პატარა მანქანით არაფერი არაა საშიში, აი, კამაზს კი, არ გაშინებ, მაგრამ მაგარი ექსტრიმ-ადრენალინი ახლავს.

კამაზებზე უკან ან განაპირას მიყვარს ჯდომა - ბუნების ხედების აღქმაში, ფოტოების გადაღებაში ხელს არ მიშლის ხალხი. ჰოდა, საბურავს რომ დავყურებდი ზევიდან, რამდენჯერ მიფიქრია, 2-3 მილიმეტრიც რომ გადასცდეს განში, ხევი დაქაჩავს მანქანას-მეთქი.

ზოგან ისეთი ვიწრო გზა ან მოსახვევია, რომ საბურავის რაღაც ნაწილი (თუ მთლად ნახევარიც არა), ფაქტობრივად, გადაცდენილია გზას და ჰაერშია. ჩემი ბიძაშვილი თუშების სიძეა და ხშირად იგონებს იქ პირველად ასვლას - კამაზმა მოსახვევში უკან რომ დაიხია აბაროტისთვის და ხევს გადაეკიდა, ვინატრე, ნეტა ვინმე გადახტეს, მეც რომ გადავყვეო.

თან ახალი სიძე იყო და გაუტყდა, პირველი გადამხტარიყო მანქანიდან.

მაგრამ შენ ის უნდა ნახო, თვითონ თუშები რა მშვიდად არიან ამ დროს - სულ არ აქცევენ გზას ყურადრებას, ისე მშვიდად ლაზღანდარობენ და ჭორაობენ, თითქოს რუსტაველზე მერსედესით მიტასაობენ.

ერთხელ ერთი ყვებოდა ტავისი ავარიის ამბავს. თურმე ეს სხვისი კამაზით მიდიოდა და სამნი ისხდნენ კაბინაში. მოსახვევში მანქანა გადაბრუნებულა, მაგრამ არა ბოლომდე - გევერდზე გადაწოლილა და გზის პირა ხეს მიყუდებია. ბუნებრივია, ეს ხალხიც გადაყირავდა იმ მხარეს და შპროტებივით დაეტმასნენ ერთმანეტს.

ერთ-ერთმა ქალმა თურმე მშვიდად წამოსწია ტავი და ყოველგვარი პანიკის გარეშე, ძაან მშვიდად წამოიძახა:
- უი ქა, მააანქანა გადაბრუნდაა!
აი, ასეტები არიან თუშები - მუდამ მშვიდები, დინჯები, მშრომელები და ძაან ალალები.

თუმცა რაც დავწერე, ეს ეხება კამაზებს, თორემ ჯიპებზე მსგავსი ფათერაკები გამორიცხულია. თასნ მე 6 წელიწადია, აღარ ვყოფილვარ "ჩემ თუშეთ" და როგორც ამბობენ, ახლა გზები ბევრად უკეტესია.
არც ამის დაწერით გაშინებ, მაგრამ მთაში წასვლის წინ მძღოლების აბსოლუტური უმეტესობა 2-3 ჭიქას გადაჰკრავს ხოლმე გამბედაობისთვის.

თუმცა მე რომ ორი ნომერი დავდე, იმათგან არშაულიძე ის იშვიათი გამონაკლისია, რომელიც საჭესთან არ სვამს. თან ძაან გამოცდილი და დაკვირვებული მძღოლია. ერთხელ კარაველები გავაყოლე კამაზით და რამდენჯერმე ტაშიც კი დავუკარით, ისეთი რამეები აკეტაო.
მოკლედ, მოიცილე შიში და წადი - თუშეთი რეალური სამოთხეა დედამიწაზე, სადაც ყველა ვერ ხვდება.