ბოლოს წავიკითხე, ტომი VI

ValenTine_Kelly

კი, ვნახე.

უბრალოდ, ასეთი დიდი რეიტინგი გამიკვირდა. სხვა რევიუებიც რომ ვნახე, ძალიან ბევრს ქონდა ერთი ვარსკვლავით შეფასებული

მე ვუყურებ ჰუგო, ნებულა, ლოკუსი, BSFA და სხვა ჯილდოები თუ აქვს წიგნს აღებული (მხოლოდ მაგას არა მაგრამ მაინც) მხოლოდ ერთხელ Neuromancer-ზე გამიცრუა იმედები ჯერჯერობით. ჰუგოს და ნებულას ფლობა ჩემთვის მაინც ხარისხის ნიშნად რჩება. ეს სულაც არ ნიშნავს იმას რომ ენდერი კარგია, მაგრამ 5-იან ისეთ ადამიანს აქვს დაწერილი მაგ წიგნისთვის რომ ჩემთვის სრულიად საკმარისია.

This post has been edited by 4L3X on 9 Jan 2017, 22:38

John-obi
მე მგონია, რომ პლოტ ტვისტების ამბავია, ბოლოსკენ.

4L3X

ჩემი აზრია ის მხოლოდ.ეს შენი პირადი გადაწყვეტილებაა.

ენდერს ნებულაც აქვს და ჰუგოც, მაგრამ ჩემთვის არაფერს წყვეტს. დიდი ხანია, პრიზაღებული წიგნების პრიზების მიხედვით შეფასება შევწყვიტე და ესეც პირადი ჩემი გადაწყვეტილებაა.

შენი ნებაა, ხომ არ გეუბნები, რომ არ გაითვალისწინო ან აუცილებლად მე რასაც ვამბობ ის დაიჯერე მეთქი?

მე არ მაინტერესებს და არც ვაქცევ ყურადღებას და იგივე ვურჩიე, პირადი გამოცდილებიდან, ჯონსაც.

This post has been edited by ValenTine_Kelly on 9 Jan 2017, 22:39

კასანდრა კლერი-დაკარგული სულების ქალაქი


არ ვიცი, ამ ქალს ეს იდეეები თვითონ მოუვიდა თავში აზრად თუ სხვამ მიაწოდა.
იმიტომ, რომ ძალიან კარგ სიუჟეტს საშინლად აფუჭებს. არ ვიცი, ნიჭი არ ყოფნის თუ გამოცდილება თუ ძალით აკეთებს ასე.
ყოველ შემთხვევაში, ვკითხულობდი და გული მწყდებოდა.

თან ამ ნაწილის წერის დროს ორსულად იყო თუ რა ჯანდაბად ქონდა სუნებზე ასეთი გართულება, ვერ გავიგე.
ლამის ყოველი აბზაცი იწყებოდა სიტყვებით: "ბიჭს სანდალოზის საპნის, ოფლის, კვამლის და ა.შ. სუნი ასდიოდა."

აქამდე ვფიქრობდით, რომ ბავშვებისთვის წერდა, მაგრამ ისეთები დაატრიალა, რა ვიცი, რამდენად სწორია, რომ ბავშვებმა იკითხონ, ვერ გეტყვით.

დედას რომ საკუთარი, თუნდაც ბოროტების მხარეს გადასული შვილი ეზიზღება და დალაპარაკების გარეშე პირდაპირ მოსაკლავად იმეტებს, რა ვიცი...

ნებისმიერ ვარიანტში, რახან კითხვა დავიწყე, ბოლო ნაწილსაც წავიკითხავ და ეგ იქნება.

ამ აგატა კრისტის წიგნებში ერთხელაც ვერ გამოვიცანი მკვლელი

როჯერ ეკროიდის მკვლელობაში თითქმის დარწმუნებული ვიყავი ვინც იყო, მაგრამ ბოლოს მაინც საშინლად გაკვირვებული დავრჩი



This post has been edited by Magicman Gio on 10 Jan 2017, 16:11

მაიკლ კანინგემი "საათები" ცუდი თარგმანი იყო... რაღაცა ბრტყლად და პირდაპირ თარგმნის... მთელი პოეზია, სილამაზე და რიტმი მოკლული იყო.. ძალიან სამწუხაროა... არადა კარგ თარგმანში გემრიელობა იქნებოდა...
"მისის დოლოვეი" ვინც თარგმნა, იმას უნდა ეთარგმნა "საათები" -ც...

ნაწყვეტი "მისის დოლოვეი" -დან...

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

როცა ვესტმინსტერში ცხოვრობ (მაინც, რამდენი ხანი? უკვე ოც წელიწადზე მეტი) რამდენიმე წამით ადრე, ვიდრე ბიგ-ბენის ხმა გაისმება, საოცარი სიჩუმე ისადგურებს. დიდებული შეგრძნება გეუფლება. დრო ჩერდება. ამას მაშინაც კი გრძნობ, როდა შუაღამისას გეღვიძება (კლარისა ამაში დარწმუნებული იყო). ამ საოცარ მდუმარებას ქუჩის ხმაურიც კი ვერ არღვევს (არ იცოდა, რა ეწოდებინა ამ დიდებული შეგრძნებისათვის. იქნებ იმიტომ ისადგურებდა ასეთი მდუმარება, რომ მისი გული ფეთქვას წყვეტდა? მან ხომ გრიპით იავადმყოფა). მდუმარებაში შთანთქმული, სულგანაბული დგახარ და ბიგ-ბენიც რეკავს! ჯერ ერთგვარი პრელუდია გაისმის, გაფრთხილებასავით, შემდეგ კი საათის განუმეორებელი ხმა. ტყვიის ციფერბლატი თითქოს ჰაერში დნება. რა უგუნურები ვართ, - ფიქრობდა კლარისა დოლოვეი, როცა ვიქტორია-სტრიტზე გადადიოდა. მხოლოდ ღმერთმა იცის, რატომ გვიყვარს ყოველივე ეს ასე ძალიან, რატომ გვეუფლება ასეთი შეგრძნება. ფიქრებში ყოველწამიერად ვანგრევთ და ვაშენებთ მას. ღარიბ, უშნო, ცხოვრებისგან გათელილ და კარის ზღურბლზე მჯდომ ქალებსაც ასეთივე შეგრძნება ეუფლება (ბევრ მათგანს სასმელმა მოუღო ბოლო): მათ კანონები ვერ შეცვლის, რადგან სიცოცხლე უყვართ. გამვლელების მზერა, რხევა, ქუსლების კაკუნი, შრიალი, შარიშური, ეტლების, ავტომობილებისა და ომნიბუსების გრუხუნი, ხმაური, სენდვიჩმენების ფეხების ბაკუნი და რწევა, სასულე ორკესტრი, არღნის ჟღრიალი, აეროპლანის უცნაური ზუზუნი - ეს იყო ის, რაც კლარისას ძალიან უყვარდა, - სიცოცხლე; ლონდონი. ივნისის ეს წამი.

იგივე ნაწყვეტი, "საათები" -დან..

» სპოილერის ნახვისთვის დააწკაპუნეთ აქ «

ვესტმინსტერში ცხოვრების გამო (უკვე რამდენი წელია? ოცზე მეტი), თვით ტრანსპორტის გაგანია მოძრაობაში მოხვედრილი თუ შუაღამისას გაღვიძებული ადამიანი, კლარისას რწმენით, განსაკუთრებულ სიჩუმეს თუ ზეიმურიბას, ენით აუწერელ შეყოვნებას, დაძაბულ მოლოდინს განიცდის, სანამ ბიგ ბენი დაჰკრავდეს (თუმცა, როგორც თქვეს, ეს შეიძლებოდა თვით კლარისას გრიპიანი გულიც ყოფილიყო). აი, ის ურტყამს! თავდაპირველად გაფრთხილება - მუსიკალური ჩამოკვრა. შემდეგ - საათი, ერთადერთი და განუმეორებელი. მძიმე წრეები ჰაერში ლღვება. რა სულელები ვართო, ფიქრობს კლარისა ვიქტორიას ქუჩაზე გადასვლისას. ერთმა ღმერთმა იცის, რატომ გვიყვარს ასე, რატომ ვუყურებთ ამ თვალით, ვთხზავთ, ირგვლივ ვიშენებთ, ვანგრევთ, ყოველწამიერად თავიდან ვქმნით... მაგრამ ის უყვართ ყველაზე იუმედოდ ჩამორჩენილებსაც, პარმაღის საფეხურებზე ჩამომსხდარ ყველაზე დათრგუნულებსაც (შევსვათ მათი დაცემის სადღეგრძელო!). ასეთებთან, კლარისას რწმენით, ხელი არ აქვს საპარლამენტო აქტებს სწორედ ამ მიზეზით: მათ უყვართ ცხოვრება. ადამიანთა თვალებში, რხევაში, ხეტიალში და დამქანცველ გასეირნებაში, ბღავილსა და ღრიალში, ეტლებში, მსუბუქ მანქანებში, ომნიბუსებში, ფურგონებში, ფეხებმოფრატუნე და მოქანავე მოსიარულე რეკლამებში; სასულე ორკესტრებში და არღნებში; ტრიუმფში, წკრიალში და თავზემოთ გადაფრენილი თვითმფრინავის უცნაურ ხმამაღალ გუგუნში იყო ის, რაც კლარისას უყვარდა: ცხოვრება, ლონდონი, ივნისის ეს მომენტი.

LuCky_13
kaatinga
მადლობა

თვითმკვლელი ქალწულები ))) ფორუმზე პოსტვას მონატრებული ))

მიყვარს ეს წიგნი.
არც კი ვიცოდი ფილმიც თუ იყო, დღესვე ვუყურებ.

მიყვარს ეს წიგნი.
არც კი ვიცოდი ფილმიც თუ იყო, დღესვე ვუყურებ.

ეხლა ვნახე ეს წიგნი ჩემ ბიბლიოთეკაში. წავიკითხავ

პედრო პარამო 2/5
ბევრს მოსწონს ვიცი მაგრამ მე რაღაც ვერ დავუმუღამე. მოკლე ისტორიები რომ მოყვება ისინი უფრო კარგები იყო არის ზოგიერთ მათგანში რაღაც ო'ჰენრისეული. ბოლო ისტორია მომეწონა ყველაზე მაგრა.

დიდად მეც არ მომეწონა
არაა ეს ლათინო-ამერიკელი მწერლები ჩემი. ვაპირებ მეორეჯერად წავიკითხო, იქნებ უფრო მომეწონოს.

პედრო პარამო 4/5;

თავიდან მეც არ აღვთოვანდი, რადგან დიქტატორები უკეთესად ჰყავთ გაანალიზებული (მათ შორის, ფსიქოლოგიურადაც) ცნობილ სამხრეთ ამერიკელ მწერლებს. თუმცა, ნამდვილად, მაღალი დონიზეა მწერლის გადმოცემის ოსტატობა, რაც ჩემთვის თვალსაჩინო გახდა ამ წიგნის კარგი ანალიზის წაკითხვის შემდეგ: მწერალი მკითხველს სიუჟეტის კვლევის, მიხვედრის და გაანალიზების საშუალებას გვაძლევს. ასევე, ბევრია ლამაზი პოეტური ჩანახატები და მეტაფორები, თხრობის მოდერნისტული მეთოდები და დინამიკა.

საინტერესოა, ასევე განსაწმენდელის თემა, იმ გაგებით, რომ სინანული, ნოსტალგია, დარდი ტოვებს ადამიანებს გარდამავალ სფეროში, სადაც მათ ყველაფრის გახსენების და ხელახლა განცდის საშუალება აქვთ.

This post has been edited by rodo on 17 Jan 2017, 17:35

მეც პარამო წავიკითხე ბოლოს და ვფიქრობდი რატო არ მომეწონა, იდეა კარგია, მაგრამ გავრცობა აკლია თითქოს, რაღაც მშრალია აშკარად, რავი.. მეტს ველოდებოდი

წყვდიადის მარცხენა ხელი.



ძალიან მომეწონა.