elchi -ს თავგადასავლები

2021 წლის 2 ოქტომბერი.
ამ შემოდგომის მოსავალი გახლავთ.
140კგ დირბულა და 20კგ თითა მომივიდა.
ნახეთ რა ზომის მტევნები მოისხა თითამ, არც დირბულამ დააკლო.
კმაყოფილი ვარ.
და ეს ყველაფერი სად?
დიახ, წყნარი ოკეანის სანაპიროზე, ორეგონის შტატში.
თითასგანაც გავაკეთებ ღვინოს, სხვა რამისთვის მჭირდება.
ჩაქაფულს ღვინოში ვხარშავ, არავითარი წყალი, მხოლოდ თეთრი ღვინო, თანაც მომწონს წვნიანი ჩაქაფული.

2000-ს წელს დავტოვე საქართველო.
წამოსვლისას ჩემმა უმცროსმა ძმამ, რომელიც შარშან სხვა განზომილებაში გადასახლდა ვაზის წალამი ჩამომიტანა სოფლიდან, 8 ცალი დირბულა და 4 თითა, ესენი შეკარი და ჯვარი გააკეთე, გიშველის, მონატრებას გაგიქარვებსო.
სანფრანცისკოში ჩამოვედი მეუღლესთან ერთად.
გავხსენი საბარგული და წალამს კვირტი გამოაქვს, აპრილის შუა რიცხვები იყო.
-არიქა, ცოცხლები არიან, სადმე უნდა დავრგო, მომიკვდებიან.
პარკების მეტი რა არის SF-ში?!
მებაღეს ვკითხე და არ შეიძლებაო.
-რა ვქნა?
გავახვიე სველ პირსახოცში და აბაზანაში მქონდა ეს თორმეტი წალამი.
შვილები სამშობლოში მყავდა დატოვილი მშობლებთან, ამათ კიდევ როგორც შვილებს ისე ვეფერებოდი.
ჩასვლისას იაპონურ სასტუმროში დავბინავდით.
ადმინისტრატორმა გვკითხა საიდან ხართო, იმიტომ რომ გარეგნობით სხვებისგან გამოვირჩევით სუფთა ქართველები.
-კაცი არა ხარ? მაიტა რა სადმე დამარგვევინე ეს დალოცვილები, უნდა გავახარო.
-პატარა ეზო მაქვს, მომეცი, მიწას და ქოთნებს ვიყიდი, როგორ დავრგო?
-სამი კვირტი მიწაში, ერთი ზემოთ დაუტოვე.
-დავრგავ თორმეტივესო.
ღმერთმა გაახაროს.
მოვძებნეთ საცხოვრებელი, დაგვპატიჟეს, მივედით და რას ვხედავ, ფოთოლი გამოაქვს ყველას.
სად აღარ ვატარე?
საცხოვრებელი რამოდენიმეჯერ შევიცვალეთ და ბოლოს საკუთარი სახლი შევიძინეთ.
იქ მოვასვენე ყველა და გავამრავლე.
გავუკეთე ხეივანი და თაზოს ხეივანს ვეძახი.
ახლა ჩემთან დილის ექვსის ნახევარია.
ვერ დავიძინე, დავიღალე გუშინ.
ჩავუშვი საწნახელში და უნდა დავწურო.

საწნახელში ჩამდგარი შარშანდელი ღვინით ყველა ქართველის სადღეგრძელოს ვიტყვი და ყველას დაგლოცავთ.

გიყვარდეთ ერთმანეთი, სხვანაირად ქართველები ვერ გადავრჩებით, გავქრებით.
მე არ მინდა "წავიშალო", ჩემი კვალი უნდა დავტოვო.

elchi
"შენი ჭირიმე შენია,
ჯამს წვეთი არ შერჩენია,
გიხაროს ვაზის ნაჟური,
კაცი ყოფილხარ კაცური!"

levani169
კახელებზე მერე ვიტყვი, ახლა სუდანელ არაბზე უნდა გითხრათ.

ახლა, "აკვალანგიან არაბზე" უნდა მოვყვე აქაური ისტორია.





მშენებელი კაცი ვარ.
ხან ვანგრევ, ხან ვაშენებ.
ხან კიდევ მივაშენებ-ხოლმე.
თუ არა და შიგნით ან გარეთ ვფუთარაობ, სახლების გარშემო რაააა.
მოკლედ, მუდმივი კლიენტი მყავდა, დიდი ქონების პატრონი./აუ,მართალს ვწერ, გეფიცებით/

მოხდა ისე რომ "ორგანიზაცია"/ ანუ დახარისხება/ სჭირდებოდა მის წლობით ნაგროვებ "ხარახურას".
არადა ოხრად ჰქონდა.
ეხუმრებით?
35 წელი აგროვებდა.
მთელი ერთი ბლოკი,ანუ ჩვენებურად კვარტალი გამოჭედილი ჰქონდა ათასი "სისულელით".
მე მაშინ "სისულელლე" მეგონა.
G&E-ის პირველი გამოშვება, სამზარეულოს ყველა "ატრიბუტიკა".
მაცივარი, გაზქურა, ჭურჭლის სარეცხი მანქანა, თავის სარეცხი და საშრობი მანქანების ჩათვლით და კიდევ, მე თვითონ ვერ მოვთვალე,თუ რა ჭირით და უბედურებით იყო "შეპყრობილი", ეს ადამიანი.

უუუუფ, მაგარი დაღლილი ვიყავი, ფიქრითა და ანგარიშითა.

რათა შვილო, რათა, რითვინა?LOOOL
ამხელა გაჭირვებაში რომ დამინახა, დამხმარე შემომთავაზა.

მოგეხმარება და ყურადღება მიაქციე, შენს დაქვემდებარებაში იქნებაო. ანუ, შენ თავზეც და მაგაზეც, ორმაგად მოგეთხოვებაო.
ჰეე-ჰეეე,რა ბედნიერი ვიყავი, მარტო მე რად უნდა "ვიტანჯო" მეთქი.
მივულაგ-მოვულაგე და დავუხარისხე ყველაფერი სიის მიხედვით.
ნათქვამი ჰქონდა, რაც ამ სიაში არა სწერია, ნაგავშიოოოოო.
აკვალანგი ვიპოვე. თავის ყველანაირი აღჭურვილობით, რეზინის "პიჯამოთი" და სასუნთქი "ტრუბკით".
ცოტას ჩემს "პადელნიკზეც" მოგიყვებით.
სუდანიდან იყო, შავი და თანაც როგორი.
არაბი, მაგარი მორწმუნე.
შესაშურად სჯეროდა თავისი ღმერთის.
27 წლისა იყო, მის არსებობისას, არასდროს არ ჰყოლია ქალი და არ ჰქონდა გამოცდილება, არც ნიკოტინისა და არც ალკოჰოლისა.
რას გეღიმებათ, მაგრა გამიმართლა არააააა.?
კიბეზე არ ადიოდა, ეშინოდა სიმაღლის.
მტვერი იყო თუ არა, აუცილებლად "რესპირატორს"მთხოვდა.
ხმაურზე, ყურების დამცავ საშუალებებს.
"ლაფატკაზე"-"ფელჩატკებს"
მხედველობისთვის-დიდ უშველებელ სათვალეს იკეთებდა ხოლმე.
თავში რამე არ დამეცესო, "კასკით"დადიოდა საკუთარ სახლშიც კი.

დაიმახსოვრეთ: ვისაც დაინახავდა, გარბოდა ხელის ჩამოსართმევად.

ვერ გადავაჩვიე.

მე მგონი უკვე ხედავთ, ჩემს "წურბელას", რომელსაც ცალ ფეხზე ახატია, მე შენიშვნას მომცემენ თუ არა?

იიიიფ-იფ, ამეწყო ცხოვრება. :nono::haha:

გადაზიდვების დროს, ხელი გაუშვა "ტყვიასავით", ძველი გამოშვების, მძიმე მაცივარს და თქვენი "ელჩი" ათი დღე იატაკზე იწვა გაუნძრევლად და იშვიათი სუნთქვით ელოდებოდა გამოჯანმრთელებას,რათა ეს "ტარტაროზი" დაეპატიჟებინა საქართველოში, კერძოდ თბილისში, კუკიის სასაფლაოზე :haha:

გადავრჩი.
მაშინ არც სამედიცინო დაზღვევა მქონდა და არც არავინ მყავდა პატრონი.

გავაგრძელე მუშაობა.
მე-11-ე დღეს გავედი მაცივარ დაცემული.
ისევ "ფორმაში"ვიყავი.
ამ დროს მირეკავს, ეს ჩემი "ამშენებელი".
ჰარიქა, "ტრუბები" გასკდა და წყალი აღარა მაქვსო./უშველებელი სახლი აქვს იქ, დიდ ქალაქში./
სხვა ქალაქში უნდა წავიდე.
დაახლოებით 200 კილომეტრია იქამდე.
3 საათი მაინც მჭირდება, სატვირთო მანქანით უნდა მოვიხოდო.
გაეძრო უცებ ეს "მაიმუნების მედოლე", ჩემი "ტარტაროზი" და "პადელნიკი".
დამინახა ხელსაწყოებს ვალაგებ,თან ათასი "ბარახლო" მიმაქვს "იქით".
ისე მოხდა, ეს მყვინთავების "აბმუნდირავანიეც" დავდეეეე.
ეგ რად გვინდაო?

ამაზე კაი მომენტს სად ვიპოვიდი,ოოოოოოოოოოო?
-აბა,ჩვენ ახლა წყალქვეშ უნდა ვიმუშაოთ მეთქი.
-მერე მეო?
-რა გინდა ახლა-მეთქი?
-შენ რომ გაქვს, მე არ მინდაო?
მყვინთავების ტანსაცმელს დაადგა თვალი.
აბა გაისინჯე მეთქი.
ძლივს შევტენე.
ამოვავსე რეზინა.
მიჭერსო.
დრო აღარ გვაქვს, უნდა წავიდეთ-მეთქი.

ზუსტად 4 საათი მოვუნდი ჩასვლას./"პრობკებში" გავიჭედე,აბა ფანჯარა ჩამოეწია, გაციებული ვარ-თქო ვუთხარი./არადა ცხელა, იწვის გარშემო ყველაფერი.

იმ კაცის სახლს ვუახლოვდებით.
ბევრჯერ ვიყავი ნამყოფი, "ვაკეა" რააააა იმ ქალაქში.
მილიონერები ცხოვრობენ იმ უბანში.

გზაში ვუთხარი ამ "ოტელოს", აბა "ლასტები" ჩაიცვი, გავაჩერებ თუ არა, ეგრევე მუშაობას უნდა შევუდგეთ მეთქი.
-ჰო, აკვალანგი არ მოიხსნა, მერე გაკეთებაზე დრო დაგვეხარჯებათქო.
ჰოდა, წარმოიდგინეთ!!!!!!!!!!

ეს ჩვენი "მამა მარჩენალი", დგას თავის მეზობლებთან ერთად ქუჩაში.
ლაპარაკობენ.

ამ დროს ჩერდება,"გრუზავიკი", გადმოხტა მასტი მყვინთავის ფორმაში და გარბის "ლასტებით"და "აკვალანგით" "შეფისკენ"და მეზობლებისკენ ხელის ჩამოსართმევად.

იმ დღესვე ამოვკარი ჭიტლაყი.

მა რა ჭირად მინდოდა ეგეთი შტერი. მანამდე "ბოსი" მფარველობდა და ვერ ვიშორებდი თავიდან. :drinks:


2009, ივნისი.

elchi
მაგარი კაცი ხარ!

გაიხარე შენს ოჯახში!

ელჩმა ახალდაწურული მაჭარი დააჭაშნიკა

my name is giorgi, but everybody calls me ELCHI

doxaburi
გაიხარე სეხნია კაცო.
ვიპოვე ერთგან ფაილი, სადაც რაღაცეები მოუგროვებია ჩემს მეგობარს, ნელნელა მოგაწვდით.

shaknike
სად იპოვეთ ეგ "ლანდიშის ბანკა"?
რასა გაამს?LOOOL
ორი მაგ სიმაღლე ვარ და თქვენდა "საუბედუროდ", არც მაგხელა თავი მაქვს და თქვენ წარმოიდგინეთ ღიპიც არა მაქვს.

პ.ს. ეს ვიდეო მხოლოდ ლინკით იდება, თვალსაჩინოდ არ ჩანს ამ ფორუმზე.
დავდებ YOUTUBE-ის ლინკს და იქ ნახავთ როგორი რთველი მქონდა 2018-ში ქართველებთან ერთად.
მე არ ვმალავ ჩემს ვინაობას, რადგან წესიერი და ნამუსიანი კაცი ხარო ბევრი მეუბნება.
უყურეთ და ნახეთ როგორ ცხოვრობს ელჩი-გიორგი წყნარი ოკეანის სანაპიროზე.
https://www.youtube.com/watch?v=ojl0MZnBBZ0&t=14s

This post has been edited by elchi on 18 Oct 2021, 15:56

ერთ რაღაცას ვერ ვგებულობ, იქნებ თქვენ ამიხსნათ.
დაბნეული ტიპი ნამდვილად არ ვარ, ასე თუ ისე თავი მიმუშავებს.

ბევრისგან ერთს გამოვყოფდი, რასაც ვერ მივხვდი.
ჩამოსული ვიყავი 2017-ში და გამომილაყეს ტვინი.
რატომ ითვლება საქართველოში უღიპო კაცი გამხდარად?
ერთია ყველგან, გინდა თბილისი აიღეთ, გინდა რეგიონები.
ყველა გეკითხება, ცოლი არაფერს არ გაჭმევს?

წაიკითხეთ ეს თემა, სულ რაღაც სამი გვერდია.
სურათებიც ბლომად არის.
მაგ ხალხს 10 წელი ვიცნობდი ინტერნეტით, ბოლოს ყველა ვერა, მაგრამ ზოგიერთებმა მოახერხეს შეხვედრაზე მოსვლა.
არ მოგვწონხარ ასეთიო და ღიპი დამადებინეს.
ჩამოვედი და მეუღლემ ვერ მიცნო აეროპორტში.
ერთი თვე ჭიქა და ათასი ჯანდაბა განსხვავებული სასმისი ხელიდან არ გამიგდია
მამლის კუჭივით ვიყავი გალურჯებული ამდენი სასმელის სმით და თან კაი მოზრდილი ღიპიც მქონდა.
იხალისებთ კომენტარებზე.

https://club-monadire.ge/topic/1828-%E1%83%...%E1%83%9D-2017/

This post has been edited by elchi on 21 Oct 2021, 06:45

elchi
საინტერესო ისტორიები და წერის მანერა გაქვს. შემთხვევით წავაწყდი თემას. მიხარია სადმე წარმატებული და გახარებული ქართველების არსებობა. მშრომელი ადამიანი არსად დაიკარგება.

პ.ს. 20 წლის მერეც შეგრჩენია ქართლული აქცენტი

Crøs
გაიხარე.
არადა მეხუთე თაობის თბილისელი ვარ, მაგრამ ყოველთვის ვამბობ რომ რუისელი ვართქო.

ესეც დავამატოთ.

ჩაიარა ახალწლებმა, შობის დღესასწაულსაც იმედით დავხვდით ქართველები.
ბევრი სიკეთე და სიხარული ვუსურვეთ ერთმანეთს, ოჯახის წევრებს, ნათესავებს, მეგობრებს, მეზობლებს, ყველა საქართველოში მოსახლეს და რაც მთავარია ჩვენს ქვეყანას.
საიდან აღარ უკავშირდებოდნენ ადამიანები ერთმანეთს, რათა მიელოცათ თავის ძვირფას ადამიანებისთვის, ეს ორი ლამაზი დღე.
მგონი არ ვცდები და ბევრ ისეთ კეთილისმსურველ ადამიანს ვერ დავუკავშირდით, რომლებიც ჩვენზე ბევრს ფიქრობენ და ვენატრებით, ვერ მოხერხდა ბევრჯერ ტექნიკური მიზეზითაც, ბევრჯერ კიდევ ვერ ხერხდებოდა, იმიტომ რომ ამ ხალხთან საკომუნიკაციო საშუალება არ გვქონდა.
ჩემს გამოცდილებიდან ვიტყვი.
"ძიენ" შორსა ვაარ და მინდა, რომ საკუთარ ბიძას დავუკავშირდე.
ამ დროს, მას არ ააქვს მობილური/სოფელში ცხოვრობს და მართლა ჯიგრიანი სოფლელია/ და თანაც დროში განსხვავება 12 საათია.
კაი, მობილური "გაიჩინა".
ეხლა ნახამთ, რაც მოხდა. biggrin.gif
ცოტა გადახვევას გავაკეთებ.
მაგ კაცს ყველა "უფრთხის".
ძიენ კეთილია და მთლად უარესი ნაკლი კიდევ, ხუმრობაზეა აცრილი +დადებითად.
არ დასცინებს, მაგრამ იმისთანას ეტყვის კაცსა, იმას ურჩევნია ხმა არ ამოიღოს, მინიმუმ ორი თვე მაინც.
იცით ყველამ, რომ სოფლებში მაინც, პასპორტის სახელით არ მიმართავენ ერთმანეთს.
ყველას აქვს ზედმეტი სახელი.
ერთი მეგობარი ჰყავს, ბავშვობიდან ერთად მოდიან, "პაჩენიკა"-ს ეძახიან იმასა.
შეხუმრებულები არიან ნამეტნავად./ჰა, ჰაააააა, დედის გინებაზე და ენგრეთ რამეებზე არც გაიფიქროთ./
მოკლედ, სისხლს "უშრობენ" ერთმანეთს.
ერთხელაც სუფრაზე, ჩემს ბიძას თავი მოუმთვრალებია და ვითომ სიარული აღარ შეუძლია.
ამაზე კაი მომენტს, სადღა ნახავდა "პაჩენიკა"?
ბიჭებისთვის უთქვამს:-ხვალიდან, ამას თავს აღარ გამოვაყოფინებ ბირჟაზეო, შეხედეთ, როგორ დათვრაო.
წამოიკიდა ამხელა კაცი ზურგზე და სახლამდე მოიყვანა.
კარებთან, რომ მოსულან, ძახილზე და ხმაურზე, ჩემს ძალუას გამოუხედია.
"პაჩენიკა" კიდე, ენა გადმოგდებული და დაღლილ-გამოშტერებული აბრიალებს თვალებსა.
ეეე, არც დაახანა ბიძამ და მეუღლეს ეუბნება:
-რასა დგეხარ ქალო?
-თივა გამოიტა, ვირს დაუყარე, ვერა ხედამ სახლამდე მომიყვანაო.
"პაჩენიკა", ორი კვირა სოფლის ბირჟაზე აღარ გამოდიოდა.
ერთს კიდევ გავიხსენებ.
სოფელში "გაზი" უნდა გავიყვანოთო და სულ გადათხარეს მთავარი მისასვლელი გზები.
ამასაც, ვიღაც მეზობელთან, "ღორის ქელეხზე" დაუდია ბლომათ/ანუ, საშუალოზე მეტი მოუვიდა დალევა/ და წამოსულა სახლისკენ.
სიბნელეში წასცდომია ფეხი და ჰაიდა თხრილში.
ძახილს და ყვირილს მორიდებია, გამოყოლილა ამ ღრმა ორმოს და მოჩლაქუნობს სახლის მიმართულებით.
მერე სთქვა:- ორიენტაციას, მეზობლების სახლების კრიშების მიხედვით ვაკეთებდიო.
მამაჩემი ეუბნება:-შენც უცებ გზა არ შეგშლოდა და სხვაგან არ გაგეხვიაო. biggrin.gif biggrin.gif
მოკლედ, უპოვნია თავისი სახლის სახურავი და თხრილიდან ყვირის:
-ხალხნი არა ხაართ, გამოდით მამხედეთო.
ძალუა გამოსულა და ეს რო დაინახა ორმოში, გადარეულა:
-ვაი მამიკვდეს თავი, ამოდი ჩქარა ვინმემ არ დაგინახოს, თავი მოგეჭრებაო.
-ქალო, ვერა ხედამ, "მეტრო"-თი მოვედი, ხუთკაპიკიანი და კიბე მოიტა, თორე ისე არ მიშვებენო./მაშინ "მეტრო" 5 კაპიკი ღირდა./
ეს კიდევ, ამ ახალ წლებზე მოხდა.
31-ში და 1-ში, ტელეფონები "დეეხოცათ" ჩემებსა.
საცა არა ვრეკამდი, სატელეფონო კომპანიები ყველგან მეუბნებოდნენ:-ვერა და არაო.
"მოვიცალე" მაგათთვისაც.
ძველით ახალ წელს დღესაც აღნიშნავენ სოფლებში.
ჰოდა ამაზე კაი მომენტს სადღა ვნახავდი? biggrin.gif
მაგრააააააამ, დედის გული სულ სხვაა, მელოდებოდა როდის დავრეკავდი.
ახალი წელი მივულოცე, დავამშვიდე ჩვენი კარგად ყოფნით, მოვიკითხე ყველა ჩვენი კეთილის მსურველი და ვთხოვე ჩემს მაგივრად მიელოცა ყველა იმ ადამიანისთვის, ვინც მენატრებოდა და ვისაც ვენატრებოდი.
-შვილო, ბიძაშენს დაურეკე/დედის ძმაა/, შენზე აბოდებს, ხომ იცი მაგის პირველი სიხარული შენა ხარო.
ჩამაწერინა ბიძის მობილურის ნომერი.
კაი ხანი ვიყავი იმათთან ფიქრებში, მერე ოხუნჯობის ხასიათზეც მოვიყვანე ჩემი თავი, რათა დეპრესიაში არ წავსულიყავი და გავიხსენე ის დრო, როცა ავთანდილი, სხვას უგებდა "მახეებს".
ავკრიბე ტელეფონის ნომერი და ვრეკავ/40-ზე მეტი ციფრია ასაკრები./
14-იანვრის დილაა იქ.
-გისმენთ.
-ჩვენ გაწუხებთ და თან გილოცავთ სიურპრიზის მოგებას, თქვემნ მოიგეთ სატელეფონო ზარი, ნებისმიერ ქვეყანაში, ვისთანაც გსურთ დაგაკავშირებთ.
-ეს ჩვენი კომპანიის საშობაო საჩუქარია.
იქიდან, "ტრუბკიდან" მესმის ალიაქოთის ხმა.
-არიქა ქალო, სად არის გიოს ტელეფონის ნომერი?
-ვინ გიოსი?
-ჩქარა მოდი აქა, თორე გათიშავენ და მერე ნახავთ თქვენა.
თან ტელეფონს პასუხობს:
-ბატონო, ერთი თხოვნა მაქვს, თუ შეგიძლიათ გიორგი ელჩი............ილს დამალაპარაკეთ, ამერიაკაშია, ჩემი დისშვილია და არ მინახია უკვე რამდენი წელია.
ვეღარ "გავუძელი", შემეცოდა, შევიცვალე ხმა და უკვე ჩემს ხმაზე ვესალმები:
-ჯიგარო ძია , მე ვაარ, აბა შენ როგორა ხარ ეგ მითხარი.
აღარ დაფიქრდა, თუ როგორ მოხდა ეს "ყველაფერი" და:
-ძია გენაცვალოს, შენა ხაარ ბიჯო?
-მე ვაარ, მე.
P.S. ხანგრძლივი საუბრის შემდეგ მეუბნება:
-ხვალა გავალ და ბირჟაზე ვიტყვი, რო მე ხუმრობაში მომიგეს.
-არ "დაგიჯერებენ".
-რათა?
-იმიტომ, რომ ვისთანაც იტყვი მაგას, იმ ხალხმა იცის ვინც ვარ, შენი დისშვილი ვარ და შენზე უარესი კიდევ.
-გეტყვიან, "გენი" არ გეკარგებათ, უნდა გიხაროდესო და სასაცილო მერე გახდები, თუ მაგას იტყვი.
-გენაცვალოს ავთო ძია.
-ავთო ძია, შენ გენაცვალე.
2010,28 იანვარი.

This post has been edited by elchi on 21 Oct 2021, 15:23

ძალიან გამიხარდა, ნებისმიერი ქართველის წარმატება გამიხარდება უცხოეთში ვინც ნორმალურად და კარგად მოეწყობა, ვისაც შენი არ გაუხარდეს წამოაგე ანკესზე და ჩაუგდე ზღვაში ზვიგენებს...
ხანდახან რომ მოვისმენ ტელევიზორში ხოლმე ვიღაც ქართველმა უცხოეთში იქურდა დაიჭირეს ან რამე ყაჩაღობა ჩაიდინა ....გულს მაინც ცუდად ხვდება და ვიგრუზები, შენ ეხლა მე კარგ გუნებაზე დამაყენე, გაიხარე კარგი კაცი ჩანხარ, სულაც არ არის ადამიანს პირადად ლაივში იცნობდე რომ აზრი გამოიტანო როგორია, ვიზუალიდანაც ჩანს რომ ცუდი პიროვნება ნამდვილად არ ხარ.

ხო ეგ ტენდეცია არის აქ მაგრამ დამიჯერე ღიპიანებსაც არ უნდათ რომ ღიპი ჰქონდეთ ამიტომ თავის დასამშვიდებლად მსგავს ფრაზებს იყოლიებენ და სხვებს მეგობრულად დასცინიან თითქოს ღიპი დიდი სიამაყე იყოს.... 49 წლის კაცი ვხვდები და ცხოვრებაში ღიპი არასოდეს დამიდევს, არც ქეიფზე ვიხევ უკან და არც ყანწებზე საქმე საქმეზე რომ მივა და გააჩნია ეხლა სიტუაციას, არც ამწილაკი ვარ ჭამაში და შემედაროს სუფრაზე ჭამაში გინდ დალევაში თუნდაც ღიპიანი ვინმე..... მაგრამ რა ღიპი თუ ძმა ხარ..... თუ წინა დღეებში დალევა მომიწია და ზომაზე მეტი ვჭამე... მერე აჯიმანიებს ვაკეთებ რამდენიმე დღე ... ეხლა მუცლის გაზრდას ჯობია მხრები გაიზარდოს... ხანდახან ფეხითაც დავდივარ და მანქანა ეზოში მიყენია....ჩემნაირი კაცი ღიპიანი არასოდეს გახდება.... ამიტომ ისევ სიგამხდე ჯობია, ეხლა ძვალი და ტყავი არ მიგულისხმია.... მეც მყავს ძმაკაცები...130-140 კგ-ც არის ზოგიერთი და მეც მეუბნებიან მსგავს ფრაზებს მითუმეტეს აქ საქართველოში ვცხოვრობთ....

კარგი კაცი ჩანხარ... .......

procesora
მადლობა.
თითქმის თანატოლები ვყოფილვართ, ახლა შემისრულდა 54 წელი სექტემბრის ბოლოს.
მომავალ კვირას მთებში ვაპირებ წასვლას, დავიკარგები 4-5 დღით.
ავიკიდებ 18კგ-იან ზურგჩანთას, ორ საშინელ იარაღს და მიუვალ ადგილებში მინიმუმ 25-30კმ უნდა ვიარო მარტომ.
მარტო იმიტომ, რომ ვერ ვნახე აქ ჩემი ჭკუის კაცი.
საშიშია, მაგრამ დიდი უპირატესობა მაქვს.
ვარ ადამიანი და მაქვს იარაღი, ვიცი როგორ უნდა მოვიქცე რთულ სიტუაციაში.

გამომყვნენ ეგ ღიპიანები და ვნახოთ რა მოხდება.LOOOL
გავექანები და ორ მეტრიან ბარიერს გადავახტები, ერთი შევხედოთ მერე მაგათ ბობღვას.
ამხელა ეკრანი აქვს ჩემს კომპს და როცა სკაიპზე/მესინჯერზე ველაპარაკები, იმხელა თავები აქვთ, ყურები არ უჩანთ.

რაც შეეხება წერის სტილს, სპეციალურად ვწერ ამგვარად, შემიძლია კლასიკური ქართულითაც დავწერო.
ამას, როგორც ვწერ, ვერ გებულობს ბევრი და იმას გაიგებენ?



ახლა გაჩვენებთ ზოგჯერ როგორ ვერთობი.
პატარაობიდანვე ხატვის და "ჩხირკედელაობის" ნიჭი მქონდა.
ბებოს ბიძამ ხატვა და ხეზე კვეთა მასწავლა.
ჩემს დახატულ სურათებს ამჯერად ვერ გაჩვენებთ, რადგან თბილისში მაქვს დატოვებული.
ბევრი ამბობს რომ ეგ სურათი ფოტო-სურათიაო.
არ სჯერავთ რომ ხელით არის დახატული.
ესენი და მსგავსი ნივთები აქ გავაკეთე, ბევრი მანდ ჩამოვუტანე და გამოვუგზავნე ჩემს დიდ ოჯახს.

ჩვენს ქვეყანაში სხვადასხვა რეგიონებში ურემს სხვადასხვა ფორმა აქვს.
ეს ქართლის ურემი გახლავთ.
მანდ ავზომე და ზომები შევამცირე.
თაღი რომელიც კოფოზეა, ეგ იმიტომ გავუკეთე რომ ურემზე კონიაკის ბოთლი იდება და თქვენ წარმოიდგინეთ არ აყირავდება.
მეორე ჩვენი სამშობლოა, ჩვენი საქართველო.
აღმოსავლეთი და დასავლეთი.
ფუძე ვაზის ფესვებზე დგას.
ცოტა ზემოთ ქართლ-კახეთი ვიგულისხმე.
ყველაზე მეტი მტრისგან ჩვენ მოგვხვდა.
ის რვა ქიმიანი ბორჯღალი ქურდულში არ ჩამითვალოს ვინმემ, თორემ ანათემას გადავცემ.
მაგ დროს საქართველო ყველაზე ძლიერი იყო, რვა სამთავროს ნიშნავს.
კოშკების ძირს ათი მცნებაა, ქრისტიანი ხალხი ვართ.
კოშკები კიდევ ასახავს ჩვენს წარსულს, სულ ბრძოლაში ვიყავით.
სანთელიც ჩემი ჩამოსხმულია.
ძაფი სპეციალურად არ ჩავაყოლე.
მტერი როცა შემოგვესეოდა, კოშკებიდან ცეცხლით ანიშნებდნენ ჩვენი წინაპრები და მეორე.
ვიღაცა შტერმა შეიძლება მოუკიდის და დამიწვას ჩემი საქართველო.







This post has been edited by elchi on 21 Oct 2021, 17:48

ინგლისური იუმორს გავს რაღაცით

ალბათ დამუღამება უნდა რომ გაიგო, და გაგეცინოს

კაცი დაღონებული შედის ბარში და სასმელს ითხოვს.ბარმენმა ქალმა ამის მიზეზი კითხა.
– მე და ჩემმა ცოლმა ვიჩხუბეთ და მითხრა 31 დღე ხმას არ გაგცემო.
– მერე მაგას რა ჯობია? კაცებს ხომ არ გიყვართ როცა ცოლები ლაპარაკოებენ?
– კი მაგრამ დღეს ბოლო ღამეა.

This post has been edited by neo> on 21 Oct 2021, 18:26

აბა შენ ცხოვრების ისეთი სტილი გაქვს, ხან თევზაობ ხან ნადირობ, ტყეში დადიხარ ფეხით ამხელა რუზაკით... რა გაგასუქებს.. აქ ალბათ რომ გნახეს ამდენი ხნის უნახავი კაცი სანაცნობომ აბა რა გეგონა რა გაგაგდებინებდნენ ჭიქას და მწვადს ხელიდან?....
გამხდარი გერმანელი ნაცნობი რომ ჩამომდის აქ თბილისში სტუმრად სამ დღეში 10 კგ-ს ვამატებინებ და შენ ერთ თვეში წარმოდგენილი მაქვს რა მოგივიდოდა თბილისში ...
შენ ისეთი კაცი ჩანხარ....მანდ ტყეში დათვსაც კი დაიძმაკაცებ.....

ბარემ დავფიქსირდები

პ.ს. ასე კაი თემა ამ პარტახ განყ-ში რატო გახსენით დდ

neo>
დაღეჭილს არ ვდებ, ცოტა იფიქროს ხალხმა, სპეციალურად მაქვს გამოტოვებული ტექსტში ბევრი წინადადება.
procesora
მეგობარ დათვზეც მერე მოვყვები.
MasterJC
თავიდან არც მე მომეწონა ამ განყში რომ გაიხსნა ეს თემა.
ვთქვი კიდევაც დახურეთ მეთქი.
მერე დავფიქრდი, სულ ნეგატივია გარშემო, თითქმის ყველა თემაში ტყ-ს მეტი არ ისმის.
ამიტომ გავაგრძელე.

ეს ერთი მოგონება კიდევ ჩემს საყვარელ და მონატრებულ თბილისზე.

მაგარი "შარიანი ბიზნესი" მქონდა მაშინ.
ფუტკარივით მეხვეოდა ყველა "პარაზიტი".
ვერ გავაძღე მაგათი მუცლები და იმიტომაც ვარ "აქ", უცხოეთში.
მოკლედ, "ცეხავიკი" ვიყავი, ოღონდ პატიოსანი!!!.
ვაკეთებდი ოთხნაირ ღვინოს, ორი სახეობის "შამპანურს"/შუშხუნას/ და ორნაირ არაყს.
საღამოსთვის სახლში წამოსასვლელად, გამოვიძღვანიებდი ხოლმე ათიანს უბნელებისთვის.
არც ფული მიჭირდა და არც შრომა მეზარებოდა.
მთელი დღე "დაკა-დაკაში" ვიყავი.
საღამოს, უბანში შემოსულს, ხალხი მელოდებოდა.
ზაფხულში ხომ, ჩვენ პატრონი არა გვყავდა.
თუ ვინმეს მეუღლე შემორჩებოდა ოჯახში, ის იყო ჩვენი დიასახლისიც.
იცით ალბათ, საშინელებაა აგვისტოში თბილისში ყოფნა და მითუმეტეს ძილი.
დუღს კედლები და ჭერი, ფანჯრებიდან კიდევ, ცხელი დუღი და ხანდახან ცხელი ნიავიც თუ წამოუბერავს, ნამეტანი გაჭირვების პროცესი უდგება ძილისთვის თავგანწირულ ადამიანს.
სხვა გზას არ გვიტოვებს დედა-ბუნება, "ჰაიდა გარეთ" დავარქვი მაგ სიტუაციას.
კაი, ქალები წასულები არიან, მაგრამ კაცებს ხომ გვინდა "რჩენა"?
დაახლოებით, საღამოს ათი საათისთვის, ვაგროვებდით სურსათ-სანოვაგეს./რა აღარ გამოჰქონდათ, ოღონდაც "საყოველთაო კრებას" არ დაჰკლებოდნენ./
უცებ გროვდებოდა "სასტავი".
კარქი ჰო, გავედით "ბანდა".
მონტინის/ქუჩაა ასეთი/ ბოლოში, ერთი კლიენტი მყავდა, ვაბარებდი ხოლმე "დასპირტულ ნაზავებს", თენგიზა ერქვა იმ კაცსა, ეროვნებით სომეხი იყო.
ჩემდა გასაკვირად, კაი კაცი იყო.
მონტინის ბოლოს, გზა მკვეთრად უხვევს ზემოთ, ეს გზა კი "ტუბერკულოზის წინააღმდეგ მებრძოლთა სამოქმედო ბანაკისაკენ მიემართებოდა".
/ტუბ-დისპანსერი ერქვა ადრე./
ამ "სამეცნიერო-კვლევით" ცენტრს რომ ასცდები, გამოდის, რომ თბილისის ზღვისკენ ადიხარ.
ასასვლელიდან დათვლილი გვქონდა ხეების რაოდენობა, რომლებიც გზის მარჯვენა მხარეს იმყოფებოდნენ.
37-ხესთან, ისეც ხერხდებოდა, მანქანებითაც შეგვეძლო შესვლა, ცოტა "ღრმად".
მერე, კაი მოშიშვლებული ადგილი იყო, დაახლოებით 30 გადარეულისათვის, რომ ემღერათ, ეცეკვათ და თავპირიც დაემშვენებინათ იმისთვის, ვინც "უშნოთ" მოიქცეოდა.
"ღეოღრაფიაში"და ადგილმდებარეობაში ხომ გაგარკვიეთ?
ავდივართ.
არა მაქვს ცივი შამპანური./როგორც ყოველთვის./
ვადგები თენგიზას.
-თენგო ჯიგარო, დღესაც უნდა მიშველო, ხვალ ჩემზე იყვეს.
-ათი ბოთლი გაყინული ჩემი მოტანილი "შხამი" მჭირდება, ხვალ დილაადრიან, ოცს მოგიტანენ.
და ასეთი "დიალოგი", თითქმის ყოველ საღამოს გვქონდა.
ერთხელაც ვერ მომითმინა და მეკითხება:
-გიორგიჯან, შენა კაცო, მაცივარი გააქ სახლშიო?
"დაშვებულ შეცდომას" ვასწორებდი მეორე დღის გათენებისთანავე.

37-ესთან ასულები, მოვიწესრიგებდით სუფრას და უამრავ სადღეგრძელოს ვსვავდით ჩვენი ქვეყნისას, ქალებისას, კაცებისას, მკვდრებისას, ახალ დაბადებულებისას, მომავლისას და კიდევ მერამდენედ ვუმტკიცებდით ერთმანეთს ერთგულებას და ძმობას.
ბევრ სადღეგრძელოს, ჩვენს თბილისს ვსწირავდით.
გადავცქეროდით ზემოდან და მისი სილამაზით ვტკბებოდით.

2007, თებერვალი.



ესეც მეორე დღის გაგრძელება.

წერილს ვუძღვნი, ჩემს მეგობარს, თბილისის "კოლორიტს", რევაზ სოხაძეს.
მინდა, ცოტა ჩემი პირადი ცხოვრებიდან და ჩემი მეგობრების შესახებაც მოგითხროთ.

თბილისი, აგვისტო, 199................
სისხამი დილაა.
გახვეტილია თბილისში მცხოვრები, ქალის და ბავშვის 90%.
"უპატრონო"-ები ვართ ჩარჩენილები.
ადრე ადგომა ვერ მოვიშალე, ტოროლასავით ვარ.
ინათებს და გარეთ ვარ.
გადმოვდექი აივანზე და ვაბოლებ.
რევაზა კიდე გადის და გამოდის ქუჩაზე.
ნევროზი გჭიირსო, უბნელებმა დაუდგინეს და ამანაც, მე წამალს არ დავლევ, ჩემით უშველი თავსაო.
დამინახა და მომესალმა:
-მაიმუნ, დღესა როგორა ხარ?
-ჯარჯერობით ვხედავ და მესმის.
-რასა ჰხედავ და რა გესმის?
-ვხედავ იმას, როგორ დადის ბებერი მაიმუნი და თან უშნო შეკითხვებს აძლევს "პახმელიაზე" მყოფ ახალგაზრდას./ასაკში განსხვავება 16 წელია./
-მოდი მამეშვი.
-ამო რეზოჯან, დაგაწყნარო არ გინდა? ნარდი მზათა მააქ.
-მიდი გაიარე.
-ვინც დადის ვხედავ. ამო, ჩაგიტარო დილის სეანსები.
ამოდის.
ცივი ლუდი დავურთე საქმეს და სადღაც ერთ საათში, რევაზა 0:6-ს აგეებს./გრძელ ნარდს ვთამაშობდით ხოლმე./
ამოჰკრა წიხლი ნარდს და დაეშვა კიბეებზე.
თან ილანძღება.
ამ დროს კობა გამოდის მოპირდაპირე ეზოდან, დაგვინახა და შეგვამკო:
-დახოცეთ არა ერთმანეთი, ამ დილაადრიან?
რევაზა ამბობს:
-კაცი დავბერდი ტო და ეს "ბაღლინჯო" ვერ შევისწავლე ბოლომდე, ესა მკლაავს, ეს მაიმუნების მედოლე ესა.
-ჰაა ახლა, შენ თამაში არ იცოდე და ყისმათი არა გწყალობდეს, მე ნუ მაბრალი.
-ამოდით ორივენი, საქმე მააქვს, მჭირდებით.
-ეხლა რო გკლავდნენ, ჩემდა თავად ახლო მომსვლელის შავიგინო?-რევაზა აგრძელებს აგრესიას ჩემს მიმართ.
კობა არიგებს:
-კაი ახლა, ნუ წაიღე ტვინი, ყოველდღე აგებ მაგასთან, მაგრამ მოგებული მაინცა რჩები.
-რითი როო?
-ავიდეთ და ვნახოთ, რა საქმე აქვს.
ეშველათ და ამოვიდნენ.
-თქვიი, რისთვის გვეძახდი?
-დღესა, ჩემი შვილის დაბადების დღეა და ვერ გავდივარ ქალაქიდან, შორს არიან/რაჭაში იყვნენ, შოვში/
-მერე რა ლუდი და ნარდი მატაკე ამ დილას, ცივი შამპანური დაგესხა შე მართლა მაიმუნო.
-კაი ჰო, დაივიწყე.
-ეხლა სახლში არაფერი მაქვს, წამო სარდაფში ჩავიდეთ, დედაჩემს ადამიანის გარდა ყველაფერი დაკონსერვებული აქვს, ავარჩიოთ, გავხსნათ და შაუბეროთ, ორი 5-ლიტრიანი მაქვს მაცივარში, ნაფარეულია 12 წლისა, ყველი არის, პურს, აგერ რაჭველებმა რომ გახსნეს თონე, იქიდან ამოვიტანთ./6 საათზე იწყებდნენ მუშაობას./
მოკლედ, მაგარი "პურმარილი დავყარეთ".
დაახლოებით დილის 9 საათი ხდება და "ზოგიერთები", უკვე "ელამი კრუხებივით" იყურებიან.
კობა კითხულობს:
-გიო, თავიდან ხო თქვი და ჩვენც ამდენი სადღეგრძელო დავლიეთ შენი ბავშვისა, ახლა გვითხარი, მართლა იმის დაბადების დღეა, თუ კურდღლისაო?
-მაგას რატომ კითხულობ, რაში შეგეპარა ეჭვი? ვეკითხები.
-სუფრას გადახედე, სულ ბოსტნეულიაო./ბადრიჯანი 5-ნაირი, სტაფილო, პომიდორი 3-ნაირი, ჯონჯოლი, მჟავე კიტრი, კოფჩხილო, კომბოსტოს მწნილები, რა ვიცი, თუ რამე დასაკონსერვებელი ხარობდა, ყველაფერი ჰქონდა, ხომ გითხარით თავიდანაც./
ეს იყო და რევაზამაც მხარი აუბაააააა.
დაიწყეს "ყროყინი".
მე კიდევ ბევრი ახსნა-განმარტებისთვუს დრო არ დავხარჯე და ოთახში შევედი, საიდანაც გამოვიტანე F-1 ხელის ყუმბარა, ანუ ლიმონკა, რომელიც ფეთქდება 25 წამში, მოვხსენი რგოლი და სულ რაღაც ორი სიტყვით ავუხსენი "სიტუაცია", ანუ სასწრაფო ევაკუირება როგორ უნდა გაეკეთებინათ ჩემი აივნიდან.
გაცვივდნენ ქუჩაში და მორთეს "ღრიალი":-დახოცვას გვიპირებდაო.
გამოიშალა "ქვეყანა" ხალხი და ბოლოს, იძულებული გავხდი წავსულიყავი ბაზარში და ჩემს სანატრელ და საყვარელ მეზობლებთან ერთად, გაგვეშალა უკვე დიდი სუფრა და დაგველოცა პატარა სალომე.

2008, აგვისტო.



This post has been edited by elchi on 23 Oct 2021, 18:51