დღეს შენს ხასიათზე ვარ
შენი წერილის წერის ხასიათზე ვარ, არა გატყუებ, ახლა ვარ, ცოტა ხნით.
იცი, ყველაფერი უკუღმა მიდის, მაგრამ არ ვწუწუნებ, რას ამბობ...
ისე უბრალოდ, განწყობის ბრალია....
გათიშული ვარ, წამლები მშველის -როგორ გგონია?
იცი რა გამახსენდა, ჭერს რომ ვუყურებდი
შეცდომებზე...რომ ვლაპარაკობდით და დავასკვენთ, რომ არ არსებობს....
ისე საყვარლად ვარდები ხოლმე ი ჰამაკიდან.
შორს არის ჰხო რაღაც ის დრო, შორს იქნება აბა როგორ, წარსულია...ანუ აღარ არსებობს, მაგრამ ნანახი ფილმივით მახსენდება ხოლმე...თავისი აი სიეთი კადრებით....რომ გათქმევინებს, ამის გამო ღიდა მარტო ფილმის ნახვაო.
იმ სახლში, ჭერზე დახატული ყვავილიც მახსოვს ჩვენი, რომ იბღვირება და ეშვები რომ აქვს ...
იმ სახლში საერთოდ აღარ ჩავალ.
ზედმეტად ცარიელია, მეც, რომ დავემატო არ მინდა. საწყალი.
ძველი პერანგი, რომ იპოვე ...
არაფერი მინდა, ოღონდ მართლა...აი ვგრძნობ რა მდორედ და მშვიდად მივედინები...მიმსგავსებს გარემო. გახსოვს, ახალ სკოლაზე, რომ გეუბნებოდი...და ამ ბავშვებზე, რო ვკაიფობდი, ისე შეუმჩნევლად დავუახლოვდი და უკვე ერთად ვიცინით... მიმსგავსებენ... სულ ვებრძვი თავს, არა და თავიც სულ მტკივა.
სახლში არეულობაა, დედაჩემს არ სჯერა ჩემი, რატომ უნდა სჯეროდე?
მამაჩემის გვერდით ოთახშიც არ ვჩერდები.
ვერ ვიტან სტუმრებს, ხომ იცი, შენ არასდროს მოსულხარ სტუმრად ისე....ზაბავნა

დღეს ბევრნი იყვნენ...დავწექი და დავიძინე.
ჰო, მართლა პრინტერი მაჩუქე რა.
რა ამბავი წერილია.
უკვე გითხარი, რომ აგრესიული ვარ? მათემატიკას რომ ვერ ვიტან და მეზარება ეგ?
არა არ მითქვამს, არც გეტყვი. არაფერს გეტყვი საერთოდ....არ ვარ ლაპარაკის ხასიათზე.
ჩვენს სახლში მინდა, ჭერზე დავიძინებდი....შენ ფოთლებს მოგვახატავდი...რაღაცნაერი შემოდგომაა. მზრდის შემოდგომა ერთი წლით ყოველთვის....მაგრამ წელს იცი როგორ იქნება?
მე მომემატა დღეს ერთი წელი
და ამდენივე მომაკლდა უცებ...
ჭილაძის ხაისათი მაქვს, მაგრამ არ ვკითხულობ, მინდა, მაგრამ არ წავიკითხავ...ჰხო ვიცი, მერე ცუდად ვიქნები.
წავედი რა...გამიგრძელდა სიტყვა

აბა შენ იცი, არავითარ შემთხვევაში თავს არ მოუარო. ხვალ გნახავ და გიკბენ.
This post has been edited by frenologi on 9 Oct 2009, 22:34