ჩვენი საყვარელი ლექსები,, VII ნაწილი

შენგან წავედი,გულიც წაგართვი
უჩემოდ ცხოვრებას თავი ვერ გაართვი,
გიყვარდი მუდმივად გიყვარვარ ახლაც
მხოლოდ ის გინდა , რომ გყავდე კარგად.
ვერ ბედავ მოსვლას, შორიდან მათბობ
გინდა რომ გყავდე ყოველთვის ახლოს.
სულ ჩემზე დარდობ, სულ ჩემზე ფიქრობ
დაუფიქრებლად ყველაფერს მითმობ.
შენთვის ძნელია ჩვენი სიშორე
მაგრამ რატომღაც მაინც მიშორებ.
არ ვიცი რატომ, არ ვიცი რისთვის
თუმცა ვხედავ რომ ჩემთვის იბრძვი.
შენ ჩვენს წარსულზე ოცნება გართობს
ჩემი გულისთვის სიცოცხლეს დათმობ.
ზოგჯერ სიკვდილზე ფიქრსაც კი იწყებ.
სიცოცხლეს ვერ თმობ იცი რომ გიწყენ.
არ მკითხავ რას ვგრძნობ, ან რას განვიცდი?
იქნებ მიყვარხარ და შენ არ იცი?!
იქნებ არასდროს მასვენებს ფიქრები,
იქნებ სუნთქვაზე მეტადაც მჭირდები?!

დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს
გაუმაძღარი აფთარივით სხეულს ვიფლითავ
მერე ნაბადად მოვიხურავ თვალებს ღამეულს
და შენი სულის სახარებას გადავიკითხავ...
მიყვარხარ მაგრამ მშიერი ვარ ამ სიყვარულით
დაწინწკლულ ცაზე ირმის ნახტომს ავედევნები,
რადგან სამყარო უყკვე არის გადასანთლული ,
შემომიწირავს ზვარაკივით ჩემი ლექსები...
დღე ჩაიკეცა წაბარბაცდა სადღაც იმედი
გამხმარ სხეულზე ხემ აიკრა სველი ფოთოლი,
შენი სამყაროს კიბეებთან უკვე მივედი
და დავანგრიე ბაბილონის ჩემი გოდოლი...
ფაფარაყრილი შემოდგომა ზამთრისკენ მიხმობს .
სევდიან ხმაზე წკაპუნებენ დროის წვეთები,
როცა გიყურებ ვით ატილა ყოველდღე მიპყრობს,
შენი თვალები ჯადოსნური სულზე შეხებით...
ღვითოებს ვურწევ დედამიწას ხელისგულებით
მთვარეს დავჭედავ ნალებით და არ გავაჭენებ,
ზეცას დავკეცავ ისე როგორც ძველი ფურცლები,
მზესთან ავალ და ღამეს მასთან გადავათენებ...
ცისფერ ოცნებებს ფრანით ისევ ვაგზავნი ცისკენ
და მიაქვთ ფრანებს სიყვარული უმისამართოდ ,
მეკი ტკივილებს ჩემი სულის ტკივილებს ვისმენ
ამ ტკივილებით ვარსკვლავები მინდა ავანთო...
დავდივარ უხმოდ სიყვარული დამაქვს მთვარეულს ,
გაუმაძღარი აფთარივით სხეულს ვიფლითავ ,
მერე ნაბადად მოვიხურავ თვალებს ღამეულს
და შენი სულის სახარებას გადავიკითხავ...

ბადიშ ხურსილი

წითელქუდა

რის მჩაგვრელი,
რა მჩაგვრელი,
ტყეში გოგო
თავის იღბალს უცდიდა.
მონადირემ
გაჭრა მგელი,
წითელქუდა
არ გამოდის მუცლიდა.

ჯ. ჩარკვიანი

This post has been edited by Apoptosis on 10 Sep 2014, 11:02

დახტოდა დაჭრიჭინობდა
ჭრიჭინობელა პატარა
სანამ არ დაიღალა
და კამაზმა გადაუარა :up:

მიწაა ქართული სახელად სოჭი!!!

მიწაა ქართული, სახელად სოჭი
მას შემოესია მტერი და ქოჭი
ქართველნო!!! ბრძოლა არაა ფუჭი
ეჰეი დავიბრუნოთ ჩვენი სოჭი!!!
ახტა გოჭი დახტა გოჭი
მტერს მოვუტყან დედისპროჭი :up:

Lue_Anderson
ეს ჯერ მხოლოდ გაფრთხილებაა.

მტიკვა, მტკივა, მტკივა, მტკივა,
ვერ გავიგე რატომ მტკივა...

ავტორი არ მახსოვს...

მეძინება ამის დედაც
სამსახურში ვზივარ
ოხ რა ტკბილად დავიძინებ
სახლში როცა მივალ




მართლა ოღონდ :(

მჯერა ახდება ჩემი ოცნება
არრა მინდა მე სხვა რა
როცა ფერდობზე ნისლი ჩამოწვა
ზურამ ზეინაბს სთხარა.

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

თითი ცხვირში ;)

ქარი..
ქრის.........
ქრის.
ქროდა.
ქარი მიჰქროდა
აქეთაც მოჰქროდა
ზოგადად,ქროდა..
მე მაწევს ლოდად.
და ოქროს ზოდად
ხოდზე ვარ,ხოდად
ქალური ყოფა
ბებერი სწიოპა
ლამაზი ხოფა.
<3
ძალიან მიყვარს :)))
* * *
თქვენის ნებართვით,კიდევ ერთს დავდებ
მირდატ კვიციანის ათტომეულიდან, ''ოღნაშო ხოფურცქვინადანაა''
თუ არ იცით ეს პოეტი,აუცილებლად ნახეთ,საოცარია მისი ლირიკა :))))

გუშინ წავიქეცი..
ოი,როგორ წავიქეცი..
ფეხი წამოვკარ ქვასა

ჰოი ბედკრულო,
ჩემო ერთგულო,
მარტოსულობის ხასავ

მე არ მაჩერებს,
ოჰ,ვერ მაჩერებს
უშენობისა ჩრდილი

უმალ წავედი,
და მოგიტანე
ხასხასა მე შენ ხილი

მერე შევხსენი
უმალ შევხსენი
დაკერებული ღილი

იქვე მოვუსპე
შენს ბაგეებში
ნაზად დასული ძილი

და არ მეგონა,
ჰოი,მეგობარო
თუ იყავ ეგრე ფრთხილი

შენმა ყვირილმა
იმა ყვირილმა
დააფრთხო ზობლის ვირი

მას მერე დამდევს
მე უბედურსა
ჩექმით ნატარი ჭირი

This post has been edited by Expecto Patronum on 10 Sep 2014, 16:04

ოთარ ჭილაძე - დროს როცა უნდა ჯვამს



დრო მიდის დრო მიდის
ოქროსფრად კამკამა
წყაროსთან ჩავედი
ოჰ რა ნაზია მთვლემარე ბალახი
ფერადკანიანს გავარტყი ნამიანს
და მაინც,
დროს როცა უნდა ჯვამს...

3 წლისამ სარკის პატარა ნატეხი იპოვა –

ალესილ დანას ჰგავდა:

რომ ჩახედავდა,

მარტო თვალები გამობრიალდებოდა ხოლმე.

მოსწონდა.

7 წლისა იყო,

როცა პირველად მიხვდა,

რომ მართლა ქალად დაიბადა:

იმ დღეს მისი ძმები ტყეში გაიპარნენ თოფის სასროლად.

როგორ არ ეხვეწა,

მაგრამ მაინც არ წაიყვანეს.

9 წლისას მკერდი დააჩნდა,

თხილისოდენა,

წვეტიანი ჭიკარტებივით.

12 წლისა ახურებულ ლოყას გრილ მინას მიადებდა

და უსხეულო ზმანებებში ვიღაც მომთენთავ მოლანდებებს გაუყუჩდებოდა,

დაბერილი ნესტოებითა

და ბორნის ბაგირივით დაჭიმული ტანით.

14 წლის რომ გახდა,

უკვე ნამდვილი ქალი იყო

და მის თითოეულ ნაბიჯს

ღამის ტყის იდუმალი შრიალი

და უფსკრულის სიახლოვის თავბრუდამხვევი სუნი დაჰყვებოდა.

16 წლის მეზობელ სოფელში გაათხოვეს

ჩაფსკვნილ,

ჯმუხ,

მუდამ ტაოტში ამოსვრილ ტრაქტორისტზე:

პირველ ღამეს ძალიან ეტკინა.

მეორე ღამესაც.

მერე და მერე შეეჩვია.

17, 19, 21, 23, 25 და 27 წლისამ შვილები დააჩინა:

4 ბიჭი და 2 გოგო.

29 წლის იყო,

როცა მისი ნაბოლარა ბიჭი,

საკალანდოდ,

ცეცხლიდან წუთის წინ გადმოდგმულ,

ადუღებული წყლით სავსე ქვაბში ჩავარდა:

3 დღე იწვალა და მერე მოკვდა.

30 წლისამ გაიგო,

რომ ქმარი მეზობლის ქვრივთან დაძვრებოდა.

როგორ უნდა გახარებოდა,

მაგრამ არც სწყენია:

ახლა ღამღამობით მაინც ისვენებდა.

32 წლის იყო,

სოფლის სასაფლაოზე პატარა სამლოცველო რომ გაიხსნა:

უფრო ინტერესით შევიდა,

ვიდრე რწმენით.

სანთელიც დაანთო,

ოღონდ ვერ უშველა.

35 წლისას თავისი ნაბოლარა ბიჭი დაესიზმრა:

ისევ იმხელა იყო,

მაგრამ უკვე გამართულად ლაპარაკი ესწავლა.

ვითომ ეუბნებოდა, -

აქ სულ მარტო ვარ, დედა,

მოდი და სახლში წამიყვანეო.

თავის 37-ე დაბადების დღეს

(არც კი ახსოვდა,

იმ დღეს მისი დღეობა თუ იყო),

ჩამავალი მზით გასისხლიანებულ ცაზე გაუშტერდა თვალი.

მერე უცებ მიწაზე დაემხო

და ერთად წასკდა,

რაც ცრემლი დაგროვებოდა:

პატარა ბავშვივით გულამოსკვნილი ტიროდა

და საკუთარ თავს უწყრებოდა, -

გაჩერდი, შე სულელო, გაჩერდიო.

იმავე წელს მისი ქმარი ადიდებულ მდინარეში გადავარდა.

ტრაქტორი წყალმა წაიღო.

ეს გადაარჩინეს,

მაგრამ წელს ქვემოთ მოწყდა

და ლოგინიდან აღარც წამომდგარა:

თვალის გახელიდან თვალის დახუჭვამდე ყვიროდა და ცოლს აგინებდა.

38 წლისამ უფროსი გოგო გაათხოვა მეზობელ სოფელში:

სიძეს მიკროავტობუსი ჰყავდა

და თბილისის რეისზე მუშაობდა.

40 წლისა ნათესავის ქელეხში დამანახეს ბიძაშვილებმა, -

აბა, თუ იცნობ,

ვინ არისო.

მერეც ვერ ვიცანი,

როცა მითხრეს,

ვინც იყო:

იქამდე მომკვდარიყო,

ვიდრე 45 წლისას საშვილოსნოს კიბო დაემართებოდა

და 2 ზამთრის შემდეგ მოკვდებოდა

ყივჩაღის პაემანი

…ერთი მეც გადავუქნიე,
წვერიმც ვუწვდინე მიწასა…
მუხრანელი

ყურღანებიდან გნოლი აფრინდა,
ყაბარდოს ველი გადაიარა,
ისევ აღვსდექი! მუხრანის ბოლოს
ჩასაფრებული ვსინჯავ იარაღს.

ქსანზედ, არაგვზედ ისევ ჰყვავიან
ხოდაბუნები თავთუხებისა,
შენი ტუჩებიც ისე ტკბილია,
როგორც ბადაგი დადუღებისას.

ხოხბობას გნახე, მიწურვილ იყო
როცა ზაფხული რუსთაველისა,
ნეტამც ბადაგი არ დამელია
და იმ დღეს ხმალი არ ამელესა!

ტრამალ და ტრამალ გამოგედევნე,
შემოვამტვერე გზები ტრიალი,
მცხეთას ვუმტვრიე საკეტურები,
ვლეწე ტაძრები კელაპტრიანი!

მაგრამ თვითონაც დაილეწება,
დაბადებულა ვინც კი ყივჩაყად,
მუზარადიან შენს ქმარს შემოვხვდი,
თავი შუაზე გადამიჩეხა!

მოდი, მომხვიე ხელი ჭრილობას,
ვეღარა გხედავ, სისხლით ვიცლები…
როგორც საძროხე ქვაბს ოშხივარი,
ქართლის ხეობებს ასდით ნისლები…

მოდი! გეძახი ათას წლის მერე,
დამნაცროს ელვამ შენი ტანისა,
ვარდის ფურცლობის ნიშანი არი
და დრო ახალი პაემანისა!..

ემიგრანტი

შენ ათას ცხრაას ოცდაოთხის დეკემბრის მერე
ცხოვრობ პარიზში,გადმოხვეწილ მოძმეთა გვერდით,
ნოსტალგიური ნოველების დაგჩემდა წერა,
გული იმდენად ჩქარა ფეთქავს,მოძველდა მკერდი.

შიში ხანდახან,სირცხვილი კი ნაკლებად ჭამე,
ხშირად ფანჯარას გამოაღებ(საამოდ გრილა)...
ორგაზმივით რომ განიცადა უმთვარო ღამემ,
მარტის პირველი ორშაბათის მზიანი დილა,

მოგაწვა დარდი.(რა აზრი აქვს შიშისგან თრთოდე),
თუმცა იმედის არ დაუშვი ალამი დაბლა,
შუა მონმარტრზე მოგენატრა მეგრული ოდა,
ჯანდაბას ყველა ვერსალი და ელემი-კებლე,

ჯანდაბას ძვირად შეკერილი (ჩოხასთან) ფრაკი,
ყველა გვირგვინი,ეპოლეტი,მედალი,მიტრა.
პაპის აკლდამას სქელი ხავსი მოედო რაკი,
სიზმარში პაპამ საყვედური ადვილად გითხრა.

ამ ვიწრო ჩიხში ყოველ ღამე ხმარებით დაღლილ,
რომ მოეთხუპნა ყველა ფერის აკვარელს კალთა,
პაბლო პიკასო სეირნობდა(პატარა ძაღლით)
თავისზე მაღალ(თავნახევრით) საყვარელ ქალთან...

ორმოცდაორი წელიწადი სირბილით,ქშენით,
შფოთით წითელი იმპერიის ელოდე დაშლას,
ყველა იმედი ბოლოს კვდება,თუმცა კი შენი-
ფრანგულ მიწაზე დაქცეული ლუდივით დაშრა.

(როცა იხსენებ,ყველა გრძნობა გულივით მიგდის,
ოდიშურ ცას რომ ვარსკვლავები წრიულად ება)
ვერა და მაინც ვერ ეღირსე სიბერით სიკვდილს,
ჩაგიმონტაჟეს წყეულ ფილტვში წყეული კიბო.

ვერ ეღირსები (იცი) გულზე მამულის მიწას,
დაღლილი სულით მტრებისაკენ მოძულედ ილტვი
და მთელ სხეულზე მარხვასავით ტკივილებს იცავ,
მერე იმდენად სწრაფად სუნთქავ,მოძველდა ფილტვი!

ბექა ახალაია

არის ნეტარება - ხშირად მოაგონდეს
პოეტს შედარება: შენ და შემოდგომა.
შუქი არ ინთება ჩამქრალ იაგუნდის,
ოხვრა, გარინდება, შენ და შემოდგომა.
ღამე ბნელზე ბნელი მისდევს უდროობის.
როგორც ბელზებელი, ქარებს უსადარესს,
ცრემლი უნდობარი გახრჩობს მარტოობის,
მაგრამ მეგობარი, ვაი, არსად არის.
მხოლოდ გაგონება ჰანგის უნაზესის
დაგრჩა მოგონებად: არ ღირს გამოდგომა.
გული უდაბნოა, სული - ოაზისი;
შენ და შემოდგომა, შენ და შემოდგომა.

/გალაკტიონ ტაბიძე/