კვანტური მოხეტიალე., ფანტასტიური რომანი

თავიდანვე ვიტყვი რომ ჯერ წერის პროცესშია. სათაურიც ბოლომდე არაა ჩამოყალიბებული ნახეთ და თქვენი აზრი დაწერეთ
რამდენმე თავი მაქვს ჯერ და დავდებ ნელნელა კომენტარებში.
აქ პირველი თავია ჯერ.

----
ექიმი ფსიქიატრის კაბინეტში არსებულ სიჩუმეს ძველებური კედლის საათის წიკწიკი არღვევდა. ბონდო ექიმი თავის მაგიდასთან იჯდა და ჩემს ანალიზებს დეტალურად სწავლობდა. ასეთ დროს ჯობია ჩუმად ვიჯდე და ხელი არ შევუშალო. სახეზე ეწერება ხოლმე ეგრევე, როცა ასე ვთქვათ ნებართვის გარეშე რაიმეს ვლაპარაკობ. ყველა ანალიზის პასუხი რომ გადაიკითხა, შემდეგ უკვე თავის ქალის ტომოგრაფიის ნეგატივსაც გახედა ფანჯარაში.
- ჰმ... უცნაურია. - ექიმმა სათვალის ზემოდან გადმომხედა - სუფთაა თქვენი ნეგატივები. თავში არაფერი არა გაქვთ.
- როგორ თუ არაფერი? საერთოდ არაფერია?
- არა გიორგი ბატონო. საერთოდ არაფერი.
- ტვინიც?
ექიმმა ისევ სათვალის ზემოდან ამომხედა და გადაიხარხარა.
- კარგია ხუმრობის ხასიათზე რომ ხართ. აბა გამიმეორეთ თუ შეიძლება თავის ტკივილები გაწუხებთ ანუ?
- არა ბატონო ბონდო, უბრალოდ თავის ტკივილი მეწყება ხოლმე გარკვეულ
პერიოდში ერთხელ და მერე... აი როგორ ვთქვა არ ვიცი... ყველაფერი თავიდან იწყება.
- რას ნიშნავს თავიდან იწყება?
- როგორ აგიხსნათ უფრო გასაგებად არ ვიცი - არა მართლა, როგორ ავხსნა წარმოდგენა არა მაქვს რომ ეს სცენაც კი, რაც ამ მომენტში მიმდინარეობს უკვე მეხუთედ ხდება ჩემს ცხოვრებაში - წარმოიდგინეთ, დღეს ხომ არის 12 აგვისტო? - ექიმმა თავი დამიქნია თანხმობის ნიშნად - ხო და ეს დღე ჩემს შემთხვევაში მინიმუმ მესამედ დადგა.
- რას ნიშნავს მესამედ დადგა?
- აი პირდაპირი გაგებით მესამედ ვარ თქვენთან ამ კაბინეტში და დღეს 12 აგვისტოა, პირველ ორ მოსვლაზე ვცადე ამეხსნა...
- ერთი წამით გიორგი მოიცადე - შემაწყვეტინა ექიმმა და კლავიატურას მიუბრუნდა - მე არანაირი ჩანაწერი არ მაქვს აქ რომ შარშან ან შარშანწინ ჩემთან ყოფილიყავი ამავე პერიოდში.
- ვიცი, ვიცი ბატონო ბონდო. მე შარშან არ ვყოფილვარ. ეს წელს მოხდა.
- მერე თქვენ გინდათ თქვათ რომ წელს უკვე მესამედ დადგა 12 აგვისტო?
- მესმის რომ ეს ძალიან უცნაურად ჟღერს მაგრამ... რა ვქნა რომ ეს ჩემთვის ასეა.
- იცით რა ბატონო გიორგი, თქვენი რეზიუმე რომ არ მქონდეს წაკითხული, ფსიქოტესტირების პასუხებიც რომ არ მედოს აქ, ულაპრაკოდ ვიტყოდი რომ თქვენ შიზოფრენიის განსაკუთრებული ფორმით ხართ დაავადებული-თქო. - თან ანალიზების პასუხები აიღო ხელში და პრაქტიკულად თვალებში ამაფარა. - ამათ მე ვენდობი ყველანაირად. ამ ტესტირებებით თქვენ სრულიად ჯანმრთელი ბრძანდებით.
------
დანარჩენი ბმულზე იხილეთ
კვანტური მოხეტიალე
* * *
ნაცნობმა უსიამოვნო და მკვლელმა ტკივილმა მილევა დაიწყო, ნელ-ნელა აღმიდგა კიდურებში შეგრძნებაც და გონებამაც მუშაობა დაიწყო. ნუთუ ისევ? არა და იმედი მქონდა რომ ეს ყველაფერი მართლა სიზმარი იყო. ღმერთო რა მოსაბეზრებელია ერთი და იგივე გზის კიდევ და კიდევ ახლიდან გავლა. მერამდენე გადასვლაა უკვე? თვლა ამერია. მერვე თუ მეცხრეა... აჰა მაღვიძარაც რეკავს. ადგომის დროა. მოიცა ცოტაც, გონს მოვიდე. ჯერ მაინც ბელა დგება ხოლმე.
ბელა... რატო არ ადგა ბელა?
- ბელა - რაღაც ხრინწიანი ხმა ამომივიდა პირიდან. თუმცა პასუხი არავის გაუცია.
ხელით მოვსინჯე საწოლის გვერდი. ერთადგილიანი საწოლია რატომღაც, თვალი გავახილე და ოთახიც სხვაა. სერიოზულმა პანიკამ შემიპყრო.
რა ხდება? სადა ვარ? სადაა ბელა, ბავშვები სად არიან. ძლივს ძლივობით წამოვდექი საწოლიდან. სრულიად უცნობი ოთახია. აქ არასოდეს ვყოფილვარ. წარმოიდგინეთ საერთოდ არაფერი არ მეცნობა. ან რა უნდა მეცნობოდეს ოთახში დგას ერთ საწოლიანი რაღაც ჯღანი, რაზედაც არც ისე სუფთა თეთრეულ გადაკრული ლეიბ-საბანია. იქვე ტუმბო უდგას, რაზედაც სიგარეტის ნამწვებით გაძეძგილი საფერფლე და ჩემი... სავარაუდოდ ჩემი მობილური დევს. იმიტომ რომ მე მსგავსი მოდელი არ მქონია. გვერდით საშუალო ზომის საძინებლის სარკიანი კარადა დგას, საწოლის მოპირდაპირე მხარეს კი ტელევიზორია კედელზე. სკამიც კი არაა ოთახში დამატებითი.
- ბელაააა - ყვირილით გამოვვარდი ოთახიდან. უფრო ზუსტად გამოვბობღდი. ბინა სადაც აღმოვჩნდი სულ ოროთახიანია. მეორე ოთახი მისაღები ოთახია და სტუდიოს ტიპის სამზარეულოთი, სადაც დიდი ოდენობით დასარეცხი ჭურჭელი ალაგია. ბინა პრაქტიკულად ყარს სიგარეტის და კიდევ რაღაც არა სასიამოვნო რაღაცეების სუნად. სასტიკად დასალაგებელია, ეტყობა თვეა ცოცხი არავის გამოუსვია. არც მისაღებია ავეჯით კეთილმოწყობილი. აქაც ერთი დივანი დგას, რომლის მოპიდრაპირე მხარეს დიდი ტელევიზორი კიდია. კუთხეში მცირე საოფისე მაგიდაა ზედ ლეპტოპით და დახვავებული რაღაც დოკუმენტებით. შუაში ჟურნალის მაგიდა დგას, რომელსაც გაბზარული შუშის ზედაპირი აქვს. ერთი შეხედვით ნარკომანის სადგომს უფრო გავს ვიდრე წესიერი ადამიანის საცხოვრებელს.
დანარჩენი ბმულზე იხილეთ
კვანტური მოხეტიალე 2 ნაწილი

This post has been edited by pilo772 on 28 Mar 2026, 14:15

მესამე ნაწილი.
ეჰ… არ მოვხვდი სახლში. ისევ ანალოგიური რეალობა დამხვდა, თუ შეიძლება ასე ვთქვათ, განსხვავება ის იყო, რომ ნინოს ამბავი არ იცოდა ბელამ, დაძაბული ურთიერთობის მიუხედავად მაინც ერთად ვიყავით. რა თქმა უნდა დავუჯერე ფიზიკოს თემოს, მაქსიმალურად ვცადე არ შემემჩნია რაც მოხდა. დავაცადე ჩემი ანალოგის მოგონებებს ამოტივტივებულიყო და შევეცადე გამეგრძელებინა ცხოვრება როგორც შემეძლო. მაინც არ გამომივიდა ყველაფრის დამალვა. ცვლილებები ყველამ შეამჩნია. რა ვქნა, არ ვარ არსით უპასუხისმგებლო ადამიანი, ბავშვობიდან ისე გამზარდეს რომ ბილწსიტყვაობას მიჩვეული არა ვარ. ასევე ვცადე მაქსიმალურად დამელაგებინა ბელასთან ურთიერთობა და მაშინვე გავწყვიტე ურთიერთობა ნინოსთან. სამსახურშიც წესიერად დავიწყე სიარული, შევეშვი სიგარეტს და ალკოჰოლს. ოჯახურ წვეულებაზეც კი ზარხოშს არ ვცილდებოდი, იმ დროს როცა ანალოგის ტრადიცია კარგად გაბუჟება და მერე მეზობლების დათვლა იყო. ან სახლში დებოშების მოწყობა. ამ ცვლილებებს ყველა კმაყოფილი მაგრამ ეჭვით ხვდებოდა.
დანარჩენი იხილეთ ბმულზე
კვანტური მოხეტიალე 3 ნაწილი

This post has been edited by pilo772 on 30 Mar 2026, 22:56

სიმართლე გითხრათ არ მინდოდა მომეტყუებინა ჩემი უფროსობა. ან რა მეთქვა, რა კვლევებზე ვაპირებდი წასვლას? თან ისეთზე რომ ბიულეტინის დაწერა მიწევდა? იმ დღეს როცა საბუთით მივადექი კადრების განყოფილებას, რომ ქუთაისში მივდივარ ინსტიტუტში ჯანმრთელობაზე კვლევების ჩასატარებლად, ყველა თანამშრომელი თანაგრძნობით მიყურებდა. მეც არ დავაკონკრეტე ზუსტად სად მივდიოდი. იმავე ქუთაისში რეგიონალური კლინიკაა ონკოლოგიის კვლევაზე და მკურნალობაზე. ადგილობრივები სასწაულებს ახდენენ ამ დარგში. მსოფლიოს მრავალი ქვეყნიდან მოდიან ხალხი რომ სიცოცხლე გადაირჩინონ. ხო და განაცხადი რომ ქუთაისში მიდიხარ კვლევების ჩასატარებლად, ყველასთვის აღიქმებოდა როგორც ონკოლოგიასთან ბრძოლა. რამაზიმ გამაჩერა კიდეც ქარხნის ადმინისტრაციული შენობიდან გამოსვლისას.
- ბიჯოო, რატო არაფერი არ თქვი?
- და რა უნდა მეთქვა?
- მაგიტო გამოსწორდი არა?
- რას გულისხმობ?
- ვერ ხვდები ხო? ყანწში ხო მიძვრებოდი, კანაფს და ფხვნილს არ იკლებდი... - ხოოო... იყო ეგეთი მომენტები კიიი, ერთხელ რამაზიმ წამათრია სახლში განგრეული დაბოლილი ვიყავი. - დაიმართე დასამართი და მიატოვე ეგ ყველაფერი იქნებ გეშველოს არა? ცოტა ადრევე რატომ არ ქენი არ მესმის?

დანარჩენი იხილეთ ბმულზე
კვანტური მოხეტიალე 4 ნაწილი

კარგია მაგრამ პოპულარობა სხვა საკითხია თუ გინდა პოპულარობა მოიპოვოს ტრანსები ზანგები და ჩინელები და არაბები უნდა დაამატო სიუჟეტში

ხო მაწანწალა ძაღლები და ინვალიდები გამომრჩა

Pannialny

ერთ ერთ თავში ეს ტიპი იქნება ფერადკანიანი ლესბოსელი ძლიერი ხასიათით

ძაღლების რა გითხრა მაგრამ ინვალიდის თემა იქნება

ანუ ვარგა?

მეორე დღეს ფსიქოჰიპნოზის პროცედურები მქონდა. მე პირადად არც არფერი მახსოვს რა მოხდა. გარკვეული მანიპულაციები ჩამიტარა ბატონმა დავითმა, რომლის შემდეგაც თითქოს ვარდისფერ ნისლში ჩავიძირე. მესმოდა რაღაც საუბრები. აშკარად რაღაცას მეკითხებოდნენ და მეც ვპასუხობდი. მაგრამ შეგრძნება მრჩებოდა რომ ეგ მე არ ვიყავი. როცა დამაბრუნეს ცნობიერებაში მერე მომიყვნენ რა მოხდა. თურმე დაყვნენ ჩემს სიღრმისეულ ქვეცნობიერს. აღმოუჩენიათ რომ იქ გამოკეტილი მყავს არა მარტო აქაური, არამედ პრაქტიკულად ყველა გიორგი სხვა რეალობებიდან. როგორც ფსიქოლოგმა აღნიშნა 10-მდე დაითვალეს. ერთია რომ ისე არიან ჩაკეტილები, არანაირი ვარიანტი არ იყო მათი გახსნის. გახსნის რა... ვერ აალაპარაკეს ვერც ერთი, ყველა შეკითხვაზე პასუხს საბოლოოდ ჩემგან იღებდნენ. ერთის მხრივ სრულიად მოიხსნა ყველა სახის ეჭვი რომ რაღაცას ვთამაშობდი. მაგრამ არც არაფერში არ გამოგვადგა ეს ამბავი. რაიმე ახალი და განსაკუთრებული ვერ გავიგეთ. თუმცა გამოკითხვებით და ჩემი პასუხებით დაადგინეს პრაქტიკულად ბოლო წამამადე ყველა ასპექტი, თავის ატკიების წამიდან გასვლის ჩათვლით. ასევე ახალ ადგილზე გაჩერების მომენტიც გამომკითხეს. თურმე მახსოვს, უბრალოდ ქვეცნობიერში.

დანარჩენი იხილეთ ბმულზე

კვანტური მოხეტიალე 5 ნაწილი

მთელი კოლექტივი გამომემშვიდობა. გაითვალისწინეს ეტყობა რომ ვერაფრით დამეხმარნენ და სულიერად არ ვიქნებოდი კარგად. ზოგი ისე მიყურებდა როგორც სიკვდილის წინ მყოფს, ერთბაშად თანაგრძნობით და ნაღველით სავსე თვალებით. თანაც იმ დღესვე გამიფორმეს ყველა დოკუმენტი რითიც შეპირებულ ჰონრარს დამირიცხავდნენ. ერთგვარი სიურპრიზიც იყო ჩემთვის რომ ხელშეკრულებაში შეპირებულზე 3-ჯერ მეტი თანხა იყო მითითებული. ეტყობა ბატონი გიზო ჩაერია. როდესაც სადგურში მივედი თბილისისკენ მიმავალი მატარებლის ჩამოდგომამდე დაახლოებით ერთი საათი იყო დრო. დარბაზი სავსე იყო ხალხით, ვუყურებდი და არ დაგიმალავთ ჩემს შეგრძნებებს, რომ საკმაოდ მშურდა მათი. აი ჩემს წინ აშკარად ახლად შექმნილი ოჯახია, წყვილი ზის და ერთიმეორეს ეხვევა. რაღაცით ჩემი და ბელას პირველი წლებიც კი გამახსენეს. იქით რამდენიმე ბიჭია, აშკარად ძმაკაცები არიან, ამბებს ყვებიან, ხალისობენ და ყველა ერთად ხარხარებს. იქით ხნიერი მანდილოსანია დიდრონი ჩანთებით, ეტყობა ბებიაა და შვილიშვილებთან სანოვაგე მიაქვს. ყველა თავის სამყაროშია, ელოდებიან მატარებელს რომელიც მათ ფიზიკურ მისამართამდე მიიყვანთ.

დანარჩენი იხილეთ ბმულზე
კვანტური მოხეტიალე 6 ნაწილი

დარწმუნებული ვარ ყველა თქვენთაგანს გიმოგზაურიათ. ზოგი უბრალოდ სოფელში ან აგარაკზე დადიხართ უქმეებზე, ზოგსაც საზღვარგარეთ გიწევთ გასვლა საქმიანი შეხვედრებისთვის, თუ უბრალოდ როგორც ტურისტს. თუმცა ეს პროცესი მოიცავს წინასწარ დაგეგმილ მოგზაურობას, სადაც ტრანსპორტის ბილეთი უკვე ფიზიკურ მისამართამდეა განსაზღვრული და რა თქმა უნდა გარკვეული პერიოდის მერე აუცილებლად აპირებთ უკან დაბრუნებას. ამავე დროს არიან მოგზაურებიც, რომლებსაც უბრალოდ სახლში ვერ გააჩერებ და ისინიც დადიან მთელს მსოფლიოში. არიან ისეთები რომლებიც ავტოსტოპით მიდიან. თან მათ წინასწარ არც განუსაზღვრიათ სად აპირებენ წასვლას. მიდიან საითაც თვალი იყურება და ათვალიერებენ იმას რასაც გზად იპოვიან.
აი როგორ შევადარო მათ ჩემი თავი? არა და არსით მეც პრაქტიკულად ასეთი ვარ. თუმცა რამდენმე განსხვავებული ნიუანსით, ერთი რომ სახლში ვერანარად ვერ დავბრუნდები სურვილის მიუხედავად, მეორეც ეს მოგზაურობა ჩემი ნება არაა. მესამეც განსხვავებით ზემოთ აღწერილი მოგზაურებისა, ძირითადად არანაირ სიამოვნებას არ მგვრის ეს პროცესი. იმიტომ რომ მე არ დავდივარ კონკრეტულ ფიზიკურ სამყაროში. მე ფიზიკურ სამყაროებს შორის დავდივარ. ხშირად მიწევს ერთი და იგივე ამბის ხელახლა გადატანა. თან ზოგი საკმაოდ მტკივნეულისაც. ამ მომენტისთვის უკვე თვლა ამერია რიგით რომელ გადასვლაზე ვარ. წარმოიდგინეთ მას შემდეგ რაც ფიზიკოსებთან მქონდა კონტაქტი, ჩემი პირადი დროის ათვლით სავარაუდოდ წლები გავიდა. იმიტომ რომ თითო გადასვლისას სულ მცირე რამდენიმე თვე მიწევდა შეჩერება. გადასვლები კი არ ჩერდება. არც იმას დავმალავ რომ გარკვეული აზარტი და ინტერესი გამიჩნდა, აბა შემდეგ რა იქნება? როგორი ფორმით აღარ გამოვიარე ჩემი ალტერნატივები. რა პროფესია აღარ მქონდა. ნაყინით მოვაჭრე, მებაღე, სატვირთოს მძღოლი. რკინიგზელი რომელიც ლიანდაგების გარკვეულ მონაკვეთს უვლის. ტრაქტორისტი ხომ რამდენიმე რეალობაში ვიყავი და თან ყველგან სხვადასხვა დანიშნულების ტექნიკასთან მქონდა ურთიერთობა, ზოგან სოფლის მეურნეობაში ვმუშაობდი, ზოგანაც საგზაო თუ საბინაო მშენებლობაში. ვიყავი მდიდარიც და საკმაოდ ღატაკიც.

დანარჩენი იხილეთ ბმულზე.

კვანტური მოხეტიალე 7 ნაწილი

გამიტყდა ბოლოს ტრანსი რომ აღმოჩნდა კარლო. აქაც მოაღწია ნეტფლიქსის შხამმა

Pannialny

რაო? რომელი კარლო? სად იყო ტრანსი?

როგორც კი დამოუკიდებლად წამოჯდომა შევძელი სარეაბილიტაციო კურსზე გამამწესეს. მთავარმა ექიმმა შენი მდგომარეობის ადამიანმა ჩვილი ბავშვივით სიარული ახლიდან უნდა ისწავლოო. სავარჯიშო სტენდზე რომ მიმიყვანეს, ექიმი რეაბილიტოლოგი მარიგებდა რომ არ დავძაბულიყავი, რაც შეიძლება ბუნებრივად მივდგომოდი სიტუაციას, თუ კი რაღაცის გამო ვერ შევძლებდი ნაბიჯების გადადგმას და ფეხების დამორჩილებას, პანიკას არ უნდა ავყოლოდი. მიუხედავად იმისა რომ ფეხებში გრძნობა არ მქონდა დაკარგული, მაინც ეჭვობდნენ რომ ტვინის მძიმე დაზიანების გამო სიარულს ვერ შევძლებდი. სტენდზე რომ დავდექი, ერთად ერთი კოორდინაცია მქონდა დარღვეული და ძალიან სუსტად ვიყავი ამდენი წოლის გამო, თორემ მაშინვე შევძელი ნაბიჯების სწორად გადადგმა. იმ ექიმებმა კიდევ პირჯვარი გადაიწერეს, ნამდვილ ღვთის სასწაულს ვუყურებთო.

დანარჩენი იხილეთ ბმულზე

კვანტური მოხეტიალე 8 ნაწილი

ლაჩარი.
საველე ჰოსპიტალი ახალქალაქის გარეუბანში საფეხბურთო მოედანზე მოეწყოთ. მოედანი დიდი არ იყო, არ ქონდა გადახურული ტრიბუნები, უფრო საუბნო შეხვედრების კლასისთვის განკუთვნილი მინდორი იყო. ის ქალაქის განაპირას იყო განლაგებული, ისე რომ მის შემდეგ უკვე უდაბური ტრამალი იწყებოდა. სტადიონის შემოღობვაში საოპერაციო კარვები და კონტეინერები მოეთავსებინათ. რომლის ირგვლივაც დროებითი განთავსების კარვები იდგა. სადაც მძიმედ დაჭრილი მებრძოლები თუ მშვიდობიანი მოსახლეობა იყო განთავსებული. იქ მაქსიუმ ერთი დღეღამე ტოვებდნენ პაციენტს, როგორც კი სატრნსპორტო თუ სამედიცინო ვერტმფრენი გამოჩნდებოდა და ეგრევე ცენტრისკენ გადაყავდათ ყველა. შემოღობვის გარეთ უკვე შედარებით მსუბუქი პაციენტებისთვის განკუთვნილ კარვებს შორის, ალაგ-ალაგ გასასინჯი კარვებიც იდგა. სადაც ექიმი იჯდა და ახლად მოსულ პაციენტებს ახარისხებდა დაზიანებების სიმძიმის მიხედვით ვინ სად დაეწვინათ.

კვანტური მოხეტიალე 9 ნაწილი

საინტერესოა

კარგი ხარ...
ოღონდ ამიღწერე არაა, მგონი აღმიწერეა

ვაა, გენდალფის ქროსოვერს არ ველოდი