენს დედასა და მამასა
საკლავით ვეხვეწებოდი.
ისე გაგიხდევ სურვილსა,
ნემსს ყუნწზე აეგებოდე,
ჩაჰქონდე დილის ნიავსა,
უსულოდ ჩაელღვეოდე,
პატარას, ნარისჩიტასა
თვალში ფხად ჩაეგდებოდე.

ხვარამზე

ვერცხლის თასადამც მაქცია,
რო ღვინით აგევსებოდი,
დაფერილი მქმნა წითლადა,
შამსვემდი, შაგერგებოდი,
ანა მქნა ვერცხლის სათითე,
რო ხელზე ჩაგედებოდი,
ანა მქნა ოქროს ბურთვაი,
კალთაში ჩაგეშლებოდი,
ან ვერცხლის ფულად მაქცია,
ჯიბეში ჩაგეყრებოდი.
ან შენი ნამგლის ყანა მქნა,
რო ფხაზე შაგეჭრებოდი,
ანა მქნა ვარდი ყოილი,
რო პირზე დაგეყრებოდი.
ანა მქნა მოვის პერანგი,
რო გულზე დაგადნებოდი,
ან შენი ნანდაური მქნა,
გულს ჯავრად ჩაგეჭრებოდი,
ძალიან დაწუხებულსა
გზაზედამც შაგეყრებოდი,
ან შენი ძმა მქნა მოწილე,
აროდეს გაგეყრებოდი.

მშობლიური ეფემერა

ვეღარ ვცნობილობ მშობლიურ ხეებს -
ზამთარს ბილიკი დაუტანია...
„დიდი ხანია?“ - მივმართავ ტყეებს,
და ტყე გუგუნებს: „დიდი ხანია“...
შეხავსებია კლდეები კლდეებს,
იქ ვიღაც კვნესის დიდი ხანია.
„ამირანია?“ - მივმართავ ტყეებს,
და ტყე გუგუნებს: „ამირანია“...
ეს მძაფრი კვნესა მიწამლავს დღეებს,
ის გული ისევ ჩემი გულია...
„დაკარგულია?“ - მივმართავ ტყეებს,
და ტყე გუგუნებს: „დაკარგულია“...
გუგუნებს თერგი, ხმაურობს თერგი,
მზე ჩავა, ჯერ კი შორსაა ბინდი...
ფერები ჭევრი ირევა ბევრი,
ლალების ტევრი - ლილა და შინდი...
ყაზბეგის შუბლი შემოსეს ღრუბლით,
და ცა ალუბლით სავსეა... კმარა.
ყვავილთა ციდან კალათებს ცლიდნენ,
დარიალიდან ზარავდა ზარა...
სულ ერთი წამით, განსაცდელ ჟამად,
შეხვედრა ჩუმი მე შენად მერგო.
მოგონებები, რაც ჩემს გულს ანთებს,
იმ ძვირფას ლანდებს გადაეც, თერგო!..
შეხავსებია კლდეები კლდეებს.
იქ ვიღაც კვნესის დიდი ხანია.
„ამირანია?“ - კვლავ ვკითხავ ტყეებს,
და ტყე გუგუნებს: „ამირანია“...

გუ-გუ

გუ-გუ, გუ_გუ, გუგულო
იქნებ ᲩემᲗვის დაგუგლო
რამდენი მაქვს სავლელი,
ნაბიჯს Თუ მოვუᲩქარო? ;
მხარი ხომ არ მეცვალა
კომპასი Თუ ვიხმარო?!
სამხრეᲗი წარსულია
ხელი არ აფაᲗურო,
აᲦმოსავლეᲗ-დასავლეᲗს
არც კი ვიცი რა ვუყო
ᲩრდილოეᲗი Ჩემია
წინ-წინ უნდა ვიყურო.
* * *
სული

სულის სიმები ავაწყვე
ლამაზად, იქნებ არცაო,
რა ვქნა ამ გულᲨი ფიქრები
ცხოვრებამ ამირიაო.
რასაც ველოდი იმაᲗმა
სულ გვერდზე Ჩამიარაო,
რაც Ჩემად არ მიგულვია
სულ გულᲨი Ჩამიხუტაო.
ვიფიქრე, ᲦმერᲗო რადაო
რაᲦა მე, რაᲦა ახლაო?!
განა ცოდვების ბრალია,
ფიქრის დროს გაᲫლევ ახლაო.

Джузеппе Унгаретти

Всю ночь
один возле
убитого
товарища
возле его
искривленного рта
повернутого
к полной луне
возле его
изувеченных рук
проникших
в мое молчание
я писал
письма полные любви.

Никогда я не чувствовал
такой жажды жизни.

Высота Четыре, 23 декабря 1915

АГОНИЯ

Умереть жаворонком в тоске
по миражу

Или перепелкой
через море
перелетевшей
и на первой же
ветке потерявшей
желание летать

Но не жить в безутешности
щеглом ослепшим

სულის სიმები ავაწყვე
ლამაზად, იქნებ არცაო
რა ვქნა, ამ გულᲨი ფიქრები
ცხოვრებამ ამიმᲦვრიაო
რასაც ველოდი იმაᲗმა
სულ გვერდზე Ჩამიარაო
რაც Ჩემად არ მიგულვია
სულ გულᲨი Ჩამიხუტაო,
ვიფიქრე, ᲦმერᲗო რადაო
რაᲦა მე, რაᲦა ახლაო?!
განა ცოდვების ბრალია
ფიქრის დროს გაᲫლევ ახლაო.
* * *
აᲦარაა სველი წამწამები გრᲫელი
მოაგროვა ერᲗად მან გაᲨლილი Თმები
მოტმასნილი სვიტრი, გახეხილი ჯინსი
გადამალა სადᲦაც კაბები და პრინტი
გადაიდო მხარზე მოლბერტი და ფუნჯი
ბავᲨვობაᲨი ლექსᲨიც სულ არ იყო ცუდი.
მოიწყინა ბარᲨი, გაეᲨურა მᲗაᲨი
გაახსენა ბაბუმ საკმანᲫი და კეხი.
მიაწება ქვის კეცს დოლაბივიᲗ მᲭადი,
გაიხსენა ბებოს Შინდის ᲨეᲭამანდი.
* * *
აᲦარ მინდა Შენი მარაო და Ჩერო
მომენატრა ქარᲨი აწეწილი მდელო,
ნამეხარი მუხის ᲫირᲨი ᲨენᲗან ჯდომა
დასველებულ ᲗმაᲨი Შენი ხელის Ძრომა.
ვარსკვლავების ᲗვლაᲨი Თავზე დაᲗენება
მდინარეზე ქვებზე ასკინკილა ხტომა.
მუხის ტოტზე კაბის, Შენი Შარვლის Შრობა.
სიმორცხვისგან ვიᲗომ ალეწილი დგომა.
* * *
Შენ გოგო Თვალებმაყვალა
გზაზედ რად ᲨემოგაᲦამდა
იქნება გოგიას ბიᲭმა
იფიქროს ცოლის მოყვანა.
მერე Შენ რა გეᲨველება
ვაᲟა წასულა ცხვარსაო
მარტო ნუ დაიარები
მგლები მოსულა ბარსაო
მოგიგდებს ნაბადს, წაგიᲦებს
მᲗლად აგიწეწავს Თმებსაო
ვაᲟა რომ ამბავს გაიგებს
Თავპირს დაიᲨენს ხელსაო.

This post has been edited by MR_ABCD on 19 Mar 2024, 02:03

გეძებდი ყველგან... მახრჩობდა სიცხე
და მწვავდა ჯვარის მხურვალე რკინა,
მე ყველაფერი გადავივიწყე,
არ არის ზეცა... არ არის ბინა.
არის ჩვენს შორის მთელი კედელი,
და ბრძოლა მძაფრი, ცეცხლის მდებელი.
ჩემში აღმოჩნდა ბედის მკვეთელი,
ჩემში აღმოჩნდა ამფეთქებელი.
ო, მე იმედი დავკარგე ზეცის:
არც მინდა შენი ყალბი ტახტები,
მსხვერპლი ქვეყნიურ ძალის ასკეცის
მტვერი იყავი, მტვერი გახდები.
არის სიჩუმე, ბნელი ცხედარი,
მის ტანზე შავი ცეცხლის გაჩენა,
აპოკალიპსის მძაფრი მხედარი,
ვინც ქაოსებში შემოაჭენა.

მეგობრებო, დღევანდელ საქართველოს რომ აღწერს და შეესაბამება რა ლექსი გაგახსენდებოდათ?