ჩვენი საყვარელი ლექსები,, VII ნაწილი

ლექსებზე აცრილი ვარ და პატრიოტობაზეც

მაგრამ ეს მაგარი ჰაიკუს-სტილის პანᲩი :დ მისცა კონიუნწტურისტმა :დ გრ. აბაᲨიᲫემ
"რა პატარაა სამᲨობლო Ჩვენი
ნიავის ერᲗი Ჩამოქროლება"

Иосиф Бродский
Одиссей Телемаку

Мой Tелемак,
Tроянская война
окончена. Кто победил - не помню.
Должно быть, греки: столько мертвецов
вне дома бросить могут только греки...
И все-таки ведущая домой
дорога оказалась слишком длинной,
как будто Посейдон, пока мы там
теряли время, растянул пространство.
Мне неизвестно, где я нахожусь,
что предо мной. Какой-то грязный остров,
кусты, постройки, хрюканье свиней,
заросший сад, какая-то царица,
трава да камни... Милый Телемак,
все острова похожи друг на друга,
когда так долго странствуешь; и мозг
уже сбивается, считая волны,
глаз, засоренный горизонтом, плачет,
и водяное мясо застит слух.
Не помню я, чем кончилась война,
и сколько лет тебе сейчас, не помню.

Расти большой, мой Телемак, расти.
Лишь боги знают, свидимся ли снова.
Ты и сейчас уже не тот младенец,
перед которым я сдержал быков.
Когда б не Паламед, мы жили вместе.
Но может быть и прав он: без меня
ты от страстей Эдиповых избавлен,
и сны твои, мой Телемак, безгрешны.

:love: :love: :love:

This post has been edited by Lyssa on 19 Oct 2024, 16:11

შანდორ პეტეფი - მე ერთი ფიქრი მაწუხებს...

მე ერთი ფიქრი მაწუხებს მარად,

ვაითუ მოვკვდე ლოგინში წყნარად!

ვაითუ მოვკვდე ნელ-ნელა, ნაზად,

მჭკნარი, უსულო ყვავილის მსგავსად.

და როგორც ქრება სანთელი მკრთალი

მეც ისე გავქრე დავხუჭო თვალი.

არა ასეთი არ მსურს სიკვდილი,

მე მინდა მოვკვდე ბრძოლით, ჭიდილით.

მსურს მუხა ვიყო შეურიგალი

მაპობდეს მეხი, მგლეჯდეს გრიგალი.

მთიდან კლდედ მოვწყდე უზარმაზარი,

რომ ცა და მიწა შევძრა ზანზარით,

როცა დაღლილი მძიმე უღელით

ხალხი აღსდგება მკლავმოუღლელი,

დროშებს დააწერს თავისუფლებას,

და ცა დროშებით დაიღრუბლება;

როცა მტრის რისხვად, ხალხთ გასახარად

ყოველი მხრიდან დაჰკრავს ნაღარა

იქ ჩემი სისხლიც დაიცეს წმინდა

მე იმ ბრძოლაში სიკვდილი მინდა.

და რომ მომხვდება ბასრი მახვილი,

უკანასკნელი ჩემი ძახილი

დე, დაიკარგოს ქვემეხთა ხმაში

დე, გაქაფული ცხენებით მაშინ

ჩემს მკვდარ სხეულზე გადითქარუნონ

ოღონდ ჩამძახონ სასიხარულო

მტრის დამარცხების ხმა დარხეული...

დე, გადიქელოს ჩემი სხეული!

შემდეგ იქნება დაღუპულთ გლოვაც,

მაშინ შეკრებენ ჩემს ძვალთა გროვას,

ზარის გუგუნში დროშებს გაშლიან

დროშებს ევლება შავი არშია

და დაგვმარხავენ საფლავში ერთად

მათ, ვინც გასტეხეს სიმაგრე მტერთა

ვინც საოცნებო დროშა გაშალა

თავისუფლებას ვინც ენაცვალა.

Буря мглою небо кроет,
Вихри снежные крутя;
То, как зверь, она завоет,
То заплачет, как дитя,
То по кровле обветшалой
Вдруг соломой зашумит,
То, как путник запоздалый,
К нам в окошко застучит.

Из заповедей я не нарушал
одну лишь “Не убий”, и то случайно.
Поскольку мне везло необычайно,
я никого пока не убивал.
А так — и сотворил, и возжелал,

не соблюдал, и даже воровал!
И всё же, если приходил в отчайнье,
то не от чтенья сих постыдных строк,
а оттого, что милосердный Бог

не дал мне рог, бодливому балбесу,
чтоб я не стал во всём подобен бесу!..

Для пробы места нет на мне
и нет на мне креста!
Увы — хватает мне вполне
лишь страха и стыда —
чтоб говорить, чтоб голосить,
над милым прахом выть!

Я в скверне по уши давно,
но называть говном говно
имею право всё равно!

Рене Домаль

Я родился, не зная ни слова,
лет в пятнадцать знал десять тысяч,
но продвинулся недалеко.

В двадцать лет знал уже сто тысяч,
но ничего не понимал
кроме крика.

В тридцать лет научился выть,
ощутив себя расщепленным
надвое, но все еще цельным.

В сорок лет
не без помощи терпеливых мэтров
освоил несколько слов.

В шестьдесят лет
отгородился крепостью речи
для защиты своей немоты.

К восьмому десятку
восьмидесяти внукам
рассказал шестьсот сорок тысяч историй.

В сто лет я собрал пожитки,
запер дверь, сунул ключ под половик и сказал:
Привет всей честной компании.

How Do I Love Thee?

How do I love thee? Let me count the ways.
I love thee to the depth and breadth and height
My soul can reach, when feeling out of sight
For the ends of being and ideal grace.

I love thee to the level of every day's
Most quiet need, by sun and candle-light.
I love thee freely, as men strive for right;
I love thee purely, as they turn from praise.

I love thee with the passion put to use
In my old griefs, and with my childhood's faith.
I love thee with a love I seemed to lose
With my lost saints, I love thee with the breath,
Smiles, tears, of all my life! and, if God choose,
I shall but love thee better after death.

Elizabeth Barrett Browning

რამდენჯერაც ეს ლექსი მახსენდება, ეხლა ვუსმენ ამ წამს ვფიქრობ და ვხვდები რამხელა მასშტაბის ემოციები გაუშვა გარეთ ამ ლექსით. ადამიანებს ზოგადად გვანგრევს ემოციების "დატოვება" და რამდენი ემოცია მომკვდარა ჩემში , დღემდე ვიმკი შედეგებს...

ნიკო გოუთი იყო ჩემთვის.

თუმცა თუ ასეთი ლექსი ჩაბარდება
ვინ არ აგორდება? ვინ არ ავარდებაააააააა? :mus:

This post has been edited by POKERISBLUFF on 29 Mar 2025, 14:03

* * *

ამ ღამემ დილამდე რომ ვეღარ გასტანა,
ქსნის პირას გაექცა ლორწომს...
პატარა გოგო ხარ, ფიფქივით პატარა
და დიდი ბიჭები მოგწონს...

რამდენმა სცადა და ვერ მოგინადირა
მზისფერა, უმანკო კრავი.
ვინც გხიბლავს, ვინც გიყვარს იმისთვის,
ნამდვილად,
უკვე დაქალდი და რა ვი...

იცელქე, იგიჟე... რა დიდი რამეა,
ეს წლები მოწყენად არ ღირს...
ქსნის პირას ისეთი მაცდური ღამეა,
დილამდე ალერსით დაგღლის.

დილით კი რიჟრაჟი აგიწვავს ღაწვებს და...
გახდები ბავშვივით მორცხვი.
მერე კი, მზე როცა მთვარესთან დაწვება,
სურვილი აგიტანს კოცნის.

და ღამემ დილამდე თუ ვეღარ გასტანა,
აისად ეწვიე ლორწომს...
პატარა გოგო ხარ, თუმც რაღა პატარა,
ქალობ და დიდობა მოგწონს...

დავით ახლოური

კაი ლექსია
პროსტა, 6 წლით გასროკეს ავტორი :დ

То ли новостей перебрал,
То ли вина в обед,
Только ночью к Сергею пришёл его воевавший дед.
Сел на икеевскую табуретку, спиной заслоняя двор
За окном. У меня, говорит, к тебе,
Сереженька, разговор.

Не мог бы ты, дорогой мой, любимый внук,
Никогда, ничего не писать обо мне в фейсбук?
Ни в каком контексте, ни с буквой зэт, ни без буквы зэт,
Просто возьми и не делай этого, просит дед.
Никаких побед моим именем,
Вообще никаких побед.

Так же, он продолжает, я был бы рад,
Если бы ты не носил меня на парад,
Я прошу тебя очень - и делает так рукой -
Мне не нужен полк,
Ни бессмертный, ни смертный, Сереженька, никакой.
Отпусти меня на покой, Серёжа,
Я заслужил покой.

მეც გუგლით გადავთარგმნე და მომეწონა რავი

Il rimorso
di Salvatore Armando Santoro

Il rimorso è come una frustata
d'improvviso ti prende e il cuore assale
e, più pesante d'una tonnellata
d'angoscia preme la mente e ti fa male.

Riflette sulla vita già passata
e non tentenna mai, sempre è puntuale,
annota sia in uscita che in entrata
quanto sei stato un dì superficiale.

Ti riporta gli affetti che hai perduto
l'aver donato poco allor t'affanna
ancor di più il distacco che hai tenuto

verso l'ansia assillante d'una mamma
a cui più volte sei rimasto muto
pur sapendo che lei giammai ti inganna.

მიმაგრებული სურათი

ვეღარ ვიოკებ შეშლილ სუნთქვის დაწყევლილ ალებს,
მივდივარ შენგან, ბალდახინით შევიბურები,
საბუდრებიდან ამოვითხრი ყაჩაღის თვალებს,
შენ შემოგწირავ, რათა დასძღენ შენი ყურებით.
ქარონის ნავით გადავირბენ პირველ ქაოსებს,
ეთერის ჭავლებს ავაკვნესებ ცეცხლის ხოფებით,
საიქიოშიც მე ვიგლოვებ სააქაოზე,
რადგან ძვირფასო, აქ მიწაზე შენ იმყოფები.
და კვლავ დასთქვან პაემანი ერინიებმა,
ჩემი ცოდვები მათთვის დარჩეს აწ გასამხელი,
წავალ, წამყვება საშინელი მონანიება
და გულში შანთით ამომწვარი შენი სახელი.
ვერ დაგვაშორებს აქერონის შლეგი ტალღები,
სულ იფხიზლებს თუნდ რომ გვამი ეგდოს მძინარე,
სულეთის მგზავრნი, ანგელოსებს ჩვილი ბალღები
დავაშრობთ ლეტოს, დავიწყების წყეულ მდინარეს.

მამულო ჩემო, კვლავ დადგა ჟამი
მაღალ ზრახვათა არ დაოკების,
დროა დაიმსხვრეს სატანის სკამი,
დროა მტარვალთა დაწიოკების!
დაე, აღენთონ შენთვის გულები
და ჩირაღდნებად დადგნენ ღამეში,
და გამხნევებდეს გრძნობა ულევი
შეწირულ სისხლის სიელვარეში

ეს და წინაც, მერაბ კოსტავა :love:

მე და შენ და...


სახლებთან ერთად ამოვედი,
სადღაც, ტყის პირას
და დიდხანს ვწერდი, წერა იყო
ბედის არჩივი
უბედობისას, სისხლგამშრალი,
გადამიბირეს,
სხეული სულზე მომიჭირეს
მძიმე ქანჩივით...
ვარ ამ ქალაქის ხავსიანი
ძველი კედლები,
რომლებსაც ჩუმად აშენებდნენ,
უხმო ღაღადით,
ვწერდი ზამთარს და გაზაფხულზე,
გამონედლებით,
ვსკდებოდი კვირტად, რომ გამეძლო
ბოლო ტალღამდე.
ტანზე, ტყისპირას, იებივით
ამომდიოდა
უდედო ცრემლი, გასათელი,
უსაყვედურო,
ვსწავლობდი სიკვდილს, წამითაც
თუ აღარ მტკიოდა
და ვიღიმები, სიცოცხლე,
რომ არ დამემდუროს...
ბუხარი მუნჯი და მაღალი
-- ყინვის ხაზამდე,
დილა -- ნაპირი, ღამიანი
უნაპიროდან,
ქარი? -- ო, ქარი სულ იყო
და სუნთქვად გავზარდე,
არ ვიმჩნევ წვიმას,
ვიცოდი, რომ ვიღაც ტიროდა...
ქუთუთოებზე დაწყობილი
ციდა ტომები,
ნაბახუსევზე, შიშით სავსე
კითხვა -- სადა ხარ..!
-- და საშინაო დავალებას,
ცით დატოვებულს,
ვერ ვწერ და ბავშვის
თვალებიდან ვიწერ ხანდახან...
და მკლავენ, რომ არც გამიხსენონ,
სიკვდილი -- ნორმა...
ვერ დავბერდები, მე, ბავშვობამ
გადამიბირა,
და რაც ვიცოდით მე და შენ და...
-- ვიცოდით ორმა,
სახლებთან ერთად ამოსულმა,
სადღაც, ტყის პირას...



ს.გ.