ჩემი მეგობარი ხშირად ფიქრობს თავის მოკვლაზე, ....

თუ ამდენს ლაპარაკობს,ეგ არაა თავის მომკვლელი,უბრალოდ ყურადღების ცენტრში სურს ყოფნა თან ახსენე ეგოისტიაო

DReamsabout

თავი უნდა გაანებო.

bucho, ყურადღების მიქცევას რომ ცდილობდეს ამას მხოლოდ მე არ მეტყოდა, თანაც ჩემგან არ აკლია ყურადღება (სხვებისგან უფრო აკლია) და კიდევ ერთი რომ ჩემთან კავშირს კი არ გაწყვეტდა, პირიქით.... ყოველ დღე სიკვდილზე და თავის მოკვლაზე მელაპარაკებოდა... ეს კი ზუსტად ვიცი.


inana, დანებებული მაქვს....

DReamsabout

ძალიან კარგი. ეგეთი ტექსტები და ქმედებები ჩემს მიერ ძალადობად აღიქმება.

inana, რა ქმედებები და ტექსტები????

მოკლედ ასე.....

ჩემმა მეგობარმა გოგონამ იმ ბიჭთან ურთიერთობაც შეწყვიტა, ოღონდ არაფერი უთქვამს სიკვდილთან დაკავშირებით, არც თავის რომელიმე მეგობრისათვის უთქვამს რაიმე.. ანუ ადამიანი, რომელიც ყურადღების მიპყრობას ცდილობს და რომელსაც თავის შეცოდება უნდა, მარტო ერთ ადამიანს ამაზე არ ეტყოდა და მით უმეტეს, იმ ბიჭს უარესად შეაცოდებდა თავს

ისევ არ მპასუხობს არც მესიჯებზე და არც ტელეფონზე თუმცა მე ხშირად არ ვაწუხებ.

ვიფიქრე ამაზე და მივხვდი რაღაცას.....

ამ ადამიანს სჭირს ბავშვის სინდორმი. ანუ მე ოჯახში მყავს ბავშვი და იმას სჭირს ეგეთი რაიმე: როდესაც ყურადღების მიპყრობა უნდა (ჩემგან. მამისგან ან ვინმესგან) და ჭაჭყანებს და ვთქვათ დავუყვირე, ამაზე ატეხს ერთ ამბავს და უნდა რომ იტიროს რომ შემეცოდოს და მივეფერო, რომ არ ეტირება თავს რაღაცას ურტყავს ხოლმე რომ აეტიროს....

ეს ადამიანიც ასეა... უნდა რომ მის გარშემო ადამიანები მოიშოროს (მე უმთავრესად) რომ მერე საფიქრებელი ქონდეს რომ უარესად საწყალია, მე ყოველთვის ვაძლევდი ყველაფრის იმედს, და ვახალისებდი და ეს უნდა რომ საკუთარ თავს მოუსპოს.... ძალიან სუსტი ფსიქიკის პატრონია.... მოკლედ არ ვიცი შეიძლება ძალიან გაუგებრად ავხსენი მაგრამ,.....

DReamsabout

მაგი გითხარი მე მესამე, თუ მეოთხე გვერდზე

გამოსავალს კი ვერ გეტყვი, მე ვიცი, შენს ადგილას როგორ მოვიქცეოდი, მაგრამ მე მე ვარ.
ერთადერთი, რაც შემიძლია გირჩიო, მიაკითხე კარგ ფსიქოლოგს, მოუყევი ეს ყველაფერი და მიიღე კვალიფიციური რჩევა..

This post has been edited by dolores on 10 Jun 2007, 13:21

dolores, ეგ გასაგებია მაგრამ საინტერესოა შენ როგორ მოიქცეოდი... მაინტეერსებს

აუჰ, ვსწავლობ ამ ადამინების ფსიქოლოგიას და მართლაც რა ძალიან ძნელია (ეს არაა ის სიტყვა ეგ რომ არის)

ყველაფერმა იმ დასკვნამდე მიმიყვანა რომ :

მშობლები და მშობლები.....

არასრულფასოვნების კომპლექსი არაა მხოლოდ კომპლექსი.... ეს თვისებებში იჭრება და რაღაცეებს ცვლის...

ჩემი ქმარი თერთმეტი წელია პერმანენტულად მტოვებს, თუ არადა, მემუქრება, რომ ფანჯრიდან გადახტება. ეს ჩვეულებრივი შანტაჟია, რომლის მიზეზი არის ისტერია. ეს არის პერვერსიული ბავშვი, რომელმაც განვითარების რომელიღაც ეტაპზე ზრდა შეწყვიტა. ეს მისი ბრალი არ არის. მას მძლავრი ტვინი, ფსიქოლოგი ან მოძღვარი თუ გადაარჩენს. წაიკითხეთ ჯავახიშვილის "თეთრი კურდღელი" და კარგად გააანალიზეთ რა არის ჩანაცვლება, რომელსაც მოსდევს ისტერია, როდესაც ჩანაცვლების საგანს გართმევენ. ზოგადად ინფანტილიზმი ქართველებისათვის ძალიან და ძალიან დამახასიათებელია. საინტერესოა რატომ? პირველად გამიკვირდა, როდესაც ამერიკელები აპლიკაციებში ითხოვდნენ ისეთ თვისებას, როგორიცაა მეთუარითი, ანუ მოწიფულობა. აი, რა გვაკლია ჩვენ. შეიძლება ეს იმის ბრალია, რომ მშობლები მნიშვნელოვანებას არ გვანიჭებენ მაშინ, როცა ეს საჭიროა. იავნანა კარგია, მაგრამ გაჭიანურებული არაფერი ვარგა.

DReamsabout
პირველი პოსტიდან გამომდინარე(არ ვიცი, მერე თუ დაწერე კიდევ რამე), უბრალოდ დავიკიდები... ანუ დავაიგნორებდი..
როგორც შენ ამბობ, ბავშვივითაა, მინდა გითხრა, რომ ერთი და ორი არაა მასე, ძალიან ბევრი მთელი ცხოვრება ბავშვია, ეგოისტი, ჭირვეული, განებივრებული ბავშვი....
ისე უნდა მოექცე, როგორც ბავშვს, უნდა იზრუნო მის "აღზრდაზე"..

მაგრამ რახან უკვე "აღზრდილია" და მის ფსიქიკაში, ცნობიერებაში და ფასეულობებში კორექტივების შეტანა არც ისე ადვილია,(და შეიძლება უარესი გამოგივიდეს), ამიტომ სპეციალისტია საჭირო....
უბრალოდ ძალიან საფრთხილოა, რომ უფრო არ გააფუჭო საქმე...

ერთ ისტორიას მოგიყვები -
მეგობარი მყავდა(მყავს), უნივერსტეტში გავიცანი სულ შემთხვევით, ჩემზე რამდენიმე წლით დიდია.
ძალიან სუფთა და სათუთი სული აქვს, საშინლად ემოციური, თბილი და "გამჭვირვალე" იყო... ძალიან მომხიბლა და დავუახლოვდი...
1 თვეც არ იყო გასული ჩვენი ურთიერთობის დაწყებიდან და ძალიან დიდი პრობლემები შეექმნა - საქმრომ მიატოვა, რომელთანაც სექსი ქონდა, მშობლები(ერთ-ერთ პროვინციაში ცხოვრობენ) "აუჯანყდნენ", მთელ ქალაქს მოედო ეს ამბავი, ყველა ჭორაობდა, იმ ბიჭის მშობლები რაღაც საშინელებებს ამბობდნენ, რომ თავი გაემართლებინათ..
ამის მშობლები გადარეულები და თავზარდაცემოულები იყვნენ - ხო გესმის, მათთვის წარმოუდგნელი იყო, რომ ერთადერთი ქალიშვილი(უკვე არაქალიშვილი) საქმრომ მიატოვა და თან ასეთი ამბით..
მოკლედ, მიდგნენ ამ გოგოს და ფეხებს აწმენდნენ ზედ, არცერთი ნათესავი არ დარჩენილა, რომ არ მოსულიყო და ზედ არ შეეფურთხებინა..

თავისთავად ფაქტი დიდი საპრობლემო არ იყო, მაგრამ ამ გოგოზე სასტიკად იმოქმედა ჯერ იმ ბიჭთან დაშორებამ(1 თვეში ცოლი მოიყვანა, საერთო ნაცნობი) და მერე თავისიანების ასეთმა რეაქციამ. + რაღაც საშინელებები გაუბაზრეს იმ ქალაქში, სადაც მშობლები ცხოვრობდნენ.
2-3 თვის განმავლობაში არ მოვცილებივარ ამ გოგოს, ჩემს სახლში დასაბანად და გამოსაცვლელად მივდიოდი(თვითონ ნაქირავებში ცხოვრობდა ,მარტო), ჩემი ყველაფერი მივატოვე და მთლიანად გდავერთე.

აბსოლიტურად არაადეკვატური იყო, დღე და ღამე ტიროდა, რაღაც სისულელეებს ამბობდა, ოდნავ შევეწინააღმდეგებოდი თუ არა, ისტერიკაში ვარდებოდა... თავისიანები არ ასვენებდნენ, ურეკავდნენ წარა-მარა და საშინელებებს ეუბნებოდნენ..
ბოლოს თავის მოკვლაზე დაიწყო ფიქრი, თან "ასაბუთებდა", რატომ არ უნდა ყოფილიყო ცოცხალი...
რამდენჯერმე ქონდა მცდელობა და მერე თვითონ მეუბნებოდა, რომ ბოლომდე არ ვიყავი მზად და უბრალოდ ჩემი თავისთვის რომ ტკივილი მიმეყენებინა, იმიტომ დავისვი ბრიტვაო.. უბრალოდ გაიკაწრა რამდენიმე ადგილას...

ერთხელ ღამე დავტოვე და რომ მოვედი მთელი სახლი მოთხვრილი დამხვდა სისხლით, ლოგინში ჩაწოლილა და ბალიშმა დააჭირა და შეჩერდა სისხლი, თორემ კაცმა არ იცის, გადარჩებოდა თუ არა...
მაშინაც იგივე მითხრა, არ მინდოდა სიკვდილი, უბრალოდ სიცოცხლე არ მიდოდაო და დილით რომ გავიღვიძე, კინაღამ მოვკვდი, ცოცხალი რომ ვიყავი ისევო... - ზუსტად ასე მითხრა

ბოლოს გამოვიდა მდგომარეობიდან, ნერვებთან ეხლაც ძალიან ცუდად აქვს საქმე, მაგრამ დაწყნარდა, ეკლესიაში დაიწყო სიარული, თავის სამყარო იპოვნა, სადაც ყველაფერი მეტ-ნაკლებად ისეა, როგორ მას უნდა... გაჭედვები ისევ აქვს, მაგრამ თვს აკონტროლებს და ლოგიკურად აზროვნებს...

ეს, რა თქმა უნდა, აბსოლიტურად სხვა შემთხვევაა, მაგრამ "მორალი" ერთია, - არაა ადვილი თავის მოკვლა, თუმცა შესაძლებელია, მე ძალიან კარგად ვიცნობდი ჩემს მეგობარს და ვიცოდი, რომ თავს ვერ მოიკლავდა...
მაგრამ არ ვიცი, შენი მეგობარი ვინაა და როგორია, ამიტომ გჭირდება ფსიქოლოგი, ის მარტივად დაგიდგენს, რამდენად საშიშია მისი მუქარა და როგორ უნდა მოიქცე...

This post has been edited by dolores on 10 Jun 2007, 14:06

ბევრი ელაპარაკე და მოვა აზზე /

მოძღვართან არა მგონია შევძლო მივიყვანო.. ფსიქოლოგთან ალბათ შევძლებ (თან ძალიან ისეთ გარემოში, რომ ვერც კი მიხვდეს ისე დაუწყოს კონსულტაცია) მაგრამ მე როგორც ვთქვი პრობლემა ისაა რომ (ალბათ) სექსტემბრამდე ისევ განცალკევებით ქალაქებში ვიქნებით ამის გამო მე არ შემიძლია მას ჩემებურად მივხედო... ჩემი ნახვის სურვილიც არა აქვს, თორემ ერთი დღე კი შემიძლია მასთან ჩავიდე....



dolores გმადლობ მოყოლისთვის და გაზიარებისთვის. ამას (ჩემს მეგობარს) მე რომ გვერდით ვერ ვყავარ ამიტომაც ვდარდობ. მე ვიცნობ მას და ვიძახი რომ შესაძლებელია იმ დონემდე მივიდეს რომ რაღაც სისულელე ჩაიდინოს. თანაც საკუთარ თავს უსპობს ყველანაირ წყაროს, რითიც შეიძლება მიიღოს სიხალისე და სიამოვნება.. ბევჯერ დამიწყანარებია, ბევრჯერ მიმიცია ძალა, ბევრჯერ მომიყვანია გონებაზე მაგრამ ბოლო დროს მე ეს აღარ შემეძლო, გიჟივით ჰქონდა ჩაბჟირებული ჩემს ყველა სიტყვაზე ერთი და იგივე. თანაც აშკარად აგრესიას იჩენდა ჩემ მიმართ.

ველაპარაკე მართლა ბევრი მაგრამ დავასკვენი რომ აღარ უნდა ველაპარაკო ამეებზე რადგან უარეს შედეგს ვიღებ.....

ზეგავლენა ყოველთვის მქონდა ამ ადამიანზე მაგრამ რადგან ერთად არა ვართ, თითქოს ჩემი ძალა დაიკარგა და სადღაც გაქრა.... მისი აღზრდა თავიდან აღარ შეიძლება სამწუხაროდ, რადგან უკვე დიდი ხანია აღზარდეს 'უძვირფასესმა მშობლებმა'. თვითონაც ამას იძახის, როგორიც გამზარდეს მასეთი ვარო.. საერთოდ დაკარგული აქვს საკუთარი თავი, ხანდახან ვერ ხვდება ვინაა - კეთილი თუ ბოროტი, და ა.შ. და ა.შ... იმ ენერგიას და აგრესიას რაღაც არასწორად ავლენს რაც მაშია დაგროვილი....არეული აქვს ყველაფერი!

თან ამ ბოლო დროს სამჯერ ვნახე უკვე სიზმარში... სულ საზამთროს ვჭამ მაგასთან ერთად (ნუ სიზმრებისა არ მჯერავს მაგრამ ისე გიყვებით). გუშინ ვნახე ვითომ მითხრა სწორედ ეს მინდოდაო (შენი ნახვაო) და ვითომ ჩემი იქ ჩასვლით იმასაც კი მივაღწიე რომ ეკლესიაში შევიყვანე და ორივე ვლოცულობდით გულმხურვალედ... სანთლები დაანთო და ლოცულობდა... ყველაფერი კარგად ქონდა... (თუმცა მაგის მშობლები მაინც არ გამომრჩნენ სიზმარშიც!)

This post has been edited by DReamsabout on 10 Jun 2007, 17:02

ხოოდა

ამჟამად გადავწყვიტე მყარად რომ ყველანაირი კონტაქტი გავწვიტო მასთან, იქამდე სანამ თვითონ არ მოუნდება ეს. სწორია?

DReamsabout

აბა, შენ რას იტყვი? თვითონ რომ არ მაიგნორებს, მე 'ჩემი გავუბერო'???? ისევ?