ჩვენი საყვარელი ლექსები,, VII ნაწილი

ცხოვრება ნათლის და ბნელის თამაშია,
ბნელში შენ მიძღოდი, როგორც ნათლის სვეტი,
სხვისი შესაშური მე რა გამაჩნია-
შენი მშვენების და ერთგულების მეტი.

შური დამამხობდა დედაბუდიანა,
ალბათ ვერ შევძლებდი ამდენის ატანას,
შურმა შენს სიკეთეს დიდხანს უტრიალა,
ნაკლი ვერ უპოვა პატარაც.

კარი ვერ უპოვეს შენს წმინდა საყდარს,
რწმენა ვერ წაგართვეს მორწმუნეს,
შენი ერთგულების ციხე არ გატყდა,
ვერაფრით შენი თავი ვერ გამიორგულეს.

ჩემთვის არც ღამეა, არც დღეა,
შენს იქით, უშენოდ, რადგან
შენი ერთგულება გალავნად მარტყია,
შენი სიყვარული გვირგვინად მადგას.

შენს ღალატს ვინც ფიქრობს, წაღმა ნუმც უვლია,
ნუ შეუშინდები შენს სამტროდ აშლილებს,
შურიც უძლურია, ღვარძლიც უძლურია,
სიკვდილი? –მოვიდეს, მე არც ის მაშინებს.


გრიგოლ აბაშიძე

რაც არუნდა ### აქნიო დიდხანს
ბოლო წვეთი დაგისველებს ნიფხავს

როცა გონების გულს
შეგიცვლის გულის გონება,
როცა სიმღერა გსურს
მაგრამ კბილს აჭერ ენას,
აღარ გიტაცებს სულ,
ისე, უმიზნოდ ფრენა —
ეს სიბრძნე ნუ გეგონება,
დამდგარა ფოთოლცვენა...

თ. ჭილაძე

ვერ აგაცილე დაღლა _
გბანდი, ცრემლებით გრწყავდი.
ვერ აგიყვანე მაღლა,
ვერ აგამაღლე ცამდის.
სტირი,
უჩემოდ სტირი,
ნანობ, უჩემოდ ნანობ,
ვერ გიმკურნალე ტკივილს
ჩემი ტკივილის გამო.
მე გაგიხუნე ფერი,
ცრემლი გიქციე წყაროდ,
ვერ შეგაშველე ხელი _
ვერ გაგიფრთხილდი ქალო.
ისევ გარიდებ თვალებს,
წარბებს ქვემოდან გიმზერ,
ვერ დაგისვენე მთვარე
მკერდთან შებნეულ ღილზე.
ტვირთად გიქციე წლები,
ჩასცქერ ჩაღვენთილ სანთელს,
ვერ გავუმაგრე ფრთები
შენ რომ მიზრდიდი _ მართვეს,
ვწუხვარ, ვეღარა გშველი,
არც სურვილი მაქვს ამის.
ვდგავარ ნისლიან ველის
და გასაყართან ღამის.
გასვლა შენგანაც მინდა,
გავალ ღრუბლების ზემოთ,
მზე მე გიქციე ბინდად,
მე დაგაღამე ჩემო.
ვერ აგარიდე დაღლა,
გბანდი _ ცრემლებით გრწყავდი.
ვერ აგიყვანე მაღლა,
ვერ აგამაღლე ცამდის.

ტარიელ ხარხელაური.

Invictus
Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate,
I am the captain of my soul.

დაიტანჯა
მაჯა
მარჯნის
მძიმე
ჯაჭვის
ტარებით.
ბევრი ცრემლი
დამეხარჯა
ერთი ღამის
ნეტარებით.
დაიტანჯა
მაჯა
მარჯნის
მძიმე
ჯაჭვის
ტარებით.
მე ლოყაზე
დამრჩა
ფარჩა
ცხელი პირის
მოკარებით.
დაიტანჯა
მაჯა
მარჯნის
მძიმე
ჯაჭვის
ტარებით.
ჩემს დამტანჯველს
ღმერთი დასჯის
ქაჯად გადაგვარებით.

პაოლო იაშვილი.

მთელი სიცოცხლე შენთან თუა, ტრფობა ის არი,
სული ის არი, რასაც მსჭვალავს ეჭვის ისარი;
შრომა ის არი, ნაყოფი თუ სიკეთის არი,
განთიადს რაიც დაგავიწყებს, ღამეც ის არი.

ანვარი.

როდესაც გიცქერ ტკბილად ძგერს გული
შენდამი ტრფობით გატაცებული.
ოდეს გშორდები მუდამ ვსტირი მე
შენ შემოგევლე,შენი ჭირიმე.

შენ ხარ სიმღერა და სიხარული,
ხარ უკვდავება და სიყვარული.
ერთი მაჩვენე მზეო პირი მე
შენ შემოგევლე,შენი ჭირიმე!

ბროლის თითებით როს სიმთ აჟღერებ
სირინოზის ხმით ტკბილად ამღერებ,
ნეტარების ცრემლს ვაფქვევ,ვსტირი მე
შენ შემოგევლე,შენი ჭირიმე.

შენ მომივლინე შვება,ნათელი
შენ გამიქარვე სევდა,ნაღველი.
ვეღარას მაკლებს ტანჯვა,ჭირი მე
შენ შემოგევლე,შენი ჭირიმე.

შენი მონა ვარ,შენი ვარ მცველი,
შენი მგოსანი -შენზედ მლოცველი
შენი ჩრდილი ვარ და თან გზირი მე
შენ შემოგევლე,შენი ჭირიმე.

გემუდარები ნაზო ბულბულო
როდესაც მოვკვდე ვიქმნე უსულოდ
და დამაყარონ მიწისპირი მე
ერთი მიტირე შენი ჭირიმე!

გოგლა

ეეჰ რა დრო იყო
ამ თემაში რომ ვაქტიურობდი

გავიხსენებ ძველ დროს და დავდებ მეც


თედო ბექიშვილი

მე შემეშინდა მარტო დარჩენის
და შენთან მოველ!
არაფერია, სხვა, დანარჩენი...
დაეხსენ ყოველ
უსაფუძვლო ფიქრს და ფორიაქს!
მე შემეშინდა მარტო დარჩენის
და შენთან მოველ!
გარეთ მოხრილი ხეების რიგი
მიჰყვება ქარებს
და უჩვეულოდ მოძრაობს ღამე.
მიაშრიალებს ღრუბლებს ფრთებივით
და სადღაც მთებში ეშვება მთვარე...
ხოლო ხეებზე ფოთლების მსგავსად
შეშფოთებული ჩიტები სხედან.
და ირწევიან რტოები ხეთა
და ქუჩებს ხმელი ფოთოლი კაწრავს...
არაფერია სხვა, დანარჩენი
ნუ გახვალ გარეთ!
მე შევკრთი უცებ
და შემეშინდა მარტო დარჩენის...
წვიმამ მომისწრო და შევეფარე...

სამჯერ ვარ დაბადებული,
მონათლულიც ვარ სამჯერა;
ერთხელ სიკვდილი რას მიზამს,
ერთხელ სიკვდილის არ მჯერა.
შეხედეთ ოქროს მზეთამზეს,
მთები რომ მთებზე ეყარა;
ყოველდღე ამას ხედავდეს,
რა მოკლავს ასეთ ქვეყანას.
მოვა სიკვდილი, შეხედავს
და შერცხვენილი გაიარს,
როცა ცა სისხლით შეღებავს
თურაშაულის განთიადს.

ტიციან ტაბიძე

ღმერთო! სიცოცხლის შუქი მაღირსე,
დღეს ასეთია ჩემი პროფილი.
და მივალ ასე ცისფერ ბაღისკენ,
და მივალ ასე გამოწყობილი.

და შენ მწუხარე არიას ისმენ,
ეს ყვავილები ვინ აურია.
და მე სიცოცხლეს ვუმღერი ისევ,
და მე სიცოცხლე ისევ მწყურია.

ნისლია მხოლოდ ლაჟვარდის იქით,
ეს დღე წავიდა, აწი ღამდება.
მიმაქვს ეს ჩემი ძვირფასი წიგნი,
მიმაქვს ეს გული და ხრიზანტემა.

ტერენტი გრანელი

ნოსტალგია

უკაცრავად, მაპატიეთ სითავხედე,
ვხედავ ჩქარობთ მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ,
ვერ მიცანით ვერც ვერაფრით მიგახვედრეთ?
თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ ქალბატონო.
რატომ შეკრთით? ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი,
ნუთუ ისევ ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს?!
გამოცვლილხართ, თუმც თვალები ძველებურად,
მიამიტი შეგრჩენიათ ქალბატონო.
როგორა ვარ, რას ვაკეთებ? რად არ მკითხავთ?!
ცოლიც მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო,
დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით რაც არ მითქვამს,
ახლა მაინც მომისმინეთ ქალბატონო.
თქვენს წინაშე თუ კი რამე დავაშავე,
ამიხსენით, მიმანიშნეთ არ დამზოგოთ
საკუთარ თავს ჩავთვლი ალბათ დამნაშავედ,
სინანულიც გვიანია ქალბატონო?
ეს ცხოვრება ბილიკია, ეკლიანი
ზოგი დარდის ლუკმას ეძებს სამახსოვროდ,
არ მოგბეზრდათ მარტოდმარტო ხეტიალი?
გულახდილად მიპასუხეთ ქალბატონო.
მაგ სიმკაცრით და უზომო სიამაყით
რა მოიგეთ, რა საჩუქარს ელით ბოლოს!
მენანებით ლოდინით და დარდით დაღლილს,
სიბერეც, რომ შეგპარვიათ ქალბატონო.
და დრო დადგა უკვე ჩვენი განშორების,
ქედს მოგიხრით, მაგ სიტყვების სამახსოვროდ,
გახსოვთ მაშინ, თვალს რო ვეღარ გაშორებდით,
ახლა კიდევ რა გატირებთ ქალბატონო?
თუ გიყვარდით ამიხსენით რატომ დამგმეთ?
ახლა ვინ გყავთ პატრონი ან საპატრონო?
მომიტევეთ, კიდევ ერთხელ პატივს დაგდებთ
და სახლამდე მიგაცილებთ ქალბატონო...

ნუღარ მკითხავ: იზიდავსო მთვარე ზღვებს,
ღრუბელს ძალუძს ციდან ჩამომდორება,
მთის თუ კონცხის ფორმის გამეორება,
როს გეტრფოდი, ვპასუხობდი ამ კითხვებს?
ნუღარ მკითხავ.

ნუღარ მკითხავ: აბა, რა გიპასუხო?
აღარ მხიბლავს ეგ ჩამქრალი თვალები,
მაგრამ, კარგო, სიკვდილს ნუ ეძალები,
ნუღარ მკითხავ, სიცოცხლე ვით გაჩუქო,
ნუღარ მკითხავ.

ნუღარ მკითხავ: ბედი დაბეჭდილია:
აღმა ცურვის სურვილს ვძლიე, ამაოს,
დე დინებამ სხვაით წამანანაოს,
რაკი სული ნებაგამოცლილია,
ნუღარ მკითხავ.

ალფრედ ტენისონი

*
ვერ შეუცვლიხარ - დილაობით - წარმავალ სითბოს
და სურნელს ჩემი მეგობრების. მარადიულო,
შენკენ ჩიტი ისარივით მომართულია...
თვალგახელილი, ხელით ვსინჯავ სიცარიელეს, ძილში რომ ჩამყვა;
ისევ აქა ხარ, - ჩემს გვერდით...
ფარდა შრიალებს - დედის კალთას
ამოფარებულს, ვხედავთ, სინათლეს. მარადიულო,
ისევ აქა ხარ. კვლავაც დღეს და ჩიტებს ითავსებ.

ადამ კადმონი (ბექა ლონდარიძე)
უნიჭიერესია

.......

გაშლილი ლოგინიდან, როგორც წიგნიდან -
ქარსაყოლილი ხმელი ფოთოლი,
ისე გაქრა ადამიანი;

ზუსტად ისე, როგორც ფოთოლი -
მოწყვეტილი მისი სხეული;
განკუთვნილი ცივი მიწისთვის...

ზუსტად ისე, როგორც გაშლილი წიგნი,
იდგე ქარში და ტიროდე -
ხოლო ლექსი, როგორც სანიშნე,
ისე მოწყდეს რაღაც სიცოცხლეს... ქარი კი
ჩადგეს - რომ დროებით შენში მოემწყვდე;

რომ კვლავ გამოჩნდეს, -

რომ ბოლომდე შენც წაგიკითხოს.

..............

გულის მთვარეა სიცარიელე, რომელიც
შეიკუმშა და ქვად იქცა - სიყვარულის თანამგზავრი;
მანვე დამიბნელა გონება...

განა არ არსებობენ, მაგრამ - თავისთვის:
გრძნობას, ლოგინში რომ ჩარჩა, მიეძინა,
ხოლო ფიქრი თავის გზას მიუყვება - არსაით.

მწარეა ეს დრო;
თითქოს, ქარების ტევრმა შეიფარა ტყე,
ანდა ბავშვი სიბნელემ იშვილა -
მოახლოვებული ზამთრის შიშით.



*
ვწევარ წყალივით. ვწევართ -
დიდი ხანია, სველი სხეული
დაუშვა წვიმამ..


*

თუ ოდესმე ძლიერმა ტკივილმა შეგაწუხოს, დამიძახე;
მე გავუძლებ შენს ყვირილს -
შენს დამახინჯებულ სხეულს...
პოეზია დემონების გამოხსნაა, მეგობარო;
ჯვრის აყრაა - სიცოცხლეზე დაწინდულისთვის.

თვითმფრინავივით ეჯახები კორპუსს, იმსხვრევი, მაგრამ
ვერავინ ხედავს კატასტროფას;
როგორი ცეცხლია შენს ოთახში - ცეცხლი და ნანგრევი...
მოვალ, ყუთივით მოგიძებნი შავ გულს და გავხსნი.

გამოეცლები სიცოცხლეს, როგორც ერთი აგური, მაგრამ
ეს შენ ნუ გადარდებს - სიცარიელე; კედლის მიღმა გავახედებ
ყველას, ვინც სიკვდილზე თვალი დახუჭა -
ვინც შენი სიკვდილი ვერ ნახა...

პოეზია დემონების გამოხსნაა, მეგობარო. მიყვარხარ.

პ.ს. გიჟია
ჩვენიანი.

.................

სიტყვა არასოდეს დაბრუნდება -
როგორც გალიიდან გაშვებული ფრინველი,
თავისუფლება რომ იგემა.
შენ კი მოახერხე -
უკან მიგაქვს ყველა სიტყვა - გყვარებოდი;
სიტყვა, რომელიც მომეცი;
ჩემს გულში ბუდობდა.
შენი სიცოცხლის ხისა ვარ ტოტი.
არ უნდა დამემწყვდია;
არ უნდა მიმეღო გულთან,
როგორც ეს ”ცხოვრებაა” - არეული ათას სხვა ხმაში;
როგორც ეს ”მიყვარს” - თითქოს წიწილა,
მკერდის ამოტეხვას რომ ლამობს; მესმის;
მესმის, მაგრამ არ ვაბუდებ
- მიფრინავენ ჩემს მიღმა
- მიფრინავენ;
მე კი ტოტი ვარ - ხმელი.
ხანდახან, თავს შემახსენებენ: ამინდები; ფუტკრები, ადამიანები; დასასრული;
შენ მიდიხარ და ყვავილებიც
შენკენ ამოწვდილი ხელებია.

.................

რა მშვიდი ხარ - როცა არა ხარ;
როცა თვალებთან გისხედან და აღარ ჩანან
ისინი, ვიზედაც ფიქრობდი, -
დღემუდამ შენზე ფიქრობდნენ.
მათი სევდა აღარ გაწუხებს;
მათ არ იციან - არსებობს კი სიცოცხლე
სიკვდილის შემდეგ - შენი
სიკვდილის...
სიცოცხლე გრძელდება?! - არავინ უწყის,
ჯერ.
არავინ უწყის, როდის და რომელს
ვეჯახებით და ვიჩეხებით.
მეც არ ვიცი გამოსავალი.
არიან ხეები - კითხვის ნიშნებად
მით უფრო მორკალულნი,
რაც უფრო ძლიერია ქარი;
მე მხოლოდ ეს ვიცი - ვინც ვუყურებ და ვაყურადებ.

ვისი ხელისგულია ლაბირინთი - გადმოგვხედოს!

....................

ჩვენ ვსაუბრობთ, ვსაუბრობთ;
ჩვენს შორის კი სიჩუმეა;
ჩვენს შორის კი
კატასავით გაირბინა ღამემ და
ჩაჭრა ჩვენი ერთმანეთს
ჩაჭიდებული ხელები...
შენს ხელში აღარ ეტევა გული -
ჩემი ხელის;
საიმედოდ აღარაა დაცული
სიცოცხლის ხაზები;
ჩვენ ვსაუბრობთ - სიტყვებმა
ფრთები ვერ შეისხეს
და შიგნითვე გვიცვივიან:
მე... შენ... მიყვარხარ... მე... შენ

..........................

წერილი მარტოობას
ყოფნა ხომ მე არ მეკითხება!
მომკლა,
არც ისე ადვილია.
თქვენი კაკუნიდან ჩემს კარამდე
გრძელი ზამთარია - ამინდია
უსაშველოდ
უმეზობლო... მე კი
გასაღები მარილიც მაქვს,
ცრემლიც გამაჩნია -
თავი ხახვის... მე კი
ბუხარი მაქვს, ისეთი, რო
ბარემ თქვენს ყინვასაც ეყოფოდა
...

ანდა, წერილივით მივუვიდე
მამას:
მუცელში ვარ -
შიმშილი და...
დედა,
ყველაფერი კარგად არის!
მინდა, მაპატიო უჭმელობა;
მინდა, გაპატიო ჩემი სახლი...
ასე - უთქვენოდაც
ვიბადები,
თქვენი ერთადყოფნა ნუ მეყოფა!.. დე,
ვერც ვარსკვლავები გაჩენილან
შენით!..

გარეთ მოსაწყენი თოვლი არი.
და შინ ჭაღებიდან ობობებიც ( იქნებ
ობობებმა მომიარონ -
მკვდარი ობობების მოტირალი )
ცვივიან.



This post has been edited by სუფთა*დაფა on 10 Oct 2014, 15:28

ისინი შეხვდნენ ოდესღაც ცხადში,
სადაც არ არის დრო და მანძილი,
სადაც ცხოვრება თავისით გადის,
ასე მარტივი, ასე ნამდვილი.

სადაც არ არის ჟესტი თუ ფრაზა,
სადაც სათქმელი არ იყიდება,
სადაც მზე ჩადის უბრალოდ, ნაზად,
სად არც ომია და არც დიდება.

სადაც არასდროს არაფერს ცვლიან,
სადაც არ არის წვრილმანი საქმე,
სამყაროს კარი აქვთ მუდამ ღია,
რადგანაც უყვართ სიცოცხლე ასე.

სადაც ცხოვრება თავისით გადის,
რადგან არც დროა და არც მანძილი,
ისინი შეხვდნენ ოდესღაც ცხადში
და ეს შეხვედრა იყო ნამდვილი.

გაგა ნახუცრიშვილი