თემა თემად გადასარევია მარა...მოსაყოლად რთულია...
გძეტა პიისატიანი წლები იყო რა...არა გატყუებ...სარაკავოი...ხოოოდა...
მოვდივართ ჩვენ, მე, ვაჟა, ანზორა და ნიკალაივიჩი თეთრი ნივით...წითელზე ვჩერდებით. გვერძე იყურება ვაჟა...ვახ..ხედავს მარშუტკაა...თან ყლე მარშუტკაა...
ამ დროს ვიღაცამ დაიწივლა.."ვაიმეე ვაჟააააააააააააა " და რო აუდგააა...ვისი ქალი ვის მარშუტკაში იხოცებოდა სიცილით ვერ გაარკვევდი რა....
წარმოიდგინეთ სიტუაცია, ფანჯარაში იყურება და ამდგარი აქვს....და ეს სასოწარკვეთილი მზერა...ყველა რომ იხოცება და მარშუტკა რომ ისხმევინება ქალებს!
ნუ როგორც იქნა აინთო მწვანე და მეც დავადგი გაზს...დავადგი და რა დავადგი...მარა რად გინდა...ვადგავ და ვიხოცებით თან , ქალიც მოგვდევს მარშუტკიანი დახოცილებით და...
მერე ბნელდება...ვხედავ ამდგარს გვირაბის ბოლოს და...ვიძახი "ვაჟაა...ვაჟააა...ჩვენ ვართ ვაჟაა.." ...
ის დღე იყო და ის დღე...იმის მერე არც მე მინახავს ვაჟა და არც იმას ამდგარი...
ნწ ნწ ნწ