ყოველდღე შემოვდივარ ამ თემაში იმ იმედით რომ რაღაც ახალი დამხვდება,
ყოველთვის მინდა რომ რაღაც ვთქვა და არასოდეს მყოფნის სიტყვები
გრძნობებს გონება ვრ ეწევა
ისიც არ ვიცი რას ვგრძნობ
გული ერთდროულად სიხარულით და უდიდესი ტკივილით მევსება
როცა ვფიქრობ რომ ასეთი ადამიანი არსებობდა მგონია რომ კიდევ არსებობენ მსგავსნი, კიდევ დაიბადებიან, რომ თუნდაც მათი შვილები იქნებიან მათნაირნი
მტკივა როცა ასეთი ადამიანის დაკარგვას ვუფიქრდები, მგონია რომ ისინიც ასევე წავლენ ვინც მასავით სიკეთით ცხოვრობენ
მტკივა როცა ვხედავ ამ პატარა ანგელოზს დედა გვერდში რომ არა ყავს
მეიმედება რომ ვიცი ის ზემოდან მფარველობს შვილს,
მაგრამ მაინც რამხელა ტკივილია როცა ფიზიკურ სიახლოვეს ვერ გრძნობ
ძალიან მტკივა ეს ისტორია...
მე ჩემი ცა მაქვს და მასზე ზუსტად იმდენი ვარსკვლავია, რამდენის დათვლაც შემიძლია...
სიკეთე ...
