შუქის წყალობით მე ვიცი:
რომ
სიბნელეს მოცულობა აქვს;
რომ
ყველაფერი, რაც გაუნათებელია,
სიბნელის შინაარსს წარმოადგენს.
ნაბიჯებისა და ხმების მდინარება,
უხილავი ქარის ხმაური,
ნესტიანი ცის სუნი,
ყველაფერი ეს - სიბნელის შინაარსია.
მაგრამ
როდესაც ცნობიერება კვდება,
მაშინაც
სიბნელე ისადგურებს.
სიბნელე,
რომელსაც არ გააჩნია მოცულობა და შინაარსი
სიბნელე,
რომელიც დროს არ ემორჩილება.
რაზე მეტყველებს ეს?
რას ნიშნავს?
იქნებ იმას, რომ არსებობს ორი სიმართლე:
პირველი - სამყარო არის,
მეორე - სამყარო არ არის.
მიმაგრებული სურათი