ოჰ, ნაცნობი სიტუაცია
მე მიყვარდა ერთი სტუდენტიბისას პლატონურად, უf როგორი რაზგონი და მიწოლა მინდოდა
თითო მისვლაზე ორ-სამკვირიანი მზადება მაინც მჭირდებოდა...
ისეთი შემთხვევაც ბევრი მქონია, როცა რამდენიმე წუთი დამჭირვებია განწყობის მოსაპოვებლად
და ეგრევე გამიცვნია, თან ძაან ადვილად
ნუ როცა გრძნობა არ მაკავშირებდა.
მე ვფიქრობ ეს ისევ გრძნობის ბრალია -
როცა გრძნობით ხარ დაკავშირებული ვინმესთან, მის თითოეულ სიტყვას, თითოეულ ამოოხვრასაც
დიდი გავლენის მოხდენა შეუძლია, ემოციათა ''ბრიგადის'' გამოწვევაც ხოდა ეს ყველაფერი
წინასწარ გაშინებს, კონკრეტულად ის გაშინებს, რომ ვაითუ რამე სულელური ვთქვაო და ა.შ.
მერე ამ შიშს ვერ ერევი (სანამ შენ თავზე არ გაბრაზდები
) და იწყებ ფიქრსა და ჭოჭმანს...
მე მინახია ისეთი ბაბნიკები, რომლებიც ნალევო-ნაპრავო აბავდნენ და სხლავდნენ,
მარა როცა შეჰყვარებიათ ორ სიტყვას ვერ აბავდნენ ზედიზედ .
რაღა შორს წავიდე, სხვის საქმეში თავისუფლად ვარიგებ რჩევებს,
იცოცხლე ჯიბეში არ ვყოფ ხელს სიტყვისთვის
, მარა როცა
გრძნობით ვარ, ჩემი ''ცოდნის'' 80% ვერ ვიყენებ.
სხვისაში რომ ადვილად ვხვდები და ვწვავ სიტუაციას,
ჩემსაში უბრალოდ მიჭირს მიხვედრა
ერთი ქართული ანდაზა ამას ლაკონურად ამბობს:
სხვა სხვის ომში ბრძენიაოო - აბაა.
მოკლედ, იმ ბოლო კითხვამ გაასწორა
აბა ბიჭებო და გოგოებო..., რატომ...?
