დედამიწას თავი ძირს დაეხარა და თვის კალაპოტში ასეირნებდა ბობოქარ ჩანჩქერს...
როცა ყოველი სიჩუმეში ჩუმადვე იდგა, ქალი-ჩანჩქერი მიარღვევდა ძლიერ ქვებს მთისას...
მოულოდნელად შეიბოჭა თითქოს ყოველი და დარჩა მხოლოდ ყველაზე ჩუმი ხმაური მისი....
ქალი ცდილობდა მოეთოკა თვისი ძალები:არ დაეძლია, არ დაეჩაგრა და არ ეტკინა მას არავისთვის....
თუმცა სიჩუმე მთის ხმაურში იკარგებოდა, იღვენთებოდა სანთელივით, მზე სწვავდა ჩანჩქერს,
მაგრამ მაინც ვერსად აქრობდა ის ძველ იარებს...
ეს წყალი ერთი ლამაზი, ძლიერი ქალის ცრემლები იყო....
ცრემლები ცივი, მაგრამ თბილი, არაჩვეულებრივი, მასსავით ძლიერი და ნაზიც...
და ეს ქალი იყო თავად სასწაული....
მთის ძირას, სადღაც, ეშვებოდა ქალის ცრემლები და ჩანჩქერად იღვრებოდა უზარმაზარ ლოდებზე...
ნელა თბებოდა, ცივდებოდა ძალიან მალე....
თავისუფალი არ ზოგავდა საკუთარ ძალებს, ხშირად დახტოდა ირემივით ქარაფებზე და უფრო ხშირად გვიჩვენებდა
დედობრივ სიწმინდეს, სითბოსა და სიყვარულს....
მალე დაწყნარდა დედამიწა, ფრთები გაშალა და თვის კალთაში დააძინა წყარო ანკარა...
რატომღაც ცივი, თანაც თბილი იყო ეს წყალი....
მას სიწმინდით ვერ სჯობნიდა ვერც ერთი ქალი...
სულ სევდიანი, მარტოდმარტო მოდის მთის ძირში....
არავის ესმის მისი ტკივილი, მისი სევდა....არც სიხარული....
ერთი ის იცის ცხოვრებაში მთავარი არის რომ მადლი დადოს ქვაზე, გაიაროს და წინ დახვდება...
ისიც ნელ-ნელა, ტკბილი ხმებით ჩამოწანწკარებს,
გზადაგზა მგზავრებს ცივ წყალს აძლევს, გულს არვის არ სტკენს....
ბოლოს მთის ძირას მოწყენილი დარჩება მარტო....
ქვებს გადმოლახავს, მკერდს გაიცვეთს და მღერის მხოლოდ...
ყოველ საღამოს მთვარეს ჩუმად უყვება ზღაპარს,
ზღაპარს ცხოვრების სევდიანის, რომელიც მარად,
გულს სტკენს ქალსაც, მამაკაცსც და თურმე ბავშვსაც...
ბოლოს ბრაზდება დედამიწა, წყალს აბობოქრებს...
როცა მარტოა, მოიწყენს და მასაც აწყნარებს..
"მშვიდად ძვირფასო.....საყვარელო....."-მრავალი სიტყვით გულს უთბობს და მერე დატოვებს...
ხანაც მლაშდება ძლიერ, ძლიერ, ვერავინ მოთვლის...
უცებ აჩვენებს ყველას თავის ლამაზ მაგრამ ბინძურ სახეს....
ვის შეიწირავს, ვის გულს ატკენს და ვის რას უზამს, არა ადარდებს....
ბოლოს მშვიდდება, ისე თითქოს არაფერია...
რაღაც კი მოხდა, მაგრამ მისი წვლილი სად არის????
მატყუარაა ყველა ქალი ზღვასთან სადარი...
აი, ხომ ხედავთ დედამიწა როგორ გამწარდა....
სულში ჩაიკლა ბობოქარი ზღვის ყველა ცოდვაც....
რა ქნას დედაა, გული სტკივა, თუმც იცის თვისთვის, რომ არად არ ღირს ბინძური ზღვის მონანიება.....
სხვა რა გზა არის???
კალაპოტშიც ხომ დგება წყალი....მაშინ სუფთაა, უწყინარი, ღიმილიანი....
ყველაფერს ბინძურს ანადგურებს გზადაგზა მაინც,
სუსტი, ლამაზი, სათუთი და ხან ანციც-ქალი....
მთიდან წამოვა, გადმოლახვს უამრავ ღობეს, ნელა მიჰყვება ჩაბნელებულ ბილიკებს თითქოს...
მერე დუმდება კალაპოტში ეს ანცი ქალი და დაბრუნებას ასე წყნარი ღიმილით ცდილობს....
სწორედ ასეა, დედამიწა ხან თავს დაგიხრის,
ხან ფრთებს მოისხამს, ხანაც ჩუმად თვისთვის ბობოქრობს,
მაგრამ ყოველთვის უბრუნდება კალაპოტს წყალი
და ამ ყველაფერს ერთად ჰქვია ქალი-სამყარო....
p.s. ქალი?! ქალი ქალია....ქალისგან სამყარო მთვრალია....ქალი ოცნებაა, ქალი ფიქრია...ქალი ილუზიაა....
ქალი მამაკაცის ლამაზი სიზმარია....და ბოლოს ქალი სამყაროა....
ბოლო წაიკითხეთ,თქვენი ამბავი რომ ვიცი დაგეზარებათ და..
მაიმუნის გაკაცებას ათასწლეულები დასჭირდა, კაცის გასამაიმუნებლად კი ერთი წუთიც საკმარისია