თანამედროვე ქართველი პოეტები

merciamercia

კარგი რაააა : ))

კიდევ დევს ვარესები

Menestrel

დიდი პოეტი ვინ არის იცი მეოცეში კიდე ? -

ნიკო სამადაშვილი.
გოგლა ლეონიძე
გაბრიელ ჯაბუშანური.

თანამედროვეები კიდე 2 ძალიან მაგარი, შეიძლება ბევრმა არცი იცის მაგრამ, ნახე ამათ ლექსები.

ლევან ალავერდაშვილი

რუზველტ მარცვალაშვილი

merciamercia

რა მოსთვლის უარესებს : ))

This post has been edited by Bobgure on 15 Mar 2015, 02:23

ვიცი, როგორ არა, მაგიტომაც დავსვი მრავალწერტილი
(მართლა კარგი გემოვნება გქონია. respect)

მართლა არ ვიცოდი. ვნახავ აუცილებლად.

არა, რითმა იმან უნდა დახვეწოს, ვინც ბოლორითმოვან ლექსებს წერს. აბა ვერლიბრისტებმა რა უნდა დახვეწონ, რაც არ აქვთ

აი, მაგალითად BELLA-DONNA-ს მოყვანილი ლექსი, ნამდვილად კარგი ლექსია, მარა დავიპყრობ/გავიყოთ, ნაწილი/ნამდვილი, ქაოსში/დავოსდი... ნამდვილად არ აწყენდა რითმების მხრივ დახვეწა.

ესეც გალაკტიონის "ბრალია": იმდენად მაღალი სტანდარტი დაამკვიდრა ბოლორითმოვან ლექსში, რომ ბევრი თანამედროვე პოეტი, უბრალოდ, ვერ წვდება.

ეგრე გურამ დოჩანაშვილი (ჩემი აზრით - მართლა დიდი მწერალი) დღესაც წერს და საკმაოდ ბევრსაც, მაგრამ მაინც მე20 საუკუნეს ეკუთვნის.

მართალი ხარ, ჯერჯერობით ეგ სამნი არიან ქართული პოეზიის მწვერვალები. მეოთხეს გამოჩენას, ალბათ, კიდევ დიდი დრო დასჭირდება.




This post has been edited by Menestrel on 15 Mar 2015, 03:23

merciamercia
პმ ბოქსი არ უნდა გაცალო ხოლმე

დავპოსტოთ აქ მაგრების მაგარი ლექსები.

და ეხლა უცბად მაგარ ლექსზე, მაგარი პოეტი გამახსენდა ვინც ზემოთ გამომრჩა, ეს არის რეზო გეთიაშვილი და ეს კიდე მისი საოცრად მაგარი ლექსი..

-

გოქსუ

სადაც ყვავილები მთავრდებიან
და შენი თითები იწყებიან,
შენი თითებიდან დაწყებული,
ჩემი დაკარგული მიწებია.
არ ღირს ობლობაზე ლაპარაკი,
სულით ობლობასაც ნუვინ ტირის,
საკუთარ ძარღვებში დავწანწალებ,
ერთი უცხოელი ტურისტივით,
თანაც დაკიდებულს, საცალფეხოს,
ფართოდ ვიღიმები გულისტკივილს.
უკან ურდოები მომყვებიან
და მიტოვებული მეფეები,
როცა ყველაფერი წესრიგშია,
როცა ყოჩივარდებს ეფერები.
სხვებით სხვა მგოსნებმა გაიხარონ,
ალბათ, ჩემს გვირგვინად ეს აკურთხეს:
მთელი უშენობის მფლობელი ვარ,
დიდი დანაკარგის მესაკუთრე.

Menestrel

საერთოდ ურითმო ლექსებიც არსებობს და ვთვლი რომ არაფრით ჩამოუვარდება რითმიანებს. ვფიქრობ მთავარია იდეა არ დაიკარგოს, თორემ უაზრო წინადადებების გარითმვაც შეიძლება თავისუფლად. თუმცა მთლად ისეც არაა რომ მატო იდეაა საქმე და ტექსტი არაფერის ნიშნავს, კარგ იდეას გადმოსაცემად კარგი ტექსტი და ფორმა სჭირდება. თუმცა ზოგჯერ იდეა ფომას იწირავს, ანუ ფორმა არაა იდეალური, მაგრამ იდეაა ისეთი რომ ფორმაზე და რითმებზე საერთოდ აღარ ფქრობ.
აი მაგ ლექსში იმდენად მომწონს იდეა რომ მასე რითმებისთვის დევნა და კირკიტი ნამდვილად არ დამიწყია. და საერთოდაც ვთვლი რომ რაც დრო გადის უფრო და უფრო თავისუფალი ხდება ხელოვნება და ყველანაირი ჩარჩოებიდან გამოდის. რათქმაუნდა ზომიერებაა აქაც საჭირო და არ ვფიქრობ რომ ყველფერი ხელოვნებად ითვლება, რაკი ჩაჩოები აღარ არსებობს...

გალაკტიონი რომ გენიოსი იყო არავინ გედავებათ, გალაკტიონს თუ დავუწყებთ შეჯიბრებას გამოდის რომ ვეღარავინ უნდა გაბედოს ლექსების წერა. ბოლო-ბოლო შოთას სამშობლოა და მაგ ლოგიკით მის მერე ლიტერატურას აღარ უნდა ეარსება.

This post has been edited by BELLA-DONNA on 15 Mar 2015, 19:41

BELLA-DONNA

მართალი ხარ.
ხელოვნებას არანაირი ჩარჩო არ უნდა, თუ ჩარჩოშია ის ხელოვნება აღარაა.

ლექსი კიდე ან მოგწონს ანა არა, ის არ აწყენდა და ეს არაწყენდა არვიცი მე : ))). ან მოგწონს ან არა. ნახევრად მოწონება რაპონტია ლექსის : ))

მართალი ხარ, მაგიტომაც დასჭირდა ხუთი საუკუნე გურამიშვილის გამოჩენას გალაკტიონის შემთხვევაშიც დაახლოებით ასეა.

აგერ ვახტანგ ჯავახაძეს უწერია კარგად:

"გალაკტიონის შემდეგ ქართული პოეზია წავიდა და მიდის გალაკტიონის გზით. თითქოს სხვა გზა არც ჩანს. თითქოს გალაკტიონმა მაქსიმალურად ამოწურა თანამედროვე პოეტური სიტყვის შესაძლებლობანი, თავისუფალი ლექსიდან _ ვიდრე ვირტუოზულად აჟღერებულ სტრიქონებამდე, თვით პალინდრომამდე.

გალაკტიონის შემდეგ ქართულ პოეზიაში თვისობრივ სიახლეებზე ლაპარაკი შეუძლებელია. შეუძლებელია ლაპარაკი ისეთ დიდ ორიგინალობაზე, რომელიც მოიტანა ვაჟა-ფშველამ აკაკი წერეთლის შემდეგ, ანდა _ თვითონ გალაკტიონმა აკაკისა და ვაჟას შემდეგ.

ჩვენი საუკუნის ყოველი საინტერესო პოეტი გალაკტიონის მრავალწახნაგოვანი ლირიკის ამა თუ იმ მხარეს აგრძელებს და ავითარებს თავისებურად. ეს წახნაგები თვით გალაკტიონთან ისე გამოკვეთილად არც შეიმჩნევა. სხვათა შორის, ნაგულისხმევი პოეტები შესამჩნევად განსხვავდებიან ერთმანეთისაგან და სამართლიანად ითვლებიან ორიგინალურ ლირიკოსებად, იმდენად ორიგინალურებად, რომ მათ მიმდევრებიცა ჰყავთ, მაგრამ ეს მიმდევრები უკვე ეპიგონები არიან.

ამაღლებული გალაკტიონის ჩრდილში ბევრი რამ გაუფერულდა და გადაფასდა. გალაკტიონის პოეზიამ თანდათან მოიპოვა მეტრის უფლება და ახლა მასთან მიმართება განსაზღვრავს ამა თუ იმ პოეტის ღირსებას. თვითონაც ასე ვარაუდობდა:
- ყოველმა პატიოსანმა ქართველმა მწერალმა საბოლოოდ უნდა გაარკვიოს თავისი დამოკიდებულება გალაკტიონ ტაბიძისადმი, ვინაიდან ამით იგი გაარკვევს თავის დამოკიდებულებას მეოცე საუკუნის ქართული მწერლობისადმი.

მთელი საუკუნის პოეზია გალაკტიონის ინტონაციითაა გამსჭვალული: ვისაც გალაკტიონის სხივი არ გაჰკარებია, ღირსეულიც არაფერი შეუქმნია, ანუ როგორც აბრაამ ლინკოლნი იტყოდა: უნაკლო ადამიანებს ძალიან ცოტა ღირსება გააჩნიათ (ამიტომაც ვერ ასცდა მეცხრამეტე საუკუნის ეპიგონთა დონეს ქართული ემიგრანტული პოეზია).

გალაკტიონის შემდეგ გამომჟღავნებული და დამკვიდრებული სიახლეებიც გალაკტიონის სახელს უკავშირდება (ლირიკული პოემა, ვერლიბრი, თეთრი ლექსი, ირონიული ლირიკა...). კვლავაც დაუკავშირდება.

ხვალის პოეზია გამოსავალს ეძებს გალაკტიონის იქით, გალაკტიონის გარეთ, გალაკტიონის შემდეგ. მომავალ ქართველ კლასიკოსს ერთი სახელი ერქმევა: ანტიგალაკტიონი."

(ვახტანგ ჯავახაძე, "უცნობი")


P.S. სხვათა შორის, თვითონ ვახტანგი ძალიან კარგი თანამედროვე პოეტია და გალაკტიონის ძალიან კარგი მოწაფე, განსაკუთრებით - ფორმის და ტექნიკის მხრივ..

მარტო აზრი და შინაარსი მეცნიერებაშია მთავარი, ხელოვნებაში (მით უმეტეს - პოეზიაში) ფორმის და შინაარსის ამბავი 50/50-ზეა.

This post has been edited by Menestrel on 15 Mar 2015, 20:45

ჯავახაძეს ისევე როგორც მე და შენ თავისი აზრი აქვს.

მე ვიტყვი მარტივად რომ ბესიკ ხარახანული წამოვიდა სულ სხვა გზით, დიდი პოეტი.

ჩემი ფავორიტები:

ბესიკ ხარანაული
ზვიად რატიანი
ლია სტურუა
ეკა ქევანიშვილი
პაატა შამუგია
ნანა ქელეხიძე
ლია ლიქოკელი

ძალიან ჩემები არიან, თითქოს ჩემს სათქმელს წერენ ხოლმე.

კიდე ბევრი მიყვარს, ვკითხულობ და ვაფასებ, როგორც პიროვნულად, ასევე შემოქმედების მხრივ, მაგრამ რამდენიმე ლექსი მაქვს ხოლმე უფრო ამოჩემებული და აკვიატებული, ანუ მთლიან შემოქმედებას არ ვეტრფი, ზოგი რა კუთხით არ მომწონს, ზოგი რა, მაგრამ უნიჭო არ ითქმის ბევრზე. პირიქით, ყველას თავისი სტილი აქვს და თავისებურად წერს. მიხარია, რომ ქალებიც გააქტიურდნენ.

უნიჭოები არიან სწორედ პოპულარულები და წიგნებსაც ბეჭდავენ:
ზურა სალუქვაძე
მებაღე



Bobgure

: ))))

ისე გიო საჯაიას წიგნი არაქვს, 40 წელს კი მიატანა კაცმა უკვე : )))

წიგნი კიარა ერთ ხელზე მოითვლება მგონი მაგის საღამო და საღამოზე ლექსის წაკითხვა. : ))))

Bobgure

გიორგის 2-3 ლექსი მომწონს.

რატიანი ხო რას ამბობ, დღე-დღეზე საღამოებს მართავს.

ბესიკმაც უარი თქვა იუბილეზე წინა წელს. 75ის რო გახდა და საერთოდ რაიმე სახის აღნიშვნაზე : )) ნუ ჯილდო ჯილდოა არ ითვლება : )..

არადა მომენატრა ბესიკის, იათაშვილი, ზვიადის, საჯაიას წაკითხული ლექსები, ლაივში.

Bobgure

ზვიადს ჰქონდა რამდენიმე თვის წინ ლიგამუსში და იათაშვილსაც კოხტა საღამო.