აჰაა
ფიდიასი რაძი კაიფა აქანდაკებდა, ჰომეროსი და შექსპირი ენთუზიაზმზე წერდნენ,
რუსთაველს ხელი ექავებოდა და დრო ქონდე დო ხუია...
გალაქტიონი და გრანელი გიჟები იყვნენ, ბაირონი და პუშკინი აღვირახსნილი განგსტერები,
მოდილიანი თხუპნია ლაწირაკი, ვან გოგი ჭრელი ღლაპი და რაფაელი ბუმბულებიანი პიჟონი,
ტრიუფო, ფელინი, ბერგმანი, გოდარი, რომერი და ანგელოპოლუსი მარტო კამერის მუღამში იღებდნენ,
ჩეხოვი, დოსტოევსკი, ბულგაკოვი, ბალზაკი, გოეთე _ ზღაპრების აღმწერელი და რეალობის დამმახინჯებელები, ხოლო
ჭილაძე, ქარჩხაძე და დოჩანაშვილი _ თვითვერრეალიზებული ლუზერები იყვნენ....
ყველაფერი, რაც კი კაცობრობას სიყვარულით შეუქმნია,
უბრალოდ დამთხვევაა და უსიყვარულოდაც ისევ ისეთი ლამაზი იქნებოდა...
არ უდნა დავიჯეროთ მაგათი სისულელეები სიყვარულზე...
ვსო,
21ე საუკუნის მოდერნ პრიმიივიზმის გაპაპსებულ პირობებში მარტივად თვითდამკვიდრებული,
პირველივე წარუმატებელ ურთიერთობაზე (და მით უმეტეს თუ მეათეა) ქალად/კაცად ქცეული
დაბოღმილი, უთვისტომო, პოხუისტი, მხოლოდ პროტესტის ქონის გამო და არა აზრიანად გამპროტესტებელი
და ჭხმუვნისგან მოინტელექტუალურო იერშეძენილი ტიპშები/ტიპები რასაც მეტყვიან
მარტო ის უნდა დავიჯერო დღეიდან

მათ იციან საითაც უნდა წავიდეთ...
დაე გაგვიძეხით!