თავდაჯერება

ბოლო ხანებში ასეთი პრობლემა მაქვს, თავდაჯერების ნაკლებობას ვგრძნობ, არამარტო გოგოსთან, არამედ სოციუმში საერთოდ, როცა ასაკის მატებას პირიქით ეფექტი უნდა ჰქონოდა. დავუშვათ რამე მნიშვნელოვანი შეხვედრისთვის ვემზადები, პრეზენტაციისთვის, გამოცდისთვის ან სადმე წარსადგენად. 2-3 წლის წინ ბევრად თამამად ვიყავი, ვიდრე ახლა, არადა ახლა უფრო რეალიზებული, შემდგარი ტიპი ვარ, უფრო დავიხვეწე, რეალურად იმ 20-22 წლისაზე უფრო კაი ტიპი ეხლა ვარ, მაგრამ თავდაჯერება წესით რომ უნდა მომმატებოდა, პირიქით წამერთვა. არადა არც არაფერი მომხდარა ისეთი ამ პერიოდში, არც თმა გამცვენია რომ დავკომპლექსებულიყავი, არც რაიმე მსგავსი არ მომხდარა, მაგრამ შინაგანად ვეღარ ვარ ისეთი თამამი როგორც ორიოდე წლის წინ. მაშინაც პრინციპში პერიოდები მქონდა, მაგალითად ზაფხულში და ზამთარში სულ სხვადასხვა მე ვიყავი, მაგრამ ახლა უკვე ერთ ნასტროიზე ვარ, კომფორტის ზონიდან გასვლა აღარ მინდა, თითქოს მღლის და მძაბავს სახლის კარს იქით ფეხის გადადგმაც. სულ მოთენთილი და მოჭუტული თვალებით ვარ, როცა რამდენიმე ხნის წინ დავფრინავდი. რაც უფრო ვემზადები სერიოზულად, მით უფრო მერევა ყველაფერი. დავუშვათ წინა ღამით ორი საათი იბანავე, გაიპარსე, აარჩიე და გაიმზადე მეორე დღისთვის ტანსაცმელი - უფრო აღარ გამომდის არაფერი, ვიდრე დაუგეგმავად რომ გადაწყვიტავ სადმე წასვლას სპორტულებით და ცოტა მოუვლელი. ვერ გავიგე რა აყლიოზი დამემართა, იქნებ კაი ფსიქოლოგი იცოდეთ

როცა არაფერი მქონდა ნანახი, მაშინ ვიყავი ბევრად თამამი და ახლა როცა უნდა დავტკბე, თითქოს რაღაცაა მაბრკოლებს, თითქოს 2 წლის წინ როცა გაცილებით ნაკლები პასუხისმგებლობა მქონდა უფრო გაბედული ვიყავი და ახლა როცა რაღაცეების დრო მოვიდა და პასუხისმგებლობა და წნეხი მაქვს, ვერ ვუძლებ და ჩავიჯვი

კაი ხანია უძილობას ვუჩივი და მარტო მაგის ბრალი იქნება?

This post has been edited by uqimerioni on 16 May 2023, 17:57

Dunning-Kruger-ს ეფექტს ეძახიან მაგას...

20-22 წლის ასაკში ცოდნა ნაკლებია, მაგრამ თავდაჯერება მეტი..
შემდეგ რომ შედიხარ და შედიხარ ხვდები რომ ბევრი რაღაც არ იცი, ბევრი რაღაც
გასაუმჯობესებელი გაქვს, ეგი, იგი.. ეი პერფექციამდე რამდენად შორს ხარ მაგას აცნობიერებ..

მერე თუ ამას არ შეუშინდები და სვლას მაინც გააგრძელებ, რაღაც ეტაპზე ისევ ზემოთ ადის თავდაჯერება
და სტაბილურდება...

სავარაუდოდ რამდენ ხანში გავიაზრებ რომ სვლა გასაგრძელებელი მაქვს?

რამე უნდა ვიღონო თორემ ოქროს წლები გამდის ამ ფსიქოლოგიურ ომებში და კლეობაა

DATOIA

ნუ შეგყავს ადამიანი ცდომილებაში.

დანინგ-კრიუგერის ეფექტი შენამდე ბევრჯერ ვახსენე, მაგრამ ის ცოდნა გამოცდილების შეძენას არ უკავშირდება...ეს სინდრომი შეინიშნება ძალიან მაღალინტელექტუალ ადამიანებში....ადამიანს, რომელსაც მილფებთან გორაობის მეტი თემა არ გაუხსნია ამ სამზევეთში, დანინგ კრიუგერის ეფექტი ვერ შეაწუხებს...დიდი დიდი ლიბიდომ შეაწუხოს ზაფხულობით და ტანია ვალიას დაურბინოს...შენ კიდევ დროზე დაიძინ გაიღვიძე და ღვიძლი ნუ გაიხეთქე სმით...მომინდომეს აქ დანინგ-კრიუგერი და ყოფიერების აუტანელი სიმსუბუქე ჯიგრებმა

ფარისებრის დისფუნქციამაც იცის თვითშეფასებაზე დარტყმა,მოთენთილობა,სიზარმაცე…უძილობაც.

This post has been edited by alahambra on 18 May 2023, 11:30

ფარისებრიც გამოვიკვლიე და არაფერი მაგ მხრივ :დდ

ჩემს შემთხვევაში პირიქითაა. 25 და 30 წლამდეც კი თვითშეფასება და თვითრწმენა, თვითდაჯერება ძალიან დაბალი მქონდა. ყველა ჩემზე მაგარი და კაი ტიპი მეგონა. მეზობელი ციცინოს ბიჭიც კი, რომელიც მთელი დღე ბირჯაზე იდგა და მითომ სოფელში ,,ავტორიტეტს" წარმოადგენდა ჩემზე მაგარი ტიპი მეგონა. ახლა მივხვდი, რომ მან გამართულად, ქართულად წერა-კითხვაც კი არ იცის და არაფერს წარმოადგენს.

ასევე, მივხვდი რომ მე ვარ ყველაზე მაგარი ტიპი და ბევრ რამეში ვჯობივარ თუნდაც ძალიან წარმატებულ ადამიანებს, პოლიტიკოსებს, ჟურნალისტებს და ა.შ.
შეიძლება ეს იქიდანაა, რომ მე მივიჩნევ ჩემს თავს მათზე ინტელექტუალურად უფრო მეტად განვითარებულად და როდესაც ვუსმენ მაგ. კალაძეს, კობახიძეს, თუნდაც ინგა გრიგოლია, გუბაზ სანიკიძე, თუნდაც წარმატებულ ეკონიმისტ ჭყონიას ან აწ უკვე გარდაცვლილ ბენდუქიძეს, ვპოულობ ბევრ შეცდომებს მათ საუბარში, ვხვდები რომ ბევრი რამ არ იციან მათ და მე ეს ვიცი.

მაგალითად დიდი სიამოვნებით მექნებობდა დისკუსია ბატონ ბენდუქიძესთან ცოცხალი რომ იყოს და დავუმტკიცებდი რომ რაღაცეებში ცდებოდა. ღმერთმა გაანათლოს მისი სული. მის მოსაზრებების 95% ვეთანხმეობოდი და ვეთანხმები დღესაც.

არადა კარიერული თვალსაზრისით არაფერი არ შემიქმნია და არაფერი არ გამიკეთებია. ფაქტიურად უმუშევარი ვარ ახლა. თუმცა კარიერა სულ მეკიდა და ახლა მითუმეტეს მკიდია.

ჩემი რჩევა იქნება, რომ ვიღაცეები შენზე ჭკვიანად არ მიიჩნიო. ჩათვალე, რომ შენ მათზე მეტი იცი და ალბათ იქნება საკიტხები, სადაც შენ მართლა უკეთესი ხარ თუნდაც შენს ლექტორებზე და ეს თვითრწმენას ძალიან გაგიძლიერებს.

bavaria87
რაციონალურად მეც ეგრე ვფიქრობ ჩემი და სხვების შედარებისას მარა მავიწყდება ხოლმე რა მერე თორე ესე გააზრებულად კი ვიცი რომ ეგრეა

ორგანულად უნდა ვაქციო ეგ და არ გამომდის, სახლიდან რო გავიდვარ მავიწყდება

დომინაციის კომპონენტი გაკლია ალბათ. ჩემს შემთხვევაში ეგ იყო და პლიუს სხვებს ვუსმენდი ხოლმე.

გააძლიერე შენში დომინაცია, დომინატობა. ისაუბრე ისე, რომ ყველა გისმენდეს. შეიძლება სისულელე ილაპარაკო, მაგრამ დამარწმუნებელი უნდა იყო და ჟესტიკულაცია გქონდეს კარგი. შენი აზრი, შენი შეხედულებები გაიატენ ბოლომდე და მიაწექი ხოლმე.

ვიმუშავებ

uqimerioni

"დათვური" რჩევაა ჩემი აზრით.
შესაძლოა ვინმეს ყელში ამოუვიდეს შენი "დომინანტობის" სურვილი და "დაგაზარალოს" ფიზიკურად!

"დათვური" რჩევაა ჩემი აზრით.
შესაძლოა ვინმეს ყელში ამოუვიდეს შენი "დომინანტობის" სურვილი და "დაგაზარალოს" ფიზიკურად!

რატომ კაცო? აგინე მეთქი იმას კი არ ვეუბნები

bavaria87
შეიძლება მაინც გაიტყიპოს

uqimerioni

ვითომ?

მარტო ვიზუალური მხარე რატომ გგონია თვითშეფასების ვარდნის შესაძლო მიზეზი?



უმიზეზოდ საერთოდ არაფერი არ ხდება.
ვაბშე.
შეიძლება სადმე რამე რეპლიკას მოკრა ყური და შენს ფიქრებში, თავთან გაიგივება მოხდეს.
შეიძ₾ება იმას ვერ მიაღწიე რაც გინდოდა და არარეალლიზებურობის განცდამ გამოიწვიოს ყველაფერი.

რას გაიგებ, ფსიქოლოგია ხრენოვაია შტუკა

კი,თავდაჯერებულბა საკამო დიდ როლს იკავებს ქალის და მამაკაცის ურთერთობაში