მეგობრები დავკარგე, ჩემი ბრალია?

ხოდა ნახე, შენ არ ხარ კლუბი :დ ადამიანი ხარ და ადამიანურ ურთიერთობებში რაღაცები იცვლება. მე რომ რაღაც მომენტში გადავწყვეტ რომ აღარ მინდა ხმამაღალი მუსიკის მოსმენა, არ შემიძლია კლუბს ვთხოვო, კაფედ გადაიქეციო. მაგრამ თუ ვხვდები რომ ადამიანთან ურთიერთობაში რაღაც აღარ მინდა, შემიძლია ვთხოვო რომ ეს რაღაც არ გააკეთოს. თუ ის პასუხს მცემს, რომ მე აქ არაფრის შეცვლას არ ვგეგმავ და თუ ჩემთან ურთიერთობა გინდა, აეგ უნდა აიტანოო, როგორც კლუბში გადავწყვეტ რომ აღარ წავალ, იმიტომ რომ აღარ მინდა ხმამაღალი მუსიკა, ზუსტად ასევე იმ ადამიანთან გადავწყვეტ რომ ურთიერთობა აღარ მექნება,იმიტომ რომ აღარ მინდა ის ასპექტი ჩვენი ურთიეთობის, რაზეც ვეუბნები რომ მე არ მინდა და ის მპასუხობს უეჭველი აეგრე იქნება და სხვანაირად არაო.

ანუ შევთანხმდით რომ მე არაფერ შუაში ვარ :დდდ

შენ თუ შეიცვალე და კლუბში აღარ შედიხარ, რადგან ხმამაღალი მუსიკა აღარ მოგწონს გამოდის ეგ კლუბის პრობლემა არაა და შენი ბრალია. . .

კლუბი ვერ დაგიწყებს ხვეწნას და არ გამოგეკიდება არიქა შემოდი მუსიკას დავუწევთო, ასე რომ მადლობა ჩემი აზრის დადასტურებისთვის, მეც არ გავეკიდები და უფრო დავრწმუნდები რომ ჩემი ბრალი არაა ურთიერთობის დასრულება <3

დაგეფანტნენ ფოთლებივით?

მილები იყო თუ კილომეტრები?

არც მილებში გამოდის ბევრი :დდდდ

ვერ ვიტან, რომ ვიღაცა მართვის სტილს მიკონტროლებს..

ხომ იციან, როგორ დამყავს, თუ არ უნდა, ნუ ჩამიჯდებიან..

და მაგის გამო ადამიანის დაკარგვა *ლე საქციელია.

კარგია, ასეთ სიტუაციაში თუ დაკარგე, შეიძლება უფრო მძიმე პერიოდში ეკრათ ხელი შენთვის.

და მიჯაჭვულობა ძაან ცუდია, ეგეც კარგია თუ მაგისგან გათავისუფლდი

3000 ათასი კილომეტრი ასეთ სტრესში რომ მამყოფოს ადამიანმა, დავკარგავ კი არა, შეიძლება თავში აგურიც ჩავარტყა. მეორე საკითხია, რომ მე არც გავყვებოდი ამხელა გზაზე ისეთ მძღოლს, რომელსაც 100%ით არ ვენდობი.

მაღალი სიჩქარე ყოველთვის რისკია, ტაქსის მძღოლს ვუღრიალე ერთხელ მაგის გამო, რომელიც საერთოდ არ მიცნობდა და არც ადარდებდა ჩემი უსაფრთხოება, 3 წლის შვილთან ერთად ვიჯექი თან ტაქსში და გიჟივით მიქროდა და ცალ ხელში მობილური ეჭირა, თავით რომ არ გავატანინე საქარე მინა იმ გამოსირებულს ეგეც მიკვირს.

მეგობარმა, რომელსაც წესით უნდა ადარდებდეს ჩემი უსაფრთხოებაც და ფსიქოლოგიური კომფორტიც, ამხელა გზაზე ასე რომ მანერვიულოს, რავიცი, რა უნდა ვიფიქრო კარგი, როგორც მინიმუმ ვიფიქრებ რომ აბსოლუტურად უკონტროლო და არაადეკვატურია და ასეთი ადამიანი ახლო გარემოცვაში არ მინდა მყავდეს.


მათი შეცდომა და დანაშაული ის არის რომ იცოდნენ როგორი მძღოლიც იყავი და ამხელა გზაზე არც უნდა წამოსულიყვნენ შენთან ერთად. ადამიანს, რომელსაც მაღალი სიჩქარით უყვარს სიარული, თბილისში არ გავყვები ერთი უბნიდან მეორეში, არათუ სხვა ქვეყანაში გავყვე.

ვეღარაფერს იზამ, ბოდიში მოუხადე და რაც შეგეძლო გააკეთე სიტუაციის გამოსასწორებლად.

გაივლის ყველაფერი, დრო გჭირდება და აღარ გეტკინება გული მაგ ამბის გახსენებაზე, მაგრამ იმედი მაქვს რომ მომავალში გაითვალისწინებ, როცა მარტო არ ხარ საკუთარ მანქანაში, სახლში და ნებისმიერ სხვა სიტუაციაში, მითუმეტეს სადაც ნებაყოფლობით ეპატიჟები ან უშვებ ადამიანს, ყოველთვის უნდა გაითვალისწინო სხვისი კომფორტი და თუ ამის უნარი არ გაქვს, მაშინ არ დაიმგზავრო არავინ, არც სახლში დაპატიჟო და ა.შ. თან პოსტში დაწერე რომ მაღალი სიჩქარის გამო ტვინი მიტკნესო, ჩემი აზრით არ გაქვს გააზრებული საკუთარი დანაშაული, მათ შიშს და ნერვიულობას ეხლაც არ აღიქვამ სერიოზულად.


პ.ს. თავად დასვენებამ როგორ ჩაიარა?? შეიძლება იქაც მოხდა რაღაც ისეთი, რის გამოც დაკარგეს ურთიერთობის სურვილი და მხოლოდ სიჩქარის გამო არ მოხდა, ან მოგზაურობამდეც იყო უკმაყოფილების არაერთი მიზეზი შენი მისამართით.

LeSang
დაურეკე და დაელაპარაკე გულახდილად. ჰკითხე, რამე ხომ არ აწყენინე..

ისე შენ მეგობრებთან - მე კიდევ ცოლთან მაქვს სულ მსგავსი დავა.
სხვადასხვა ტარების სტილი გვაქვს. არანაირად არ ვატარებ მე ჩქარა, მაგრამ სიჩქარის ლიმიტი ჩემთვის არის მინიმუმი და თუ გზა მაძლევს საშუალებას და კამერები არაა, 150ს ვწევ ხოლმე გზატკეცილზე, რაც ჩვეყკევრივი ამბავია, რადგან 130ია ლიმიტი. ჩემი მეუღლე პირიქით. ხშირად 110ით დადის, როცა 130 ია ლიმიტი.
სულ მსაყვედურობს ჩქარა დადიხარო, მაგრამ მე როცა გვერდზე ვუზივარ, მე სულ ვსაყვედურობ, მოუმატე სიჩქარესო. გაუკეთე აბგონი ტრაილერს და ასე შემდეგ..
ამიტომ მანქანით გადასვლები სხვა ქვეყნებში თავის ტკივილია, როცა 6 საათი უნდა ატარო.

შესანიშნავად, რასაც ქვია თავს ვევლებოდი. ვგეგმავდი რაღაცეებს, მე ჩავდიოდი მაღაზიაში, არაფერი გამირთულებია და არ გამიჭედავს. ზოგადად ვარ ეგეთი ადამიანი, რომ ჩემთვის ძვირფას ადამიანებს მაქსიმალურად კომფორტს ვუქმნი.

უბრალოდ მანქანის ტარებაზე რავიცი, 13 წელია ეგრე დავდივარ და დნმ-ში მაქვს გამჯდარი მართვის ეგ სტილი. როგორც შემეძლო ვითვალისწინებდი და ნელა დავდიოდი, უბრალოდ 10 საათი რომ ზიხარ საჭესთან რამდენჯერმე ამოგივარდება თავიდან და ისევ ისე ივლი როგორც დამუღამებული გაქვს.
* * *

დავურეკე კიარა პირადად ვნახე და ველაპარაკე. აბსოლიტურად არაფრის გაგონება არ უნდათ, არც ბოდიშის, არც თავის მართლების, არც სხვა საერთო მეგობრების თხოვნა გაითვალისწინეს. ისინიც გალანძღეს ვინც ჩემთან ურთიერთობის გაგრძელებას სთხოვდა. . .

ხალხი მკვლელობას პატიობენ ადამიანებს და მე 8 წლიანი მეგობრობის მიუხედავად არ მაპატიეს. . .

LeSang

არ ღირს ეგ ხალხი შენს ნერვიულობად, კი დამნაშავე ხარ იმ კონკრეტულ სიტუაციაში, მაგრამ რაც აქ წერია, უბრალოდ ნიშნავს რომ მაგ ადამიანებისთვის შენ მეგობარი არც მაგ მოგზაურობამდე ყოფილხარ.

რა უთხარი კონკრეტულად?
* * *
Natosha


ვერ ხვდება ხალხი რას ნიშნავს სიჩქარის შიში, განსაკუთრებით კაცები ვერ ხვდებიან და ტვინის ტკვნად აღიქვამენ, როგორც თემის ავტორი. ჩემთვის მაღალი სიჩქარე ნიშნავს სიკვდილის არა თეორიულ, არამედ საკმაოდ რეალურ შესაძლებლობას და სიკვდილს ვინ ჩივის, დალეწვა, დახეიბრება და დასახიჩრება, ეს სიკვდილზე უარესია. არ მესმის, მოაზროვნე ადამიანმა რატომ უნდა გარისკოს ასე, სიჩქარისგან სიამოვნების მისაღებად ან ა პუნქტიდან ბ პუნქტში უფრო სწრაფად მისასვლელად.

This post has been edited by ~Annabelle°Haunting~ on 22 Jan 2025, 16:20

სიმართლე რაცაა ეგ ვუთხარი, რომ რაც ტარება ვისწავლე სულ ეგრე დავდივარ, თავადაც რომ შესანიშნავად იციან როგორც დავდივარ შევახსენე. გავახსენე, რომ მაქსიმალურად ვითვალისწინებდი და ძალიან ნელა დავდიოდი, რადგან ეშინოდათ. ავუხსენი, რომ საათობით რომ ვიყავი საჭესთან ამიტომ რამდენჯერმე ამომივარდა თავიდან რომ ეშინოდათ (რადგან პირველად შეეშინდათ რამდენიმე წლის განმავლობაში) და ბოდიში მოვუხადე ჩემი შეცდომის გამო. განზრახ რომ არ გამიკეთებია და ბუნებრივად გამოვიდა ეგრე მაგაში დარწმუნება ვეცადე. . .

რაც შეეხება სიჩქარეს, აქ არაა საუბარი რამე არანორმალურ სიჩქარეზე. საუბარია 100-120 კმ/სთ-ზე და ერთადერთხელ 145 კმ/სთ-ზე. ობიექტურად არაა ეს სიჩქარე სწრაფი და სასიკვდილო საფრთხის შემცველი. 3000 კილომეტრიდან 2990 ვიარე ყველაზე სწრაფად 120-ით და ის პატარა მონაკვეთი მხოლოდ 145-ით მაქსიმუმ. . .

კი, შენი ბრალია.

გთხოვეს, გეხვეწნენ და არ გაითვალისწინე.

მეგობრობა არ გცოდნია.

LeSang


ცხელ გულზე გასაგებია, წყენაც, ბრაზიც და ყველაფერი, მაგრამ როცა დრო გადის, ემოციების გრადუსი იკლებს, ადამიანი ცდილობს შერიგებას, ბოდიშს იხდის და ა.შ. როცა ძვირფასია, გიყვარს და მისი დაკარგვა არ გინდა, აპატიებ და დაიწყებ ახალი ფურცლიდან თუ მართლა უპატიებელი არ ჩაიდინა. შენ დამნაშავე ხარ, უბრალოდ გაგიმართლა რომ გზაში არაფერი მოხდა, მაგრამ მთლად ასეთი შეუვალი პოზიცია მათი მხრიდან, მიუთითებს, რომ არ ყოფილხარ მათთვის საკმარისად ღირებული როგორც მეგობარი და ადამიანი, ჰოდა თუ ამას გაიაზრებ, მდგომარეობაც შეგიმსუბუქდება.

მე შევურიგდებოდი ასეთ სიტუაციაში, მაგრამ მანქანაში აღარ ჩავუჯდებოდი არასდროს.

This post has been edited by ~Annabelle°Haunting~ on 22 Jan 2025, 17:17

ქალები არიან ის მეგობრები ?
თუ ქალი და კაცი ..


ამდენი ხნის მეგობრობა რომ არაფრის გულისთვის ჩამოშალეს აი მანდ უნდა მიხვდე რომ ეგ ხალხი არ გამოგადგებდა სამეგობროდ .
კიდევ კარგი ასეთი იოლი ფორმით მოხდა ადამიანის იდენტიფიკაცია .

145 კმ/სთ არაფერი არ არის თანამდეროვე მანქანისთავის .
მითუმეტეს თურქეთის ავტობანებისათვის სადაც 130 არის დასაშვები .

3 ქალი, 1 კაცი. ყველაზე მაგრად იმაზე მწყდება გული რომ, როცა ეგ პანიკები დაიმართეს და გამაჩერებინეს მანქანა, ეს ბიჭი დავსვი საჭესთან სამსუნამდე ერთი 100 კილომეტრი. ჩემზე სწრაფად იარა და სახიფათოდაც, მაგრამ ხმა არ ამოღია არცერთს. აი ეგ გამიტყდა ძალიან და გული დამწყდა. გამოდის ცალკე სიჩქარე კიარ ყოფილა პრობლემა, არამედ მე. . . მე არ მენდობოდნენ. . .

DORO

დასაშვები უტრუსიკოდ სიარულიც არის, თუ ზემოდან ტანსაცმელი გაცვია..


რაც მეტია სიჩქარე, მეტია რისკი, არ არის აუცილებელი 130მდე ჩააჭირო, რახან 130ია ლიმიტი რომელიღაც ავტობანზე, სიჩქარის გადაჭარბებაზე საუბარი ზედმეტია საერთოდ.

* * *

3 ქალი, 1 კაცი. ყველაზე მაგრად იმაზე მწყდება გული რომ, როცა ეგ პანიკები დაიმართეს და გამაჩერებინეს მანქანა, ეს ბიჭი დავსვი საჭესთან სამსუნამდე ერთი 100 კილომეტრი. ჩემზე სწრაფად იარა და სახიფათოდაც, მაგრამ ხმა არ ამოღია არცერთს. აი ეგ გამიტყდა ძალიან და გული დამწყდა. გამოდის ცალკე სიჩქარე კიარ ყოფილა პრობლემა, არამედ მე. . . მე არ მენდობოდნენ. . .

ნამდვილად არ არის სასიამოვნო, ყველას გაუტყდებოდა, მაგრამ რატომ არ გენდობოდნენ? ასეთ რაღაცას ყოველთვის აქვს საფუძველი ან წინაპირობა.


ნებისმიერ შემთხვევაში, არ ღირს ნერვიულობად ეგ ხალხი, თუ პატიების უნარი არ აქვს ადამიანს, მასთან მეგობრობა არ ღირს, სიჩქარის გადაჭარბებაზე გაცილებით დიდი პრობლემაა ეს ნებისმიერ ურთიერთობაში.