ახალი ლექცები, თხინალელის ლექსები

ოდესᲦაც ფუგას ვუკრავდი ᲨენᲗვის
ამ და იმ ხმაᲨი
ვინ იცის რისᲗვის
გიმეორებდი გიმეორებდი

ეხლა ტოკატა უფრო Შეგფერის
იქნებ გაიგო Ჩემი აზრები

მᲗვარის სონატა Თუნდაც Შოპენი
გვიანი არის აᲦარ Შეგფერის
მენდელსონი ხომ სულ გამოვტოვეᲗ
რექვიემის, დროს გვერდიᲗ ვიქნები

tkhinaleli

კარგია :D

ოდესᲦაც ფუგას ვუკრავდი ᲨენᲗვის
ამ და იმ ხმაᲨი ვინ იცის რისᲗვის
გიმეორებდი გიმეორებდი
ეხლა ტოკატა უფრო ᲨეგᲨვენის
იქნებ გაიგო Ჩემი აზრები

მᲗვარის სონატა Თუნდაც Შოპენი
გვიანი არის აᲦარ ᲨეგᲨვენის
მენდელსონი ხომ სულ გამოვტოვეᲗ
რექვიემის დროს გვერდიᲗ ვიქნები
* * *
ოდესᲦაც ფუგას ვუკრავდი ᲨენᲗვის
ამ და იმ ხმაᲨი ვინ იცის რისᲗვის
გიმეორებდი გიმეორებდი

ეხლა ტოკატა უფრო ᲨეგᲨვენის
იქნებ გაიგო Ჩემი აზრები

მᲗვარის სონატა Თუნდაც Შოპენი
გვიანი არის აᲦარ ᲨეგᲨვენის
მენდელსონი ხომ სულ გამოვტოვეᲗ
რექვიემის დროს გვერდიᲗ ვიქნები
* * *
ოფესᲦაც ფუგას ვუკრავდი ᲨენᲗვის
ამ და იმ ხმაᲨი ვინ იცის რისᲗვის
გიმეორებდი გიმეორებდი

ეხლა ტოკატა უფრო ᲨეგᲨვენის
იქნებ გაიგო Ჩემი აზრები

მᲗვსრის სონატა Თუნდაც Შოპენი
გვიანი არის აᲦარ ᲨეგᲨვენის
მენდელსონი ხომ სულ გამოვტოვეᲗ
რექვიემის დროს გვერდიᲗ ვიქნები
* * *
გაზაფხულის ხმები ამედევნა ნოტად
დილიᲗ გამის დროა
გამოვფხიზლდეᲗ ცოტა.
მერე რამე ლაᲦი
ყავას რომ უხდება
მაგალიᲗად სკერცო
Თუნდაც Შოპენს რომ აქვს.
ᲨუადᲦისᲗვის მზე რომ
დაგვესხმება Თავზე
გავიხსენოᲗ ბრამსი
ბახი ცოტა მᲫაბავს.
საᲦამოსკენ ყველა
ᲨევიყრებიᲗ სახლᲨი
ხოდა ალბაᲗ ამას
მოუხდება ჯაზი

რაღაც ნაცნობია

:up:

საბავᲨვო

ზᲦვაზე

დედიკომ და მამიკომ
წამიყვანეს ზᲦვაზე
პირველად ვარ იცოდეᲗ,
არ გამცინოᲗ Ძალზე.
გასაბერი რგოლიც
წამომაცვეს Თავზე,
მაგრამ მაინც ტალᲦებმა
მატრიალეს წყალზე.
* * *
ბუნაგი

სამყაროსᲗან ᲩიხᲨი
მოვემწყვდიე ისევ
საკუᲗარი Თავიც
გაკვირვებიᲗ მიმზერს.

აᲦარ მხვდება ყურᲨი
ტაᲨ-ფანდური, ზურნა
მივაგენი ალბაᲗ
განდეგილის ბუნაგს.

გაორებულ სულᲨი
ვაფაᲗურებ ხელებს,
იქნებ ცოტა Თავი
მოვუყარო აზრებს.

სტრიქონების მწკრივᲨი
მიმოვფანტე სევდა,
იქნებ სხვამაც იგრᲫნოს
Ჩემი გულის ფეᲗქვა.

საბავᲨვო

ვარდი იას ეუბნება
Შენ ხმას როგორ იᲦებ
სილამაზიᲗ და სურნელიᲗ
Შემეჯიბროს ვინმემ.
ია კამაᲗს არც აპირებს
მისია აქვს დიდი,
გაზაფხულუ იას მოყავს
პაწაწინა გულიᲗ.




საქანელა

საქანელა Ჩამოკიდა
ბაბუმ ვაᲨლის ხეზე,
იმხელაზე აფრინდა
ᲨემეᲨინდა კიდეც.
მე და Ჩემი Ძამიკო
ვჯდებიᲗ ხან ის ხან მე
ბესოს ვᲗხოვე გოგო ვარ
ნუ ამაფრენ დიდზე.



ცხელა

ზაფხულია ისე ცხელა
აᲦარ ვიციᲗ რა ვქნაᲗ,
არც ნაყინმა გვიᲨველა და
არც მარაოს ქარმა.
ბაბუმ Ძველი აბაზანს
გამონახა სადᲦაც
წყლიᲗ ბოლომდე აგვივსო და
ვᲭყუმპალაობᲗ ახლაც.


* * *




წვიმა ზაფხულის

წვიმა ზაფხულის,
ორᲗქლი რომ ასდის,
მელამუნება ვიᲗ
Შენი სუნᲗქვა
მე ამ წვიმაᲨი
მარტო რა მინდა,
მინდა რომ ერᲗად
გვერქვას გიᲟები.
არც ქოლგა მინდა
და არც ლაბადა,
მოდი დავსოლდეᲗ
ᲗავიᲗ ფეხამდე
Ჩვენზე იტყვიან
რამ გადარიაᲗ
ამ გადარევას
ალბაᲗ ნატრობენ.





იდილია ზამᲗრის

იდილია ზამᲗრის
პირმაᲦამდე Თოვლი
გახრილული გზა და
ᲨეᲨა ბოლავს წიფლის.
გახუკული პური
დამტვრეული ყველი
წოᲗნის ლობიო და
კიტრის მწნილი კასრის.
Ღვინო ერᲗი Ჭიქა
გაისველოს ყელი
მᲨვიდობის რომ არ Თქვას
გაუწყრება ᲦმერᲗი.







* * *
პოეტებს


ყოფიᲗობის არსᲨი
ვინ ააფრენს მწყერებს
სულ არ მიკვირს მაᲗი
დუქნის ხოᲨზე წერდნენ.
სუფᲗა, მᲩატე სულიᲗ
რას დაიᲭერ მუᲦამს,
Თვალებიდან ცრემლი
გულზე Თუ არ წვეᲗავს.
გაორებულ გულებს
ვინ აცადა ფეᲗქვა,
სარკმლის გაᲦება და
Შენ ხომ ფრენა გინდა.
* * *
პოეტებს



ყოფიᲗობის არსᲨი
ვინ ააფრენს მწყერებს,
სულ არ მიკვირს მაᲗი,
დუქნის ხოᲨზე წერდნენ,
სუფᲗა, მᲩატე სულიᲗ
რას დაიᲭერ მუᲦამს,
Თვალებიდან ცრემლი,
გულზე Თუ არ წვეᲗავს.
გაორებულ გულებს
ვინ აცადა ფეᲗქვა,
გამოაᲦებ სარკმელს
გააფრინო უნდა.
* * *
ალუბლები

ვენახის ბოლოს ალუბლის ხეებია
ოხ, როგორ აბია ალუბლებს ამ წელს.
ალუბლის იქეᲗ იმ ბიᲭის ვენახია
წელს, რომ გაიზარდა რატომᲦაც უცებ.
ალუბლებს სიმწიფისგან ფუტკრები Შესევია
ისეᲗი სურნელია, აგიმᲦვრევს ფიქრებს,
გოგო ალუბლებᲨი ᲗიᲗქოს არც კი მოსᲩანს,
მწიფე ალუბლები ასკდება ტუᲩებს.
ბიᲭი გამეტებიᲗ Თოხს მუწსს უქნევს,
რა კუდᲨი დამსდევს ვიცოდე იქნებ?!

არც რა იყო ᲗიᲗქოს
გავდა ცაზე ქუხილს,
Ჩემდა გასაკვირად
Შევეგებე წუხილს.

მიᲩვეული არ ვარ
სამᲫიმარს და ქოᲗქოᲗს,
ისე ირონიიᲗ
Შევუდექი გოლგოᲗს.

სხვამ Თუ ᲨეᲫლო,ᲨეᲫლებ
იყო Ჩემი მრწამსი,
Შემომადნა გზაᲨი
ტანსაცვამი ჯაᲭვი.

როცა წკიპზე ხარ და
გეზარება Თავი,
გეკარგება გემო
და ცხოვრებას აზრი.

მაინც იმას გეტყვიᲗ,
ესეც არის ჯვარი,
მდინარეზე ხიდი
გამოᲦმა ვარᲗ ვიცი.
* * *




ერᲗხელ მაინც Შემეხიდოს ვინმემ,
საპალნეა ავსებული დარდიᲗ,
Თუ ვიᲦიმი იმას ხომ არ ნიᲨნავს,
დაუკრავᲗ და Ჩამოვუვლი დავლურს.

მარტო სული, მარტო სულად რᲩება
მილეᲗიც, რომ Შემოარტყა ირგვლივ,
ფინიᲨამდე უკვე მიᲭირს რბენა,
აᲦარა ვარ მე ის Თამრო ვუცი.

ტრიბუნიდან ოვაცია, ტაᲨი
პირველი ხარ, არ დაუᲗმო Თასი,
კი ბატინო გავიტანე ლენტა,
ვინმე მეტყვის, ამაᲨია აზრი?!
* * *
მე და ცუგო(საბავᲨვო)


სოფელᲨი ვარ ბებოსᲗან,
ჯერ ვერ მიცნო ცუგომ,
დამინახა Თუარა
გაკაპასდა ვიᲗომ.

კაბის ბოლო Ჩამომხია
მარბენინა ეზოᲨი,
ბოლოს ისე დავიᲦალეᲗ,
წამოვწექიᲗ ᲩეროᲨი.




* * *
კვიცი


უცბად ატყდა განგაᲨი,
მივატოვე ᲗამაᲨი,
Ჩვენმა ცხენმა ყორანამ,
დᲦეს მოიგო ᲗავლაᲨი.
დედასავიᲗ Შავია,
Თან ისეᲗი კარგია,
ერᲗი დᲦისიც არ არის,
უკვე ცელქობს პაწია.
მალე დიდი იქნება
ვიმეგობრებᲗ ნამდვილაფ,
მერე ზურგზეც Შემისვამს,
გავაᲭენებ ადვილად.

* * *
ანგინა

ანგინა მაქვს, ამიკრᲫალა
დედამ გარეᲗ ᲗამაᲨი,
ყელᲨი Თბილი სავლები და
გვირილების ნახარᲨი.

მოვიცალე ᲗოჯინასᲗვის,
დავურეცხე კაბები,
კაბა უცბად ხომ არ Შრება,
Შევუკერე ახლები.

დაᲗუნიას ყელზე ბაფᲗა
რახანია გახუნდა,
ლურჯი ხომ არ Შევუკერო,
მოუხდება ნამდვილად.

Შემოდგომის მზე

Შემოდგომის მზეა
მივაფიცხე გული,
ზაფხულის მზე მწვავდა
არ მიხდება მგონი.

წინ ზამᲗარი მელის
დიდᲗოვლობა იცის,
კაცის ხელი უნდა
გაუხრილავ ბოგირს.

Ჭიდან წყალი მოაქვს,
პირამდეა Თუნგი,
დაპობილი ᲨეᲨა
ცალკე უდევს ბუხრის.

ნაკვერᲩხალი ყვირის
დამადეᲗო კეცი,
აქეᲗ Შქერზე მᲭადი,
იქ კუპატი იწვის.
* * *


Შემოდგომა მზიანი,
ფოᲗოლცვენა გვიანი,
გოგო ხატავს პეიზაᲟს,
ფერებია წვნიანი.
მზეც კი ᲗიᲗქოს დადინჯდა,
გადაᲦვინდა მაᲭარი,
Ჩემი გულიც ასევე
ᲗოვლობისᲗვის მზად არის.
ბოლო მზიან დᲦეებᲨი
ვამზეურე ფიქრები,
საბერტყიც არ დავაკელ,
ისე ავაფუმფულე.
წინ ზამᲗარი მახარებს
დრო მექნება იმდენი
იმასაც კი იტყვიან
რა დროს იყო რიᲗმები.
* * *
გამოვცერი აზრები

გამხმარ კოცონს ალები,
მომეხვია ნაᲦველი,
ეს პაᲗოსიც არ არის
ისე გულის ამრევი.

გამოვცერი საცერᲨი
აბდაუბდა აზრები,
რაც დარᲩება იმაᲨიც
არის ბევრი საცრელი.
* * *



საბავᲨვო


მზე პირს იბანს

ზაფხულია მზე პირს იბანს,
ასე ამბობს ბებო,
მეც ეზოᲨი გავიქეცი
პირს დავიბან მეცო.

მე მზესავიᲗ დიდი არ ვარ
პატარა მაქვს სახე,
მზემ პირი კი დაიბანა,
მე დავსველდი Ძალზე
* * *
ესეც Ჩემი ვაᲟის სამი ლექსი

დედის გული

დილა არის, ცოტა სუსხავს,
Შენ არ იკლებ Ჩემზე ზრუნვას,
ეზოᲨი ვარ, საქმეს ვᲨვები,
Შენ კი კიდე არ მეᲨვები.

პატარა ვარ, ვიცი ᲨენᲗვის,
Თუნდაც წლები გასულა,
Შემპარვია ᲭაᲦარა და
აᲦარა ვარ ბიᲭუნა.
* * *
ფერია

გუᲨინ გამახსენდი Ჩემო ფერია
და Თან მივხვდი, რომ გზა ამერია,
ხᲨირად მახსენდები, მაგრამ გერიდები,
ვიცი სხვა გიყვარს და აᲦარ გედარდები.
* * *
ᲨენᲗან მოვდიოდი

ᲨენᲗან მოვდიოდი,
ისე მოვდიოდი,
ერᲗი Შეხედვა და
სიზმრად იქცეოდი.

სიზმრად ქცეული კი
როგორც მე გეტყოდი,
როგორც მე გეტყოდი
ისე იქცეოდი.

Თუკი დამიᲨალე,
Თუკი ვეᲦარც გნახე,
მაᲨინ Ჩუმად მოვალ,
მაᲨინ Ჩუმად გნახავ.

და Თუ ვეᲦარც გნახე
და Თუ დამივიწყე,
ისე არ წახვიდე,
სული გაიყოლე.

იქნებ ვინმემ გᲗხოვოს,
იქნებ გამოგადგეს,
Შენი არ გაყიდო,
Ჩემი ᲨესᲗავაზე.

და Თუ სულგაყიდულს,
ისევ გამიხსენებ,
ისევ ᲨენᲗან მოვალ,
ისევ გაგაᲦმერᲗებ.

საბავᲨვო


ყველა ფერი - ნაირფერი


მოდიᲗ აბა გავიხსენოᲗ
ყველა ფერი- ნაირფერი,
ცა ხომ ვიციᲗ, Თავს დაგვყურებს-
დიდი არის და ცისფერი.
მწვანე ფერი- გაზაფხულზე
მწვანე არის ყველაფერი.
ია ია ყვავილია-ლურჯია და ლამაზია.
ᲗიᲗი როცა გავიᲭერი-წიᲗელია, სისხლისფერი.
ბატი Ჭუკებს ასეირნებს-ყვიᲗელი და ფუმფულები.
Თაგვი სოროს ეᲫებს- Თაგვის ფერი ნაცრისფერი.
ზამᲗარᲨი, რომ Თოვლი მოდის-
ᲗეᲗრი არის Თოვლის ფერი.
ერᲗი ფერიც მივამატოᲗ-
Ჩვენი დაფა ყავისფერი.
დაგვრᲩა კიდევ ერᲗი ფერი-
Შავი არის მიწის ფერი.
ყველა ერᲗად გამოვიდა
ცისარტყელა ნაირფერი.




* * *

საბავᲨვო


ხაფანგი



დაᲗუნია ბაჯბაჯას
რა ᲨეემᲗხვა ნეტავ,
იმის მოᲗქმა-Ღრიალი
ისმის ცხრა მᲗის იქედან.

Თურმე ტყეᲨი ცუდ კაცებს
დაუგიაᲗ ხაფანგი,
დაᲗვმა რომ ვერ Შეხედა
მოადინა ზᲦარᲗანი.

წინა ᲗაᲗი ხაფანგᲨი
გაეᲭედა ისე,
ყვირის, მოᲗქვამს, მიᲨველეᲗ
მომაᲨოროᲗ იქნებ.

Შეიკრიბა სამხეცე,
იᲗაᲗბირეს ბევრი,
ტყის მცველს გავაგებინოᲗ,
ის უᲨველის ისევ.

ტყის მცველს უკვე მოესმა
დაᲗვის მოᲗქმა-Ღრიალი,
Თავის ისტრუმენტებიᲗ
დაამტვრია ხაფანგი.
* * *
საბავᲨვო


ბებოსᲗან

ზაფხულია, ბებოსᲗან ვარ
მიხარია Ძლიერ,
აქ იმდენი სილაᲦეა,
ᲨეᲨურდებაᲗ Ჩიტებს.

დᲦეს აქა ვარᲗ, ვეხმარებიᲗ
ბებოს პურის ცხობაᲨი,
ერᲗი კვირიდ დედას პური
ამოაკრა ᲗონეᲨი.

ხვალ მᲗაᲨი ვარᲗ, სადᲦაც მაᲦლა
სახლი არც კი მოსᲩანს,
ან როგორ არ ვიკარგებიᲗ,
როგორ ვაგნებᲗ გზა-კვალს.

ეხლა როცა გავიზარდე ,
მენატრება ის დრო,
Ჩემი ნინა ბებია და
კაკლის ᲫირᲨი მდელო.
* * *



გადავᲦებოᲗ Ჭერი


გამოხუნდა ფერი,
ბაᲗქაᲨს რაᲦა ვუქნაᲗ,
სახურავიც წვეᲗავს
სინესტეა ყველგან.

სულᲨიც ასე წვეᲗავს
Თვალებიდან ცრემლი,
როგორ მინდა ისევ,
გავიხსენოᲗ Ძველი.

გადავᲦებოᲗ Ჭერი,
გამოვცვალიᲗ ფარდა,
Ჩემი Ჩალის ქუდი,
Შენ პანამა ხომ გაქვს.

ვინახულოᲗ Ძველი,
სიყრმის მეგობრები,
ალბაᲗ მაᲗაც უკვე
გაუხუნდაᲗ Ჭერი.

მერე ყველამ ერᲗად
ვნახოᲗ პეტრეს ციხე,
გახსოვს, რომ ვერ ვნახეᲗ
რაბაᲗი და ხოვლე.

ამიყვანე მᲗაᲨი
ვნახოᲗ მზის ამოსვლა,
ერᲗადა ვარᲗ ისევ,
წინ ჯერ ბევრი დრო გვაქვს.
* * *
სასიმᲦერო


ფატიმა


Შენ Ჩემო ნუᲨის Თვალება,
ნაწნავი გცდება წელსაო,
ბარᲨი დაგტოვე დედასᲗან,
მე კი წავედი ცხვარსაო.

ნაᲗლისმცემელზე ამოველ,
ბატკან მოვიგდე მხრებსაო,
გეᲫებდი გოვო - ბიᲭებᲨი,
Თვალი ვერ მოგკარ ქალსაო.

ფატიმა გოგო ფატიმა
Ჩემი დაიდე ცოდვაო
ნუᲗუ არ გაგახსენდები,
Თმას რომ გაუᲨლი ქმარსაო.

გავიგე Თურმე გაᲗხოვდი,
დამტოვე ცალუᲦელაო,
ოსური ლუდი რას მიზამს,
არაყიც წყალად მექცაო.

ფატიმა Ჩემო ფატიმა,
მაᲦლა გავრეკავ ცხვარსაო,
იქნება მგლებიც Შემომხვდეს,
ქარქაᲨს Ჩავტოვებ ხმალსაო.

ჯომარდობა

გამოვხილე ფიქრები,
Შესევია Ჭინკები,
ისე ავი კი არა
Ჭკუამხიარულები.

სულ ამაᲗი ბრალია,
Თუ არა ვარ მხდალია,
ᲩამᲫახებენ: აბა ჰე
უკან ნუ იყურები.

რა დროს Ჩემი ბალია,
ანდა მასკარადია,
დელტაპლანზე გაფრენაც
სულ ამაᲗი ბრალია.

ჯერ ადრეა ბუხარᲗან
მუᲗაქები, ტახტები,
ჯომარდობა გსმენია?
ადე ნუ იზლაზნები.
* * *
საბავᲨვო


ზეიმია ბაᲦᲨი


ბაᲦᲨი დიდი ზეიმია,
ყვავილები, ბუᲨტები,
კოხტად გამოწყობილები
ყველა აᲦსაზრდელები.

ამ ზეიმზე მეც ვიქნები,
სიმᲦერა მაქვს სამᲦერი,
ცეკვაც კარგად მეხერხება,
ლექსებიც მაქვს საᲗქმელი.









სიზმარი



ᲨემომაᲦამდა, არ ვიცი სად ვარ,
ᲗიᲗქოს ქალაქი მინახავს სადᲦაც,
იქნება ცხადი სულაც არ არის,
სიზმარია Თუ ისე კოᲨმარი.

ხალხიც არ არის ვიᲗომ უცნობი,
არავის ესმის Ჩემი ლოცვები,
სიზმარᲨი მაინც არ იყოს დარდი,
ხომ ᲨეიᲫლება, რომ ვიყო ლაᲦი.

ბარგი- ბარხანაც არსად წასულა,
არ მოუკლია მას Თუნდაც გრამი,
ნეტავი იმ დროს, ბავᲨვი რომ ვიყავ
არც ბარგი მქონდა და, არც დარდები.

მაისი


აფეᲗქება მაისის
ზᲦვისფერ ცას ვინ დახატავს,
ხეივანი ვარდების
სუნᲗქვა რატომ მეკვრება.

Ჩალისფერი ვარდები
განა არ მემეტება,
ვერ მოვწყვიტავ ლამაზო
ერᲗი დᲦე რაც გაᲨლილან.

სიმᲦერა საბავᲨვო


მური-მური მურია

სკუპი-სკუპი ბაᲭია,
ბოსტნის კარი გაწია,
ამოᲗხარა სტაფილო,
ბებო არ აატირო.

გამოვარდა მურია,
კუდიᲗ ქვა ასროლია,
საკურდᲦლეᲨი Შეყარა
ბაᲭი-ბაᲭი ბაᲭია.

მური-მური მურია
ფხიზლობს Ჩვენი მურია,
ბებოს კარგი მცველია
არ გაბედო ბაᲭია.
* * *





სიმᲦერა


რა ლამაზია ამ დილიᲗ ცა,
რა ლამაზია ამ დილიᲗ ზᲦვა,
მგონი აივსოს ᲦრუბლებიᲗ ცა,
მგონი გაწვიმდეს, აიმᲦვრეს ზᲦვა.

მე ველოდები ნაპირᲗან ნავს,
Შენ Თუ არ მოხვალ, გავწირავ Თავს,
Შენ ხომ მიᲗხარი, რომ გიყვარს ზᲦვა,
არ დამიმალო Თუ გიყვარს სხვა.

მე გავატანე ნიᲩაბი წყალს,
მაᲦლა ავხედე ᲦრუბლებᲨი ცას,
ნუ ელოდები, მას უყვარს სხვა,
ნაპირს გახედე, Შენ გიცდის სხვა.

ოტელო


დამეწია ისრები,
ეᲭვიᲗ გულს ნამუზნები,
ნეტავ ერᲗი რას ეᲫებ,
ტყუილად რატომ ირჯები.

იყო არა იყოზე
Თავი როგორ ვიმარᲗლო
ხომ არ გინდა სარკეᲨი
Თავი რომ ᲨემაზიზᲦო.

არც Შენა ხარ ოტელო,
იაგო სად ვიპივოᲗ,
დეზდემონა კი არა,
სადილს რა მოვუხერხო,

საახალწლოდ ფანჯრები
მოდი ერᲗად დავწმინდოᲗ,
ერᲗი კსრგი პერანგი,
კაბა არც მე მაწყენდა.

მოვიწვიოᲗ სტუმრები,
გავიხსენოᲗ ბავᲨვობა,
დროს ნუ ვკარგავᲗ Ძვირფასო
კომედია დასრულდა.

Ჩოხოსანი


Ძველებური ხმალი,
გაბზარული ვადა,
გახუნებულ Ჩოხას
Შემოეხა კალᲗა.

წუᲦაც აᲦარ ადის,
აᲦარა აქვს Ძალა,
ახალუხიც წელᲨი
არ იკვრება რაᲦაც.

გაიხსენა ის დრო
ყალყზე წევდა ულაყს,
უნაგირი ცხენზე
არც Ჭირდება მხედარს.

მაგრამ მაინც დარᲩა
საქილეᲨი დენტი,
გაუახლა ვადა
მამაპაპურ ხანჯალს.

სოფელᲨი ტაᲫარს
მოივლის ᲩოქვიᲗ
Თოკზე მიბმული
აიყვანს ბატკანს,
მიქელგაბრიელს
აუნᲗებს სანᲗელს
და Შეავედრებს
გვარსა და ჯილაგს.

საბავᲨვო


ბებომ. კალᲗიᲗ მომიკრიფა
მაყვალი და Ჟოლო,
მაყვალს ბევრი ეკალი აქვს,
არ დაგსუსხოს ბებო.

ოხ როგორი მწიფე არის,
ვიტკბარუნე პირი,
ბებო დიდი რომ ვიქნები,
მეც დაგიკრეფ სინიᲗ.





საბავᲨვო


Ჩემი ფისო ციცუნია,
ცელქია და ანცი,
მემალება, ვერ ვპოულობ,
სულ ვიᲫახი ციცი.

ხან სარდაფᲨი იმალება,
ხანაც ვერანდაზე,
ხეზე ასვლა Თუ ისწავლა
რას ვიპოვი მალე.

ყელზე ზარი Ჩამოვკიდე,
ხო ირბინოს ეხლა,
ხან აქედან ისმის ხმა და
ხან იქედან ზრი ზრი.
* * *



ცხრა

ცხრა მᲗას იქეᲗ,
მეცხრე ტალᲦამ,
მაყვინᲗინა ფსკერზე,
მერე ისევ ამომაგდო
ქაᲨაყების ჯინზე,
ხელ-ფეხს ვიქნევ,
Შველას ვიᲗხოვ,
რას მიპირებს ნეტავ,
ერᲗი კარგად ᲩავისუნᲗქე,
მეცხრე ცაა Თავზე,
Თოლუებმა ბადე Შეკრეს
მზე განახოᲗ უნდა,
მოფიქრებაც არ მაცადეს
ან ვინ მკიᲗხავს ნეტავ.
მზესᲗან მისვლა არ გეგონოᲗ
ერᲗი სერის გავლა,
მუდამ ფეხქვეᲨ იყურეო,
არ დაადგა საწყალს,
ხოდა ნაბიჯს ნელა ვადგამ
არვინ მომყვეს დაბლა
მერე როცა ᲨენᲗან მოვალ,
Თავს ხომ. ავწევ მაᲦლა.
* * *
ზᲦვა Ღელავს


ზᲦვა Ღელავს და ნერვიულობს,
რა აᲦელვებს ნეტავ
პაემანი დაუნიᲨნავს
ამ მზექალა მზისᲗვის,
მზე კეკლუცობს, ეპრანᲭება,
გააწვალოს უნდა,
ხან კი მოდის ᲗმაგაᲨლილი,
ადრე, სისხამ დილიᲗ,
ხანაც ᲦრუბელᲗან Ღალატობს,
ზᲦვაც მაგიტომ ყვირის.
აქეᲗ იქეᲗ ეხეᲗქება
აᲗამაᲨებს გემებს,
მკერდზე მუᲭებს იბრაგუნებს,
ემუქრება Ღრუბელს.
დილუᲗ მზე რომ ეახლება
ოქროსფერი კაბიᲗ,
გადაუᲨლის ლაᲦად მკლავებს,
არც ახსენებს Ღრუბელს.